Ewangelia Jana 8:28 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset wiąże poznanie z wywyższeniem Syna Człowieczego: „Gdy wywyższycie Syna Człowieczego, wtedy poznacie, że Ja jestem i że Ja nic od siebie nie czynię, ale że mówię to, czego Mnie Ojciec nauczył.” Słowa te padają do ludzi, którzy słuchają, ale jeszcze nie rozumieją, o kim mowa (Ewangelia Jana 8:27). Można sobie wyobrazić, że wielu z nich odczuwało niepokój i dystans, bo rozmowa dotykała spraw wykraczających poza ich rozumienie. Jezus nie mówi tu o własnym działaniu, lecz o wierności temu, czego nauczył Go Ojciec. Zaraz potem zapewnia, że Ten, który Go posłał, jest z Nim i nie pozostawił Go samego (Ewangelia Jana 8:29). Ta bliskość daje Jego słowom spokój, który nie zależy od tego, czy słuchacze od razu pojmą sens. Poznanie zostaje tu osadzone w wydarzeniu wywyższenia, a nie w ludzkiej przenikliwości, i to przesuwa ciężar z tego, co człowiek potrafi zrozumieć, na to, co Bóg czyni w Synu. W tym wersecie Serce słyszy coś bardzo ludzkiego. Prawda nie zawsze wchodzi do serca w chwili, gdy ktoś ją wypowiada.

W Ewangelii Jana 8:28 Jezus łączy poznanie swojej tożsamości z wydarzeniem, które na pierwszy rzut oka zdaje się przeczyć Jego chwale: wywyższeniem Syna Człowieczego. W Ewangelii Jana określenie to wskazuje na Jezusa, a „wywyższenie” nabiera podwójnego sensu: oznacza podniesienie na krzyżu, a zarazem objawienie Jego godności. To właśnie w chwili pozornej klęski ma się stać widoczne, kim On jest. Słowa „Ja jestem” nawiązują do ważnego motywu tej rozmowy. Nie chodzi tylko o to, że Jezus potwierdzi swoją rolę nauczyciela. Jego posłannictwo odsłania więź z Ojcem: nie działa niezależnie od Niego i przekazuje to, czego Ojciec Go nauczył. Werset 26 mówi podobnie o tym, co Jezus usłyszał od Tego, który Go posłał. Kluczowe rozróżnienie dotyczy więc niezależności i jedności: Jezus nie przemawia „od siebie”, lecz wiernie objawia Ojca. Nie oznacza to, że jest jedynie biernym posłańcem; w tej samej wypowiedzi mówi o sobie słowami „Ja jestem”. Krzyż staje się miejscem, w którym posłuszeństwo Syna i Jego tożsamość zostają ukazane razem.

Słowa o wywyższeniu Syna Człowieczego ustawiają w tym wersecie ważny porządek. Jezus mówi: „wtedy poznacie”. Poznanie nie jest tu nagrodą za dobre zrozumienie. Wiąże się z momentem, w którym prawda o Nim wychodzi na jaw. Kontekst jest wyraźny. Wcześniej Jezus ostrzega, że brak wiary prowadzi do umierania w grzechach (Ewangelia Jana 8:24), a słuchacze pytają, kim On jest (Ewangelia Jana 8:25). Ewangelista zaznacza, że „nie zrozumieli, że mówił im o Ojcu” (Ewangelia Jana 8:27). Tekst nie mówi, że wszyscy od razu uwierzą. Zapowiada jedynie, że prawda o Jezusie stanie się jasna w wywyższeniu. Najbardziej konkretna jest tu zależność słów od Ojca. Jezus nic od siebie nie czyni i mówi to, czego nauczył Go Ojciec. Ta sama myśl wraca w Ewangelii Jana 8:29, gdzie Ojciec jest z Nim i nie zostawia Go samego. Wielu chrześcijan czyta ten werset jako zapowiedź krzyża i zmartwychwstania. Inni zwracają uwagę na sam sposób poznania, który przychodzi przez objawienie Boga w działaniu. Obie perspektywy łączy przekonanie, że tożsamość Jezusa odsłania się w tym, co Bóg czyni, a nie w ludzkich dociekaniach.

Słowa Jezusa prowadzą ku chwili, w której Jego tożsamość odsłoni się przez cierpienie i śmierć. „Gdy wywyższycie Syna Człowieczego” nie oznacza tu ludzkiego triumfu: w Ewangelii Jana wywyższenie wiąże się z krzyżem. To, co wygląda na poniżenie, stanie się miejscem objawienia, kim jest Jezus. „Ja jestem” łączy się z wcześniejszym wezwaniem do wiary i z pytaniem rozmówców: „Kim Ty jesteś?”. Poznanie, o którym mówi Jezus, nie jest jedynie rozwiązaniem zagadki. Wyrasta ze spotkania z Tym, który nie działa niezależnie od Ojca, lecz wiernie przekazuje Jego słowa. W następnym zdaniu Jezus mówi, że Ojciec Go nie opuścił. Jego posłuszeństwo ma więc źródło w trwałej więzi, nie w samotnym wysiłku. W tym obrazie krzyż nie jest dowodem, że Bóg odwrócił się od Jezusa. Przeciwnie, właśnie tam ujawniają się Jego jedność z Ojcem i wierność powierzonej misji. Ewangelia nie usuwa ciężaru cierpienia, lecz odsłania, że nawet ono nie unieważnia obecności Boga.