Ewangelia Jana 6:20 – znaczenie i zastosowanie

Uczniowie widzą Jezusa na wodzie w ciemnościach, na jeziorze, które burzy się od silnego wiatru, i przestraszają się. Ewangelista opisuje ten lęk jako rzeczywistą reakcję ludzi, którzy znaleźli się na niespokojnej wodzie w środku nocy. Odpowiedź Jezusa przychodzi w samym środku burzy, a nie po jej ustaniu. Tekst nie mówi, że wiatr od razu ucichł, więc obecność Jezusa zostaje wypowiedziana tam, gdzie zagrożenie jest najbardziej odczuwalne. Wyrażenie „To Ja jestem” brzmi w tej scenie jak samoobjawienie, które wielu czytelników kojarzy z imieniem, jakie Bóg wyjawił Mojżeszowi. Nie trzeba jednak budować na tym całej interpretacji, by zobaczyć, co te słowa przynoszą. Lęk zostaje nazwany, a jednocześnie przesunięty z pytania o to, co się wydarzy, na pytanie o to, kto przychodzi. Uczniowie nie otrzymują wyjaśnienia tego, co dzieje się na wodzie, lecz rozpoznanie Tego, który do nich idzie. Może właśnie w tym leży najcichsza siła tego zdania. Strach nie zostaje zbagatelizowany, a mimo to uczniowie nie zostają z nim sami.

Słowa Jezusa padają w konkretnej chwili: uczniowie płyną po wzburzonym jeziorze, jest ciemno, a Jego widok zbliżającego się po wodzie budzi lęk. Odpowiedź nie zaczyna się od wyjaśnienia zjawiska ani od nagany. Jezus najpierw mówi, kim jest dla nich w tej chwili: „To Ja jestem”, a potem: „nie bójcie się!”. Rozpoznanie Jego obecności zmienia znaczenie tego, co widzą. Wypowiedzi „To Ja jestem” nie należy odrywać od sceny i sprowadzać do samej formuły doktrynalnej. W tym miejscu przede wszystkim uspokaja ona uczniów: postać na wodzie nie jest obcym zagrożeniem, lecz ich nauczycielem. Jednocześnie Ewangelia Jana przedstawia Jezusa jako kogoś, kto działa z niezwykłym autorytetem wobec stworzenia. Zwykły rejs staje się więc objawieniem Jego tożsamości. „Nie bójcie się” nie oznacza, że wiara gwarantuje brak burz ani że strach jest dowodem niewiary. Uczniowie już się przestraszyli, zanim usłyszeli te słowa. Werset pokazuje raczej, że lęk nie ma ostatniego słowa, gdy Jezus daje się rozpoznać. Jego obecność nie jest abstrakcyjną pociechą: w tej scenie przychodzi do uczniów pośród realnego zagrożenia.

Uczniowie płynęli w ciemnościach, a jezioro burzyło się od silnego wiatru. Kiedy zobaczyli kroczącego po wodzie Jezusa, przestraszyli się. Ewangelia Jana 6:19 zapisuje tę reakcję bez komentarza, jakby była czymś zrozumiałym. Słowa z Ewangelii Jana 6:20 mają konkretny ciężar: „To Ja jestem, nie bójcie się!”. Jezus nie zaczyna od wyjaśnienia, jak to możliwe, że chodzi po wodzie. Najpierw wskazuje na Siebie. Lęk rodzi się często z niepewności co do tego, kto zbliża się w mroku, a odpowiedź brzmi: to Ja. Warto zauważyć, że uczniowie nie musieli zrozumieć wszystkiego, żeby usłyszeć tę obietnicę. Noc trwała, a wiatr nadal wiał. Zmieniło się to, kto był blisko nich. W codziennym życiu ten fragment przypomina, że strach nie zawsze znika od razu po zrozumieniu sytuacji. Najpierw bywa potrzebne rozpoznanie, że Ktoś jest przy łodzi. Wtedy słowa „nie bójcie się” nabierają realnego znaczenia, bo wskazują na obecność, a nie na to, że wszystko już jest pod kontrolą.

„To Ja jestem, nie bójcie się!” — słowa Jezusa padają w chwili, gdy uczniowie zmagają się z ciemnością, silnym wiatrem i wzburzonym jeziorem. Nie poprzedza ich ustanie burzy. Najpierw uczniowie słyszą, że Jezus jest blisko i rozpoznaje ich strach. W tej scenie łódź nie staje się obrazem życia wolnego od zagrożeń. Uczniowie rzeczywiście płyną przez niespokojne wody, a Jego obecność nie unieważnia tego, co przeżywają. Zmienia jednak perspektywę: nie są pozostawieni sami sobie. Głos Jezusa dociera do nich pośród hałasu, zanim łódź dotrze do brzegu. „To Ja jestem” zakorzenia pociechę w osobie mówiącego, nie w obietnicy, że wszystko potoczy się zgodnie z ludzkim planem. Chrześcijańska nadzieja nie wymaga udawania, że nie ma lęku. Wskazuje na obecność Chrystusa, której nie ogranicza ciemność ani burza, i na drogę ku brzegowi, do którego zmierzają uczniowie. Ich historia nie rozstrzyga każdego pytania o cierpienie, ale odsłania coś ważnego: w samym środku zagrożenia Jezus nie pozostaje dla nich nieznajomym.