Ewangelia Jana 7:23 – znaczenie i zastosowanie

Jezus zadaje w tym zdaniu pytanie, które wyrasta z napięcia: „Jeżeli człowiek może przyjmować obrzezanie nawet w szabat, aby nie przekroczono Prawa Mojżeszowego, to dlaczego złościcie się na Mnie, że w szabat uzdrowiłem całego człowieka?” Słychać w nim uczucie słuchaczy, którzy poczuli się zakłóceni tym, co zobaczyli. Jezus nie odpowiada na złość kolejnym oskarżeniem. Odwołuje się do tego, co sami uznają za dopuszczalne, i prosi, by spojrzeli na sprawę uczciwie. Najbardziej porusza w tym fragmencie słowo „całego”. Obrzezanie dotyczyło jednej części ciała, a uzdrowienie objęło człowieka w całości. Ta różnica pokazuje sposób patrzenia Boga, który nie traktuje osoby jak listy przepisów do sprawdzenia, lecz zależy Mu na jej życiu w całości. Prawo i szabat mają służyć człowiekowi, a nie stawać się powodem, by odmawiać mu pomocy. Ten obraz może dotyczyć także serca, które łatwo ocenia innych po tym, czy zachowali zasady. Wtedy zewnętrzna poprawność zaczyna przesłaniać to, co dzieje się w człowieku. Ewangelia Jana 7:23 nie odrzuca Prawa, lecz pozwala zobaczyć, że Bóg troszczy się o człowieka w każdym wymiarze jego życia.

W Ewangelii Jana 7:23 Jezus nie odrzuca szabatu ani Prawa Mojżeszowego. Pokazuje napięcie w sposobie, w jaki Jego rozmówcy je stosują: obrzezanie, znak przymierza, wykonywano w szabat, gdy wymagał tego ósmy dzień życia chłopca. Skoro dopuszczali ten czyn, by zachować Prawo, trudno uzasadnić ich gniew na Jezusa za uzdrowienie całego człowieka w szabat. Kluczowe jest tu porównanie dwóch działań, a nie proste przeciwstawienie miłosierdzia religijnym przepisom. Jezus wskazuje, że uzdrowienie nie stoi w sprzeczności z Bożym zamysłem zawartym w Prawie. Wcześniej przypomina, że dokonał jednego czynu, który wywołał zdumienie; teraz odsłania niespójność osądu: rozmówcy uznają wyjątek przy obrzezaniu, lecz potępiają przywrócenie człowiekowi zdrowia. Dlatego następujące po tym zdaniu wezwanie, by nie sądzić po pozorach, lecz sprawiedliwie, pasuje do całej argumentacji. Zewnętrzna ocena „praca w szabat” nie wystarcza, jeśli pomija cel czynu i dobro uzdrowionego. Jezus nie usprawiedliwia dowolnego łamania Prawa; wzywa do osądu, który bierze pod uwagę jego sens.

Jezus stawia pytanie, które wymaga spokojnego namysłu. Skoro w szabat wolno wykonać obrzezanie, aby nie przekroczyć Prawa Mojżeszowego, dlaczego tak oburza ich uzdrowienie całego człowieka? Słowo „całego” ma tu wagę. Obrzezanie dotyczy jednej części ciała. Uzdrowienie obejmuje ciało, siły i codzienne życie człowieka. Szabat nie był dla ludzi tylko zakazem. Był darem, dniem odpoczynku i dobra, w którym Bóg chce przywracać życie. Jezus nie lekceważy Prawa. Pokazuje jednak, że jego sens łatwo przeoczyć, gdy trzyma się samej litery i zapomina, po co ono zostało dane. W tym fragmencie widać też coś ważnego dla sądu. Osąd oparty tylko na powierzchni często myli się co do tego, co naprawdę dobre. Dlatego w następnym wersecie Jezus mówi wprost, by nie sądzić na podstawie zewnętrznych pozorów, lecz wydać sprawiedliwy wyrok. W Ewangelii Jana 7:23 sprawiedliwość zaczyna się od patrzenia na człowieka, a nie tylko na przepis. Uzdrowienie w szabat ujawnia, że Boży porządek służy życiu. Gdzie przepis odsuwa człowieka od jego potrzeby, tam zapomina się o samym celu Prawa.

W sporze o szabat Jezus nie odrzuca Prawa. Przypomina, że jego słuchacze sami dopuszczają obrzezanie w szabat, by zachować jego nakaz. Tym bardziej niespójne jest oburzenie, że uzdrowił całego człowieka. Jego pytanie odsłania różnicę między troską o znak przymierza a potępieniem czynu, który przywraca człowiekowi zdrowie. W tle pobrzmiewa wcześniejszy spór o jeden czyn Jezusa. Tłum dziwi się, a niektórzy zaprzeczają, że ktokolwiek zamierza Go zabić, choć Jezus mówi o takim zagrożeniu. Rozmowa toczy się więc pośród nieporozumienia i wrogości. W tym napięciu Jezus nie odpowiada pogardą; wzywa, by osądzać sprawiedliwie, a nie po pozorach. Szabat staje się tu przestrzenią, w której widać, czemu służy świętość: nie do zamknięcia człowieka w regule, lecz do uznania dobra, które Bóg daje. Uzdrowienie całego człowieka jest znakiem takiego dobra, choć nie rozwiązuje wszystkich pytań o cierpienie ani nie obiecuje natychmiastowego uzdrowienia każdemu. W słowach Jezusa prawość i miłosierdzie nie są rywalami. Sprawiedliwy osąd potrafi dostrzec życie, które właśnie zostało przywrócone.