Ewangelia Jana 7:21 – znaczenie i zastosowanie

Jezus mówi: „Dokonałem tylko jednego czynu, a wszyscy jesteście zdziwieni.” Kontekst wskazuje, że chodzi o uzdrowienie człowieka w szabat, o którym mowa w Ewangelii Jana 7:23. Jezus nie rozwodzi się nad swoją obroną. Wskazuje na jeden czyn i pozwala, by to właśnie on pokazał, co wzbudza zdziwienie tłumu, a co faktycznie jest w tym zdumieniu ukryte. Tłum jest zaskoczony, a jego reakcja szybko przesuwa się od dobra, które się wydarzyło, ku szukaniu winnego. Słowa Jezusa brzmią tu spokojnie. Nie szuka poklasku ani obrony za wszelką cenę. Mówi tyle, ile trzeba, i zostawia słuchaczom przestrzeń na własny osąd. Warto zauważyć, że jeden uczynek może nieść więcej niż sam moment, w którym się dokonał. Dla jednych mógł być powodem do niepokoju, bo naruszał utarte zwyczaje. Dla kogoś, kto doświadczył uzdrowienia, mógł być po prostu wielką ulgą. Ten sam fakt potrafi zaskoczyć i poruszyć w zależności od tego, czy patrzy się na niego przez pryzmat zakazów, czy przez pryzmat troski, którą Bóg okazuje ludziom.

Jezus mówi o „tylko jednym czynie”, lecz nie umniejsza jego znaczenia. W dalszej wypowiedzi wyjaśnia, że chodzi o uzdrowienie całego człowieka w szabat. Zdumienie rozmówców nie wynika więc z braku niezwykłości, ale z tego, że czyn ten podważa ich ocenę Jego postępowania. Kluczowe rozróżnienie dotyczy sposobu stosowania Prawa. Jezus przypomina, że obrzezania dokonuje się w szabat, aby zachować przepis Prawa Mojżeszowego. Skoro taki wyjątek jest uznawany, tym bardziej niespójne jest oburzenie, że w szabat przywrócił zdrowie człowiekowi. Nie przedstawia tu prostego odrzucenia szabatu; wskazuje na wybiórczość osądu, który dostrzega naruszenie reguły, a pomija sens działania na rzecz człowieka. Wersety bezpośrednio przed tym sporem pokazują również, że Jezus nie szuka własnej chwały, lecz mówi o posłaniu od Boga. Jego czyn należy zatem oceniać nie tylko przez zewnętrzną zgodność z przyjętym zwyczajem, lecz także przez to, co objawia o Bożej woli. Jedno uzdrowienie staje się sprawdzianem sprawiedliwego osądu: czy Prawo służy rozpoznaniu dobra, czy staje się pretekstem do potępienia?

Jezus mówi o jednym czynie, a jego słuchacze są zaskoczeni. Chodzi o uzdrowienie człowieka w szabat, o którym mowa w Ewangelii Jana 7:23. Czyn był pojedynczy, ale wystarczył, by poruszyć całe zgromadzenie. Słowa „wszyscy jesteście zdziwieni” pokazują, że uwaga tłumu skupiła się na tym, co wolno w dniu odpoczynku, a nie na tym, co zostało dobrze uczynione. Ludzie znali Prawo dane przez Mojżesza, a mimo to byli gotowi oskarżać o jego złamanie za dobro wyrządzone człowiekowi. Jezus przenosi uwagę z zewnętrznej formy na istotę sprawy. Ten sam rozdział mówi wprost: nie sądźcie na podstawie zewnętrznych pozorów, lecz wydajcie sprawiedliwy wyrok (Ewangelia Jana 7:24). Warto zauważyć, że Jezus nie prowadzi długiego sporu o przepisy. Wskazuje na jeden fakt i pozwala mu przemówić. Jego dzieło mówi więcej o Jego posłannictwie niż wiele słów w dyskusji. Zdziwienie słuchaczy ujawnia więc nie tyle brak wiedzy, ile trudność w rozpoznaniu Bożego działania w zwykłym dniu i w zwykłym człowieku.

W zdaniu Jezusa pobrzmiewa zdumienie ludzi wobec czynu, który powinien odsłonić dobro, a stał się powodem sporu. „Dokonałem tylko jednego czynu, a wszyscy jesteście zdziwieni” — mówi Jezus do tych, którzy kwestionują Jego działanie w szabat. W dalszych słowach wyjaśnia, że skoro w szabat dokonuje się obrzezania, aby zachować Prawo, nie powinno budzić gniewu uzdrowienie całego człowieka. Nie chodzi więc o lekceważenie Prawa, lecz o dostrzeżenie jego celu: życie człowieka nie jest mniej ważne niż poprawność rozstrzygnięcia. Uzdrowienie staje się jak otwarte okno w szczelnie zamkniętym pokoju. Wpada przez nie światło, które ujawnia nie tylko cierpienie, lecz także przywiązanie do własnego osądu. W tej scenie zdziwienie tłumu nie prowadzi automatycznie do wiary. Samo zetknięcie z dobrem nie zawsze wystarcza, by je przyjąć; może również odsłonić opór serca. Jezus nie wycofuje się jednak z czynu, który przywraca człowiekowi zdrowie. Jego odpowiedź przypomina, że sprawiedliwy osąd zaczyna się tam, gdzie człowiek przestaje patrzeć wyłącznie na pozór i widzi osobę stojącą pośród sporu.