Ewangelia Jana 6:45 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset wyrasta z rozmowy, w której słuchacze Jezusa szemrali, bo znali Jego ojca i matkę i nie potrafili uwierzyć w słowa o zstąpieniu z nieba. Jezus nie odpowiada im długim wywodem. Mówi o uczniostwie, które Pisma zapowiadały dla wszystkich, i o tym, że przychodzi się do Niego przez to, co usłyszane od Ojca. Słowo „usłyszał” brzmi tu raczej jak poruszenie serca niż jak zdobyta wiedza. Słuch otwiera się wtedy, gdy człowiek przestaje tylko oceniać znane twarze. Najbardziej poruszające w tym wersecie jest to, że zbliżenie się do Jezusa zostaje opisane jako ruch, który ma swój cel. Ten, kto słucha i uczy się od Ojca, „przyjdzie do Mnie”. Tekst nie mówi, że ktokolwiek dojdzie tam sam dzięki własnym staraniom. Pokazuje raczej człowieka prowadzonego, który wraca do źródła, jak uczeń wraca do nauczyciela, od którego wiele się nauczył. Serce zatrzymuje się przy słowie „przyjdzie”, bo niesie ono spokojną nadzieję. Wiele zmęczonych serc szuka właśnie kierunku, a werset wskazuje, że ten kierunek ma swój początek w Ojcu i swój cel w Synu.

Jezus przywołuje obietnicę proroków: lud Boga będzie przez Niego nauczany. Wypowiada te słowa wobec tych, którzy szemrają, bo trudno im przyjąć Jego twierdzenie, że zstąpił z nieba. Znają Jego rodzinne pochodzenie, lecz sama znajomość faktów o Jezusie nie prowadzi jeszcze do rozpoznania, kim On jest. Kluczowe rozróżnienie dotyczy źródła wiary: człowiek przychodzi do Jezusa, ponieważ usłyszał od Ojca i nauczył się od Niego. Nie oznacza to, że każdy widział Ojca — w następnym wersecie Jezus wyraźnie temu zaprzecza. Ojciec działa jako nauczyciel i pociąga ku Synowi; wiara nie jest więc wyłącznie ludzkim wnioskiem ani zasługą. Chrześcijanie różnie wyjaśniają, jak dokładnie działa to pociąganie, ale tekst jasno przypisuje Ojcu inicjatywę. Słowa „przyjdzie do Mnie” łączą Boże nauczanie z osobą Jezusa, a nie z abstrakcyjną wiedzą o Bogu. W dalszym ciągu tej wypowiedzi Jezus mówi o wierze i życiu wiecznym oraz nazywa siebie chlebem życia. Nauka Ojca prowadzi zatem ku Synowi: poznanie Boga staje się spotkaniem z Tym, którego Ojciec posłał.

Słowa „Oni wszyscy będą uczniami Boga” mają szeroki zasięg, a Ewangelia Jana 6:45 wiąże je z konkretną drogą: słuchaniem Ojca i uczeniem się od Niego. Tekst mówi o każdym, kto usłyszał od Ojca i nauczył się. Te osoby przyjdą do Jezusa. Nie ma tu wyjątkowych ludzi, są zwykli uczniowie. Może to wyglądać bardzo zwyczajnie. Ktoś czyta kilka wersetów przed wyjściem do pracy i po kilku tygodniach zauważa, że jego decyzje o pieniądzach zaczynają odpowiadać temu, czego się nauczył. Taka nauka rośnie w małych chwilach, także wtedy, gdy zmęczenie jest największe. W Ewangelii Jana 6:44 widać, że przyjście do Jezusa wiąże się z działaniem Ojca. Werset 45 nie wyjaśnia, jak dokładnie te rzeczy się splatają, i dobrze, że tego nie robi. Zostaje z niego obraz ucznia, który słucha i uczy się, a nie kogoś, kto już wszystko rozumie. W tej obietnicy największe znaczenie ma nie szybkość, lecz kierunek. Ucznia poznaje się po tym, że wciąż uczy się od Ojca.

„Oni wszyscy będą uczniami Boga” — Jezus przywołuje obietnicę, w której poznanie Boga nie jest przywilejem nielicznych. Ojciec sam uczy i pociąga ku Synowi. Nie oznacza to, że każdy widział Ojca ani że droga wiary staje się oczywista: chwilę wcześniej słuchacze szemrali, zgorszeni tym, że znali rodzinne pochodzenie Jezusa, a nie umieli przyjąć Jego słów o chlebie z nieba. Uczenie się od Ojca prowadzi do Jezusa. To w Nim Boże objawienie staje się bliskie, a nie tylko przedmiotem ludzkich sporów. Przyjść do Niego znaczy znaleźć się wobec tajemnicy, której nie da się zamknąć w tym, co znane i widzialne. W dalszych słowach Jezus mówi o życiu wiecznym i o zmartwychwstaniu w dniu ostatecznym. Obietnica obejmuje więc więcej niż chwilową pociechę: wskazuje na przyszłość, którą podtrzymuje Bóg. W obrazie chleba życia codzienna potrzeba spotyka się z obietnicą wieczności. Uczniostwo nie jest jedynie zdobywaniem wiedzy o Bogu. Jest drogą ku Jezusowi, którego Ojciec daje jako pokarm dla życia, które śmierć nie wyczerpie.