Ewangelia Jana 6:43 – znaczenie i zastosowanie

Jezus odpowiada na szmer, który rozszedł się wśród słuchaczy po tym, jak powiedział o sobie: „Ja jestem chlebem, który zstąpił z nieba” (Ewangelia Jana 6:41). Ci, którzy szemrali, znali Jego rodziców i nie potrafili pogodzić tego, co słyszeli, z tym, co dobrze znali. Szmer między sobą bywa napięciem, które nie ma jeszcze słów, a mimo to szuka ujścia w rozmowach ściszonym głosem. Jezus nie zbywa tego milczeniem i nie odsyła słuchaczy do dalszych wyjaśnień. Zwraca się do nich wprost, a jego słowa brzmią bardziej jak prośba niż jak nagana: „Nie szemrajcie między sobą!” Szemranie zamyka człowieka w małym kręgu, w którym każde zdanie obraca się wokół wątpliwości. Jezus wskazuje, że trudne pytania o Niego mogą być postawione otwarcie, bez podszeptów wokół prawdy. Zaraz potem pojawia się zdanie o tym, że nikt nie przyjdzie do Niego, jeżeli go nie pociągnie Ojciec (w Ewangelii Jana 6:44). Ta myśl nadaje zachęcie głębszy wymiar, bo przychodzenie do Jezusa nie jest wyłącznie wynikiem własnego wysiłku rozumu. Szemrzący słuchacze zostają zaproszeni do tego, by zobaczyć, że zrozumienie ma swoje źródło poza nimi samymi.

„Nie szemrajcie między sobą!” — odpowiada Jezus na reakcję ludzi, którzy słyszeli Jego słowa o chlebie zstępującym z nieba. Ich trudność jest zrozumiała: znają Jego rodzinne pochodzenie i nie widzą, jak pogodzić je z tym, co o sobie mówi. Ewangelia Jana 6:43 nie przedstawia jednak argumentu przeciwko każdemu pytaniu. Ujawnia napięcie między pytaniem wypowiedzianym wobec Jezusa a szemraniem, które toczy się między rozmówcami i podważa Jego słowa. To rozróżnienie ma znaczenie. Wiara nie polega na udawaniu, że trudność zniknęła, lecz Jezus nie pozwala, by wspólne niezadowolenie zastąpiło słuchanie. W następnych zdaniach nie łagodzi swojego twierdzenia, ale mówi o Ojcu, który pociąga ludzi ku Synowi, oraz o obietnicy życia wiecznego (Ewangelia Jana 6:44–47). Nie wynika stąd, że każde pytanie zostaje rozwiązane w tej chwili. Widać raczej, że zrozumienie osoby Jezusa nie sprowadza się do tego, co o niej wiadomo z zewnątrz. Werset kieruje uwagę od wzajemnego podsycania oporu ku temu, kto mówi i skąd pochodzi Jego misja. Szemranie zamyka rozmowę we własnych założeniach; odpowiedź Jezusa ponownie wiąże ją z objawieniem Ojca.

Ewangelia Jana 6:43 odpowiada na szemranie, które pojawiło się wcześniej w tekście. Żydzi szemrali, bo usłyszeli od Jezusa: „Ja jestem chlebem, który zstąpił z nieba” (Ewangelia Jana 6:41). Uznali, że znają Jego ojca i matkę, więc wydało im się niemożliwe, by mówił o niebie (Ewangelia Jana 6:42). Jezus nie wdaje się w spór o pochodzenie. Zwraca się do nich wprost: „Nie szemrajcie między sobą!” Warto zauważyć, gdzie toczyła się ta rozmowa. Szemrano między sobą, a nie z Jezusem. Taka wymiana uwag jest wygodna, bo nikt nie musi zadać pytania ani przyznać, że czegoś nie rozumie. Krążą wtedy domysły i oceny, a prawda nie zbliża się ani o krok. Słowa Jezusa nie dotyczą tylko tamtego tłumu. Pokazują, co dzieje się z trudnym przesłaniem, gdy zostaje przedyskutowane w gronie, zamiast być przyniesione do jego źródła. W następnym wersecie Jezus mówi, że przyjście do Niego zależy od Ojca (Ewangelia Jana 6:44). Szemranie zamyka serce na tę prawdę, a rozmowa z Jezusem ją otwiera.

Słowa Jezusa: „Nie szemrajcie między sobą!” padają w chwili, gdy słuchacze nie potrafią przyjąć Jego słów o chlebie, który zstąpił z nieba. Znają Jego rodzinę i widzą w Nim człowieka z własnego otoczenia. To, co znajome, zdaje się przeczyć temu, co mówi o sobie. Szemranie wyrasta tu z oporu wobec tajemnicy Jego pochodzenia i misji. Jezus nie odwraca uwagi od tej trudności. W Ewangelii Jana 6:44 mówi, że do Niego przychodzi ten, kogo pociąga Ojciec. Wiara nie jest więc wyłącznie wynikiem ludzkiego przekonywania ani pełnego wyjaśnienia. Pozostaje odpowiedzią na Boże działanie, które prowadzi ku Synowi. W dalszym kontekście Jezus łączy wiarę w Niego z życiem wiecznym i obietnicą wskrzeszenia w dniu ostatecznym (Ewangelia Jana 6:40, 47). Jego upomnienie dotyczy zatem czegoś więcej niż tonu rozmowy: stawką jest przyjęcie Tego, w którym Bóg daje życie. Znajome oblicze Jezusa nie wyczerpuje Jego tajemnicy. Właśnie przez Niego doczesność otwiera się na obietnicę, której pełnia przekracza śmierć.