Ewangelia Jana 6:65 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa padają po trudnej chwili. Część uczniów usłyszała nauczanie Jezusa i zaczęła szemrać, a potem wielu odeszło i już z Nim nie chodziło. Jezus nie łagodzi tego doświadczenia zapewnieniem, że wszystko jest w porządku. Mówi, że przyjść do Niego nie można tylko dzięki własnemu wysiłkowi, bo to, co się dokonuje, zostaje dane przez Ojca. Dla kogoś, kto czuje się odsunięty albo odrzucony, ten werset może zabrzmieć surowo. Warto jednak zauważyć, że Jezus wypowiada te słowa jako wyjaśnienie, dlaczego wiara bywa tak trudna do przyjęcia, a nie jako wyrok nad szemrającymi. Tekst nie mówi, na czym dokładnie polega to „dane” i jak dokonuje się w człowieku. Chrześcijanie w różnych tradycjach rozumieją to różnie i ta różnica zasługuje na szacunek. Uderza jednak, że Jezus nie zabiega o tłum i nie szuka sposobu, by utrzymać wszystkich przy sobie. Mówi o sprawach, które dotykają serca, nawet wtedy, gdy słuchaczy ubywa. Dla tych, którzy są zmęczeni walką o wiarę, ta prawda może przynieść ulgę. Przyjście do Chrystusa nie zaczyna się od ludzkiej doskonałości ani od jej braku, lecz od wewnętrznego, Bożego dania. Nawet w odejściu wielu widać więc troskę, która nie zależy od liczby tych, którzy zostają.

W Ewangelii Jana 6:65 Jezus wyjaśnia, dlaczego niektórzy uczniowie nie przyjmują Jego słów: „Nikt nie może przyjść do Mnie, jeżeli mu to nie zostało dane przez Ojca”. Kluczowe rozróżnienie dotyczy źródła wiary: przyjście do Jezusa nie jest osiągnięciem, którym człowiek może się chlubić, lecz darem pochodzącym od Ojca. Werset pada po trudnej nauce, która wzbudziła szemranie, i po stwierdzeniu Jezusa, że niektórzy spośród słuchających nie wierzą. Nie przedstawia więc wiary jako samego intelektualnego uznania argumentu. Mówi o zależności człowieka od działania Boga, nie wyjaśnia jednak szczegółowo, jak to działanie łączy się z ludzką odpowiedzią. Chrześcijanie różnie opisują tę relację, dlatego nie należy dopowiadać, że werset rozstrzyga wszystkie pytania o wolność, wybór czy predestynację. Bezpośredni kontekst pokazuje zarówno odejście wielu uczniów, jak i odpowiedź Piotra: „Panie, do kogo pójdziemy? Ty masz słowa życia wiecznego”. Dar Ojca nie umniejsza powagi odpowiedzi człowieka. Podkreśla raczej, że wiara zaczyna się nie od samowystarczalności, lecz od Bożej łaski, która uzdalnia do przyjścia do Jezusa.

Ta krótka wypowiedź Jezusa pojawia się po trudnej chwili. Wielu uczniów przestało Go słuchać i odeszło, a Jezus wskazuje na Ojca jako źródło przyjścia do Niego. Słowa „Nikt nie może przyjść do Mnie, jeżeli mu to nie zostało dane przez Ojca” brzmią surowo, ale nie zamykają drogi. Najważniejsze jest to, że Jezus nie zostawia słuchaczy bez oparcia. W Ewangelii Jana 6:63 mówi, że Jego słowa są duchem i życiem. Wiara w tym świetle staje się odpowiedzią na dar, który został ofiarowany. Dla kogoś, kto zmaga się z wątpliwościami, wynika stąd spokojniejsza postawa. Nie trzeba od razu udowadniać sobie, że jest wystarczająco gotowy. Może trwać przy słowach Jezusa, nawet gdy nie rozumie wszystkiego, bo według Ewangelii Jana 6:63 to właśnie w nich jest życie. Piotr odpowiada w podobnym duchu, mówiąc, że Jezus ma słowa życia wiecznego. Ten wers uczy pokory. Przyjście do Chrystusa wymaga zaufania, a dar Ojca pozostaje większy niż nasze przygotowania. Najgłębsza myśl tego fragmentu polega na tym, że wiara ma swój początek w Bożym działaniu, a mimo to pozostaje osobistą odpowiedzią człowieka na Jezusa.

W Ewangelii Jana 6:65 Jezus wyjaśnia, dlaczego mówi, że nikt nie może przyjść do Niego, jeśli Ojciec mu tego nie da. Pada to w chwili, gdy część uczniów szemrze z powodu Jego nauczania, a wielu wkrótce odchodzi. Słowa Jezusa nie brzmią więc jak łatwa obietnica, że każdy bez trudu zrozumie i przyjmie to, co słyszy. „Przyjść” do Jezusa oznacza tu więcej niż znaleźć się blisko Niego. Chodzi o zaufanie Jego słowom, które, jak mówi chwilę wcześniej, są duchem i życiem. Taka więź nie jest osiągnięciem, którym można się chlubić. Jest darem Ojca, przyjmowanym w odpowiedzi wiary. Dar nie odbiera jednak powagi ludzkiej odpowiedzi. W tym samym rozdziale uczniowie odchodzą, a Jezus pyta Dwunastu, czy i oni chcą odejść. Piotr odpowiada, że nie ma dokąd pójść, bo Jezus ma słowa życia wiecznego. Jego wyznanie nie rozwiązuje wszystkich trudności. Pokazuje raczej, że wiara może trwać pośród niezrozumienia, oparta na rozpoznaniu Tego, któremu warto zaufać. Ojciec przyciąga człowieka ku życiu, a Jezus pozostaje tym, do którego ten dar prowadzi.