Ewangelia Jana 6:44 – znaczenie i zastosowanie

Czasownik „pociągnie” w tym zdaniu brzmi łagodnie, a jednocześnie stanowczo. Nie kojarzy się z przymusem ani z siłą, która łamie wolę, lecz z ruchem przyciągającym ku komuś. Jezus mówi, że nikt nie może przyjść do Niego bez tego wcześniejszego przyciągnięcia ze strony Ojca, który Go posłał. Pierwsze słowo należy więc do Boga, a człowiek odpowiada na to, co już porusza jego serce. Ktoś, kto zbliża się do wiary z ciężarem wątpliwości, żalu albo tęsknoty, której nie umie nazwać, często myśli, że najpierw musi sam uporządkować swoje wnętrze i dopiero wtedy ośmielić się podejść bliżej. Ten werset zdejmuje z niego ciężar samotnego dowodzenia. Nie oznacza to biernego czekania, bo przyjście jest prawdziwym ruchem. Oznacza jednak, że jego źródło leży poza samym człowiekiem. Druga część zdania niesie cichą nadzieję: ten, kogo Ojciec pociągnął, zostanie przez Jezusa wskrzeszony w dniu ostatecznym. Obietnica nie zatrzymuje się na chwili przyjścia, lecz sięga aż do ostatecznego spotkania. Dla serca zmęczonego długim szukaniem to może być najspokojniejszy sens tego wersetu, bo przyciągnięcie przez Ojca i przyszłe wskrzeszenie zostają tu ze sobą połączone.

W Ewangelii Jana 6:44 Jezus wyjaśnia, dlaczego samo zobaczenie Jego znaków nie prowadzi automatycznie do wiary. Tłum widział uzdrowienia, a niektórzy słuchacze sprzeciwiali się Jego słowom o pochodzeniu z nieba. W tym sporze Jezus wskazuje na działanie Ojca: „Nikt nie może przyjść do Mnie, jeżeli go nie pociągnie Ojciec”. Wiara nie jest więc wyłącznie ludzkim osiągnięciem ani wnioskiem wyprowadzonym z obserwacji. Kluczowe rozróżnienie dotyczy Bożego działania i ludzkiej odpowiedzi. Następny werset mówi o tych, którzy usłyszeli od Ojca i nauczyli się; Jezus nie opisuje zatem przymusu, który czyniłby słuchanie i wiarę pozornymi. Zarazem nie przedstawia przyjścia do Niego jako czegoś, co człowiek może sobie przypisać niezależnie od Ojca. Chrześcijańskie tradycje różnie wyjaśniają, jak łaska Boga i ludzka odpowiedź współdziałają, ale tekst wyraźnie przypisuje Ojcu inicjatywę. Obietnica „wskrzeszę go w dniu ostatecznym” nadaje temu przyjściu wymiar przyszły: wiara prowadzi ku życiu, którego pełni nie wyczerpuje obecność ani doświadczenie tu i teraz. Ojciec przyciąga do Syna, a Syn obiecuje zmartwychwstanie.

Ten werset mówi, skąd bierze się przyjście do Jezusa. Słowa „Nikt nie może przyjść do Mnie, jeżeli go nie pociągnie Ojciec, który Mnie posłał; Ja zaś wskrzeszę go w dniu ostatecznym” stawiają w centrum Boga, który pociąga. Człowiek nie jest tu obojętny, ale początek nie należy do jego siły. W codziennym życiu łatwo myśleć inaczej. Ktoś modli się za bliską osobę i sądzi, że wszystko zależy od jego argumentów albo od dobrego momentu. Jan pokazuje, że przyciąganie pochodzi od Ojca. Tekst nie opisuje jednak, jak to wygląda w konkretnym sercu ani w jakim czasie się dzieje. Warto zauważyć, że wers kończy się obietnicą zmartwychwstania. Przyjście do Chrystusa zostaje połączone z nadzieją, która nie zależy od ludzkich starań. Czasownik „wskrzeszę” mówi o dziele, którego człowiek nie wykona sam. W Ewangelii Jana 6:45 czytamy, że każdy, kto usłyszał od Ojca i nauczył się, przyjdzie do Jezusa. Słuchanie i uczenie się pojawiają się w tekście, ale Jan nie ustala, co następuje po czym. Zostaje to, co pewne: Bóg działa pierwszy, a obietnica sięga dalej niż to, co widzimy dzisiaj.

Jezus mówi o przyjściu do Niego jako o czymś, co zaczyna się w Ojcu: „Nikt nie może przyjść do Mnie, jeżeli go nie pociągnie Ojciec, który Mnie posłał”. Wiara nie jest więc wyłącznie ludzkim osiągnięciem ani wynikiem samego wysiłku. Jest odpowiedzią na Boże działanie, choć ten werset nie opisuje dokładnie, jak spotykają się łaska Boga i ludzka odpowiedź. Chrześcijanie różnie wyjaśniają tę tajemnicę. W dalszych słowach Jezus mówi o tych, którzy usłyszeli od Ojca i nauczyli się, a zarazem o wierze w Syna. Przyjście do Jezusa wiąże się z poznaniem i zaufaniem, nie z samym widokiem znaków. W tym samym rozdziale ludzie szemrzą, bo trudno im przyjąć, że znany im Jezus pochodzi z nieba. Bliskość czegoś znajomego może zasłonić jego głębszy wymiar. Obietnica kończy się nie na obecnym doświadczeniu wiary, lecz na zmartwychwstaniu: Jezus mówi, że wskrzesi wierzącego „w dniu ostatecznym”. To nadzieja zakorzeniona w Jego wierności, sięgająca dalej niż kres doczesnego życia. Wiara zaczyna się w Bożym przyciąganiu, a jej ostatecznym horyzontem jest życie, którego Jezus obiecuje nie porzucić.