Księga Jozuego 10:28 – znaczenie i zastosowanie

Jozue dobrze wykorzystał swoje wielkie zwycięstwo i w pełni skorzystał z tego, co dzięki niemu zdobył. To jedna z cech dobrego dowódcy. Nie zmarnował przewagi, którą dał mu Bóg.

Najpierw zdobył kilka miast należących do królów, których pokonał już w otwartej walce. Były wśród nich Lakisz (Księga Jozuego 10:31–32), Eglon (Księga Jozuego 10:34–35) i Hebron (Księga Jozuego 10:36–37). Jerozolima i Jarmut nie zostały wówczas zdobyte. Być może wojownicy Jozuego byli zbyt zmęczeni po ciężkiej walce, a może zadowolili się tym, co już zdobyli, i przeoczyli okazję, która później już się nie powtórzyła w tak sprzyjających okolicznościach. Później zdobycie tych miast nie obyło się bez trudności (Księga Sędziów 1:8; 2 Księga Samuela 5:6).

Jozue zdobył też trzy inne miasta królewskie: Makkedę, gdzie ukryło się pięciu królów, co sprowadziło tam Jozuego w pościgu i przyczyniło się do szybszego upadku miasta (Księga Jozuego 10:28), Libnę (Księga Jozuego 10:29–30) i Debir (Księga Jozuego 10:38–39). Po upadku króla Lakisz z pomocą miastu ruszył jeszcze jeden król. Był to Horam, król Gezeru, który z przyjaźni albo dla własnego bezpieczeństwa próbował powstrzymać pochód Jozuego; zginął wraz z całym swoim wojskiem (Księga Jozuego 10:33). Ludzie niegodziwi często sami wpadają w sidła własnych planów. Gdy sprzeciwiają się wyrokom Boga, sami ściągają je na siebie, nieraz wcześniej, niż mogliby się spodziewać.

Wyprawa Jozuego podporządkowała Izraelowi znaczną część południowego Kanaanu (Księga Jozuego 10:40–42), czyli ziemię na południe od Jerozolimy, która później w większości przypadła Judzie. Opis podkreśla, jak szybko działał Jozue. Ruszał od miasta do miasta i choć każde z nich broniło się do końca, w krótkim czasie zdobył je wszystkie: niektóre w ciągu jednego dnia (Księga Jozuego 10:28), inne w ciągu dwóch dni (Księga Jozuego 10:32). Kiedy wrogowie zostali osłabieni przez klęskę swoich wojsk i śmierć królów, Jozue mądrze wykorzystał przewagę. W krótkim czasie można wiele osiągnąć, jeśli działa się wytrwale i dobrze wykorzystuje nadarzające się okazje.

Opis ukazuje także, jak surowo Jozue obchodził się z pokonanymi. Nie oszczędził nikogo: ani mężczyzn, ani kobiet, ani dzieci. Kazał zabić wszystkich, którzy pozostali przy życiu w tych miastach (Księga Jozuego 10:28, 10:30, 10:32, 10:35), i nikogo nie pozostawił przy życiu (Księga Jozuego 10:40). Jedynym uzasadnieniem tych działań w czasie wojny był rozkaz Pana, Boga Izraela (Księga Jozuego 10:40). To wystarczało, by usprawiedliwić ich postępowanie i wykazać, że służyli Bożej sprawiedliwości.

Bóg uczynił to z kilku powodów. Po pierwsze, pokazał, że nienawidzi bałwochwalstwa i innych niegodziwych praktyk Kananejczyków. Ich zagłada ukazuje, jak wielka była ich wina, skoro kara była tak surowa, gdy ich grzech dojrzał. Po drugie, Bóg okazał miłość Izraelowi, oddając wiele istnień dla jego dobra (Księga Izajasza 43:4). Gdy narody zostają wypędzone, by zrobić miejsce ludowi Boga (Księga Psalmów 80:8), świadczy to o tym, jak wysoko Bóg cenił Izrael i jak głęboko Izraelici powinni byli czuć się zobowiązani do życia ku Jego chwale. Po trzecie, wydarzenia te zapowiadały ostateczną zagładę wszystkich zatwardziałych wrogów Pana Jezusa, którzy odrzucają Jego łaskę i pewnego dnia będą musieli doświadczyć Jego gniewu. Ci, którzy lekceważą Boga, zostaną posłani do piekła, a nie będzie to uszczerbkiem dla doskonałej dobroci Boga.

Łupy z tych miast rozdzielono między żołnierzy, którzy je zdobyli, a miasta wraz z okolicznymi ziemiami miały wkrótce przypaść poszczególnym plemionom, ponieważ Pan walczył za Izraela (Księga Jozuego 10:42). Bez Boga Izraelici nie mogliby zwyciężyć. Gdy Bóg walczy za swój lud, ten zwycięża. Jeśli Bóg jest z nami, któż może być przeciwko nam?