Ewangelia Jana 20:31 – znaczenie i zastosowanie

Ewangelia Jana 20:31 nazywa powód, dla którego ta księga w ogóle powstała. Autor pisze, że zapisano znaki, aby ufność miała konkretne oparcie: „Te zaś zapisano, abyście wierzyli, że Jezus jest Mesjaszem, Synem Bożym, i abyście, wierząc, mieli życie w Jego imię”. Tuż wcześniej, w Ewangelii Jana 20:30, przyznaje, że znaków było znacznie więcej, a w księdze znalazła się tylko ich część. Ten wybór pokazuje, na czym autorowi zależało, czyli na samym Jezusie. W tym wersecie najbardziej porusza mnie słowo „zapisano”. Wiara nie opiera się tu wyłącznie na przeżyciu, które bywa ulotne, lecz na świadectwie, do którego można wracać, gdy własne doświadczenie jest mgliste. Tomasz chciał zobaczyć i dotknąć, a Jezus odpowiedział błogosławieństwem dla tych, którzy nie widzieli, a uwierzyli. Dla każdego, kto poznaje Jezusa przez świadectwo, zapisane słowo pozostaje równie żywe. Życie, o którym mówi ten werset, jest celem zapisanego świadectwa, a nie nagrodą za doskonałość. Może właśnie dlatego ten fragment tak spokojnie niesie nadzieję.

Jan nie przedstawia zapisu jako pełnej kroniki wszystkiego, co Jezus uczynił. W poprzednim zdaniu zaznacza, że wiele znaków pozostało poza księgą; w wersecie 31 wyjaśnia więc cel wyboru tych, które opisał. Nie chodzi o samą wiedzę o wydarzeniach, lecz o rozpoznanie w Jezusie Mesjasza i Syna Bożego. W rozdziale to wyznanie dojrzewa pośród niepewności. Maria Magdalena zastaje odsunięty kamień i nie wie, gdzie położono Jezusa. Tomasz spotyka Zmartwychwstałego i wyznaje: „Mój Pan i mój Bóg!”. Jan nie ukrywa więc, że wiara uczniów rodzi się wobec świadectwa, pytań i znaków. Zarazem słowa Jezusa o tych, którzy nie widzieli, a uwierzyli, wskazują, że późniejsi czytelnicy nie muszą powtarzać doświadczenia Tomasza, by przyjąć świadectwo Ewangelii. Wyrażenie „życie w Jego imię” wiąże życie z osobą Jezusa i z wiarą w to, kim jest. Nie oznacza jedynie przyjęcia pewnej informacji ani obietnicy, że każde ziemskie doświadczenie będzie łatwe. Cel księgi jest bardziej zasadniczy: prowadzi do zaufania Jezusowi, w którym czytelnik znajduje życie.

Ewangelia Jana 20:31 podsumowuje całą księgę jednym celem. Jan pisze, że te rzeczy zapisano, „abyście wierzyli, że Jezus jest Mesjaszem, Synem Bożym”. Wiara jest tu drogą prowadzącą do życia w Jego imię. Kontekst pokazuje, że ta wiara rodzi się w ciemności i niepewności. Maria Magdalena przybiegła do grobu, gdy było jeszcze ciemno. Tomasz chciał dotknąć ran, a jego wyznanie brzmiało: „Mój Pan i mój Bóg!” (Ewangelia Jana 20:28). Jezus odpowiedział: „Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli” (Ewangelia Jana 20:29). Jan dodaje, że wiele innych znaków nie zostało zapisanych (Ewangelia Jana 20:30). Wybór treści był więc celowy. Autor wskazał to, co prowadzi do wiary w Jezusa, a nie wszystko, co się wydarzyło. Ten werset nie daje gwarancji, że każda trudna chwila minie szybko. Daje natomiast pewność, kim jest Ten, w którym szuka się życia.

Ewangelia Jana 20:31 odsłania cel całej opowieści: zapisane znaki mają prowadzić do wiary, że Jezus jest Mesjaszem, Synem Bożym, i do życia w Jego imię. Nie chodzi o samo gromadzenie wiadomości o Jezusie. Wiara rozpoznaje w Nim Tego, od którego pochodzi życie i ku któremu ono zmierza. Ten cel wyrasta z opowieści o pustym grobie i spotkaniu Tomasza ze Zmartwychwstałym. Uczniowie nie oglądali wszystkiego w taki sam sposób; Tomasz wyznał jednak: „Mój Pan i mój Bóg!”. Jezus mówi o błogosławionych, którzy nie widzieli, a uwierzyli. Zapisane świadectwo staje się więc mostem między tamtymi spotkaniami a czytelnikiem, który sam nie był przy grobie. „Życie w Jego imię” nie jest obietnicą, że doczesność będzie wolna od bólu ani że każda trudność szybko się rozwiąże. To życie zakorzenione w Jezusie, którego śmierć nie zatrzymała. Można pomyśleć o świetle widocznym jeszcze wtedy, gdy noc nie ustąpiła całkiem. Ewangelia nie usuwa tajemnicy ani ludzkiego czekania; wskazuje, komu można powierzyć nadzieję. W tym właśnie sensie zapisane słowa prowadzą dalej niż do wspominania dawnych wydarzeń: ku życiu, które ma źródło w Zmartwychwstałym.