Ewangelia Jana 7:33 – znaczenie i zastosowanie

W Ewangelii Jana 7:33 Jezus mówi o czasie, który jest krótki i wyraźnie określony: „Jeszcze przez krótki czas jestem z wami, a potem pójdę do Tego, który Mnie posłał”. Można sobie wyobrazić, że takie słowa długo brzmiały w sercach tych, którzy byli blisko. Świadomość, że bliskość nie będzie trwać bez końca, nadaje wagę nawet zwyczajnym chwilom, rozmowom, spojrzeniom i wspólnej drodze, które zaczynają być odczuwane wyraźniej. W tych słowach nie ma jednak zapowiedzi pustki. Jezus wskazuje kierunek swojej drogi i nie mówi o opuszczeniu tych, których zostawia. Zdanie, które następuje w Ewangelii Jana 7:34, mówi o odległości, której słuchający nie będą mogli przebyć tak po prostu. To napięcie między tym, co obecne, a tym, co jeszcze niedostępne, pozostaje w tekście, a tęsknota i obecność idą w nim razem. Najbardziej poruszające wydaje się to, że krótki czas nie czyni obecności mniej prawdziwą. Słowa Jezusa pokazują, że to, co jeszcze trwa, ma swoją wartość właśnie dlatego, że nie jest oczywiste. Tekst zostawia otwarte, jak będzie wyglądał ten czas rozstania, i skupia uwagę na tym, co jest teraz.

„Jeszcze przez krótki czas jestem z wami” nie znaczy, że Jezus odchodzi dlatego, że przeciwnicy zdołali pokrzyżować Jego zamiary. Wcześniej w tym samym rozdziale próbowano Go schwytać, lecz nie podniesiono na Niego ręki, ponieważ Jego godzina jeszcze nie nadeszła. Jego słowa wskazują więc zarówno na bliskość rozstania, jak i na to, że jego czas pozostaje związany z misją otrzymaną od Ojca. Kluczowe jest dopowiedzenie: „pójdę do Tego, który Mnie posłał”. Jezus nie opisuje odejścia jako ucieczki ani utraty celu. Wraca do Tego, od którego pochodzi Jego posłannictwo. W dalszej rozmowie słuchacze pytają, dokąd zamierza pójść, i nie rozumieją, że nie będą mogli tam za Nim podążyć. To pokazuje różnicę między geograficznym odczytaniem słów a ich głębszym sensem. Werset łączy zatem czasową obecność Jezusa pośród ludzi z trwałą jednością Jego misji z Ojcem. „Krótki czas” wyznacza granicę spotkania, ale nie unieważnia tego, co Jezus przyszedł objawić. Jego odejście nie jest porzuceniem posłania; prowadzi ku Temu, który Go posłał.

Te słowa padają w Jerozolimie, podczas Święta Namiotów, gdy kapłani i faryzeusze już wysłali strażników, aby Jezusa schwytali (Ewangelia Jana 7:32). Jezus mówi o krótkim czasie swojej obecności i o drodze, którą pójdzie. Zdanie brzmi spokojnie. Słowo „jeszcze” już zawiera w sobie koniec, bo obecność ma tu swój wyznaczony termin. Jezus wie, kiedy ten czas dobiegnie końca, i mówi o tym otwarcie. W tym wersecie nie ma ani wezwania do pośpiechu, ani groźby. Jest stwierdzenie, które wyznacza granice czasu. Słuchacze w kolejnych wersach pytają, dokąd On pójdzie (Ewangelia Jana 7:35-36), ale fragment nie opisuje ich reakcji szerzej, dlatego nie należy z niego wyciągać więcej, niż mówi tekst. Praktyczny wniosek dotyczy właśnie ograniczenia czasu. Można sobie wyobrazić kogoś, kto wie, że jego ojciec jest już bardzo chory. Taka osoba nie odkłada ważnej rozmowy na „kiedyś”, tylko wybiera najbliższy dzień, w którym może usiąść obok. Krótki czas nadaje obecności wyraźniejszy kształt i uczy, by jej nie marnować.

„Jeszcze przez krótki czas jestem z wami” — te słowa Jezusa padają pośród narastającego zagrożenia. Niektórzy chcą Go pojmać, a strażnicy zostają wysłani, by Go schwytać. Jezus nie udaje, że pozostanie z uczniami bez końca w obecnej postaci. Mówi o odejściu do Tego, który Go posłał. W Ewangelii Jana 7:33 krótkość czasu nie oznacza, że Jego obecność jest przypadkowa albo pozbawiona celu. Jezus pozostaje wierny misji otrzymanej od Ojca, także wtedy, gdy inni nie rozumieją, dokąd zmierza. W następnym wersecie zapowiada, że będą Go szukać, lecz nie znajdą. Jego odejście nie jest zwykłą podróżą, którą można odwrócić samym wysiłkiem. W tych słowach jest powaga rozstania, ale także kierunek nadziei: Jezus wraca do Tego, który Go posłał. Jego ziemska obecność pośród uczniów ma granice; więź z Ojcem nie jest jednak końcem drogi ani przegraną wobec wrogów. Ten krótki czas staje się cenny właśnie dlatego, że prowadzi ku wypełnieniu misji, której sens przekracza chwilę rozstania.