Księga Jozuego 13:1 – znaczenie i zastosowanie

Bóg przypomina tu Jozuemu, że jest już stary. Jozue był w podeszłym wieku. Wśród tysięcy Izraelitów tylko on i Kaleb dożyli starości. Spośród wszystkich, których spisano pod górą Synaj, tylko oni pozostali przy życiu. Jozue od młodości był wojownikiem (Księga Wyjścia 17:10), teraz jednak musiał uznać słabość, która przychodzi z wiekiem. Nawet najsilniejszy człowiek nie wygra walki ze starością.

Wydaje się, że Jozue nie zachował na starość takiej siły jak Mojżesz. Nie każdy starzeje się w ten sam sposób. Ogólnie rzecz biorąc, starość bywa trudnym okresem: przynosi mniej radości i mniej sił do służby. Bóg przypomniał Jozuemu o jego wieku w mądrym celu. Osobom starszym trzeba czasem przypominać, że się starzeją. Niektórzy nie zauważają nawet siwych włosów (Księga Ozeasza 7:9). Mogą nie chcieć myśleć o wieku, dlatego trzeba im o nim powiedzieć, aby mogły wytrwale wykonywać swoje życiowe zadania i przygotować się na bliską już śmierć.

Bóg wspomina o wieku i słabości Jozuego z dwóch powodów. Po pierwsze, Jozue powinien już przestać myśleć o prowadzeniu kolejnych wojen. Nie mógł oczekiwać, że podbój wkrótce się zakończy, bo pozostało jeszcze wiele ziemi, rozrzuconej w odległych miejscach. Nie należało oczekiwać, że w jego wieku podejmie trud ponownej wojny na tak rozległym obszarze. Zdobył już zasadniczą część kraju. Niech teraz odejdzie na zasłużony odpoczynek, otoczony szacunkiem i wdzięcznością swojego ludu za wierną służbę. Pozostałe ziemie mogli podbić ci, którzy przyjdą po nim. Tak jak Jozue podjął dzieło rozpoczęte przez Mojżesza, tak inni mieli podjąć jego dzieło i je dokończyć, a zwieńczenie pozostawiono Dawidowi. Bóg zna siły swojego ludu i nie chce obarczać go ciężarem ponad miarę. Nie należy oczekiwać, że osoby starsze będą dla Boga i swojej ojczyzny robić wszystko to, co robiły wcześniej.

Po drugie, wiek Jozuego był powodem, by szybko zajął się podziałem już zdobytej ziemi. To zadanie wciąż czekało na wykonanie i należało je wykonać niezwłocznie. Jozue miał nadzorować ten podział, a ponieważ był stary i prawdopodobnie nie pozostało mu wiele życia, powinno to być jego ostatnie dzieło służby dla Boga i Izraela. Każdy, a zwłaszcza osoby starsze, powinien szybko zrobić to, co trzeba wykonać przed śmiercią, aby śmierć nie przeszkodziła w dokończeniu zadania (Księga Koheleta 9:10).

Bóg przedstawia następnie Jozuemu szczegółowy opis ziem, które nie zostały jeszcze podbite, ale były przeznaczone dla Izraela. W swoim czasie Izraelici mieli je posiąść, o ile sami nie ściągną na siebie nieszczęścia. Wymieniono kilka regionów: na południu ziemię Filistynów, rządzoną przez pięciu władców, oraz ziemię w kierunku Egiptu (Księga Jozuego 13:2–3); na zachodzie obszar w stronę Sydonu (Księga Jozuego 13:4); na wschodzie cały Liban (Księga Jozuego 13:5); a na północy ziemię w kierunku wejścia do Chamat (Księga Jozuego 13:5). Jozue otrzymał tę informację i przekazał ją ludowi z kilku powodów. Izraelici mieli dostrzec dobroć Boga, który dał im tak dobrą ziemię, i dzięki temu nauczyć się Go kochać oraz Mu służyć. Jeśli to, co już posiadali, wydawało im się niewystarczające, Bóg mógł dać im więcej, tak jak później uczynił dla Dawida (Druga Księga Samuela 12:8). Mieli też uważać, by nie zawierać przymierzy ani nie nawiązywać bliskich przyjaźni z sąsiadami, żeby nie przejąć ich zwyczajów. Powinni raczej trzymać się od nich z daleka, bo te narody oddzielały Izrael od ziem, które słusznie do niego należały. Mieli też pozostawać gotowi do wojny i nie odkładać zbroi, dopóki wciąż pozostawała ziemia do zdobycia. Podobnie my nie powinniśmy odkładać duchowej zbroi ani przestawać czuwać, dopóki nie odniesiemy pełnego zwycięstwa w królestwie chwały.

Bóg obiecuje też, że sam uczyni Izraela panem pozostałych ziem, choć Jozue jest stary i nie może tego dokonać, a może nawet nie dożyje spełnienia tej obietnicy. Cokolwiek się z nami stanie, nawet jeśli zostaniemy odstawieni na bok jak rozbite naczynia, Bóg wykona swoje dzieło w swoim czasie (Księga Jozuego 13:6). Mówi: „Ja ich wypędzę”. Te słowa mocno podkreślają, że to On tego dokona. Może to uczynić, gdy Jozue już umrze i odejdzie, i uczyni to, jeśli Izrael nie zawiedzie. Przekład chaldejski mówi: „Uczynię to przez moje Słowo”, mając na myśli odwieczne Słowo, Wodza zastępów Pana. Obietnica, że Bóg wypędzi narody sprzed Izraela, wyraźnie zakłada, że Izraelici sami najpierw spróbują je wypędzić. Musieli wyruszyć przeciw nim, bo inaczej nie można by powiedzieć, że narody zostały wypędzone sprzed ich oblicza. Jeśli później Izraelici przez lenistwo, strach lub przywiązanie do tych bałwochwalców po prostu pozostaną bezczynni i zostawią ich w spokoju, sami będą winni temu, że narody nie zostaną wypędzone, a nie Bóg.

Musimy wytrwale pracować nad naszym zbawieniem, a wtedy Bóg będzie działał w nas i z nami. Musimy stawiać opór duchowym wrogom, a wtedy Bóg położy ich pod nasze stopy. Musimy podejmować chrześcijańską służbę i walkę, a wtedy Bóg pójdzie przed nami.