Ewangelia Jana 6:63 – znaczenie i zastosowanie

Słowa Jezusa z Ewangelii Jana 6:63 padają po trudnej nauce w synagodze w Kafarnaum. Wielu uczniów uznało wtedy, że ta mowa jest trudna (Ewangelia Jana 6:60), i w końcu odeszło, by już z Nim nie chodzić (Ewangelia Jana 6:66). Jezus nie łagodzi swoich słów, lecz mówi: „Duch daje życie; ciało na nic się nie przyda”. W tym zdaniu ciało nie ma mocy, by ożywić, a źródłem życia jest Duch. Jezus dodaje: „Słowa, które Ja wam powiedziałem, są duchem i są życiem”. Warto zauważyć, że mowa dotyczy słów, a nie samego towarzyszenia Mu. Ludzie z tłumu szli za Nim dla znaków (Ewangelia Jana 6:2), ale sam fakt bycia blisko nie oznaczał jeszcze przyjęcia tego, co w Jego słowach najgłębsze. Tekst nie wyjaśnia, dlaczego jedni odeszli, a inni zostali. Zapisuje jedynie, że Jezus wiedział, którzy nie wierzą (Ewangelia Jana 6:64). Taka prawda nie jest tylko informacją do zapamiętania. Jest słowem, które może dotrzeć tam, gdzie człowiek jest zmęczony, zraniony albo zagubiony. Życie, o którym mówi ten werset, wiąże się z samymi słowami Jezusa, a nie z tym, jak długo ktoś je słucha.

W Ewangelii Jana 6:63 Jezus wyjaśnia, dlaczego Jego nauka ożywia: „Duch daje życie; ciało na nic się nie przyda”. Słowa te padają po tym, jak wielu uczniów uznało Jego naukę za trudną. Nie chodzi więc o pochwałę łatwego rozumienia, lecz o źródło życia, którego sama ludzka zdolność pojmowania nie może zapewnić. Kluczowe rozróżnienie dotyczy tu ciała i Ducha, nie zaś stworzonego ciała jako czegoś złego. W biblijnym języku „ciało” może oznaczać człowieka pozostawionego własnym siłom, ograniczonego do tego, co potrafi sam zobaczyć i ocenić. Nie znaczy to, że Jezusowe słowa są pustym symbolem albo że materialny wymiar wiary nie ma znaczenia. Chrześcijanie różnie objaśniają ich związek z Eucharystią, ale sam werset wyraźnie przypisuje życie Duchowi i słowom Jezusa. Ważna jest też pierwsza osoba: „które Ja wam powiedziałem”. Jezus nie odsyła słuchaczy do abstrakcyjnej zasady, lecz do swojej nauki i osoby. W dalszym kontekście wielu uczniów odchodzi, a Jezus pyta Dwunastu, czy także chcą odejść. Werset nie obiecuje, że trudne słowa staną się od razu łatwe; wskazuje, że ich życie pochodzi od Ducha.

Jezus mówi w sposób, który dla wielu słuchaczy był zbyt trudny. Według Ewangelii Jana 6:60 wielu uczniów uznało tę mowę za nie do zniesienia. Odpowiedź Jezusa nie łagodzi treści. Wskazuje natomiast, skąd pochodzi życie: „Duch daje życie; ciało na nic się nie przyda. Słowa, które Ja wam powiedziałem, są duchem i są życiem”. Ten fragment nie mówi, że codzienne życie ma małe znaczenie. Mówi raczej, że sama siła ludzkiego wysiłku i ludzkiego rozumu nie wystarczy, by dać życie pochodzące od Boga. W tym samym rozdziale, w Ewangelii Jana 6:67, Jezus pyta Dwunastu, czy i oni chcą odejść. Pytanie zostawia miejsce na wolny wybór. Słowa Jezusa są życiem, ponieważ w nich Bóg sam przemawia. Trudna prawda nie przestaje być dobra tylko dlatego, że zaskakuje albo wymaga czegoś, czego od razu nie rozumiemy. Pozostanie przy tych słowach oznacza przyjęcie życia także wtedy, gdy wiele pozostaje niejasne.

W Kafarnaum Jezus wypowiada te słowa po tym, jak wielu uczniów uznało Jego naukę za trudną do przyjęcia. Nie łagodzi jej, lecz wskazuje, skąd pochodzi życie: od Ducha. Jego słowa nie są jedynie nauką do zrozumienia ani ciężarem, który człowiek ma udźwignąć własną siłą. Niosą życie, bo objawiają i dają to, co pochodzi od Boga. Zdanie o ciele nie jest pogardą dla ludzkiego ciała. W chrześcijańskiej lekturze przypomina raczej, że sama ludzka zdolność, wysiłek czy pewność siebie nie mogą wytworzyć życia Bożego. Jak ziarno potrzebuje żyznej ziemi, tak słowo Jezusa przyjmuje się jako dar, którego owoc przekracza ludzką moc. W tym samym rozdziale część uczniów odchodzi, a Jezus pyta Dwunastu, czy także chcą odejść. Jego słowa nie wymuszają odpowiedzi ani nie usuwają trudności. Stawiają słuchających wobec źródła, z którego można czerpać życie. Wiara nie polega tu na tym, że wszystko staje się łatwe, lecz na pozostaniu przy Jezusie, którego słowa prowadzą ku życiu, nawet gdy ich pełnia pozostaje tajemnicą.