Ewangelia Jana 20:30 – znaczenie i zastosowanie

Ewangelista kończy tu jedną część swojej książki spokojnym zdaniem o tym, czego nie opisał. Mówi, że Jezus uczynił wobec uczniów wiele innych znaków, a te, które wybrał, zapisał, aby wiara miała oparcie. Z tego zdania wynika coś łagodnego: to, co pozostało na kartach, jest tylko częścią większej obecności, której nikt nie zdołałby spisać w całości. Myślę o Marii Magdalenie, która rano przy grobie nie rozumiała jeszcze, co się stało, i o Tomaszu, który chciał dotknąć ran. Ich doświadczenie było zbyt konkretne, by zmieścić się w jednym słowie, a mimo to właśnie oni stali się częścią tej historii. W Ewangelii Jana 20:29 mowa jest o tych, którzy nie widzieli, a uwierzyli, i nie są oni przedstawieni jako ludzie gorsi od tych, którzy widzieli. Ewangelia Jana 20:31 wyjaśnia cel zapisanych znaków: wiarę, że Jezus jest Mesjaszem, Synem Bożym. Zdanie o niezapisanych znakach nie pomniejsza tego, co zapisano, lecz przypomina, że słowa Pisma prowadzą wiarę dalej i nie zamykają jej w obrębie tekstu. Bóg działa także tam, gdzie żaden opis nie został utrwalony, i ta świadomość niesie ulgę, bo nie każda ważna chwila musiała zostać zapamiętana, żeby była prawdziwa.

Jan nie przedstawia swojej księgi jako pełnego zapisu wszystkiego, co Jezus uczynił. „Wiele innych znaków” pozostało nieopisanych; tekst wskazuje więc, że opowiedziane wydarzenia są wyborem, a nie wyczerpującą kroniką. To ważne rozróżnienie: brak relacji o jakimś czynie nie oznacza, że się nie wydarzył, a zapisane znaki nie mają jedynie zaspokajać ciekawości. W Ewangelii Jana znak kieruje uwagę ku temu, kim jest Jezus. W bezpośrednim kontekście Tomasz wyznaje: „Mój Pan i mój Bóg!”, a następny werset objaśnia cel zapisu: prowadzić do wiary, że Jezus jest Mesjaszem, Synem Bożym, i do życia w Jego imię. Ewangelia Jana 20:30 przygotowuje zatem czytelnika do odróżnienia liczby opowieści od ich świadectwa. Wiara nie opiera się na posiadaniu kompletnego katalogu cudów, lecz na rozpoznaniu, dokąd prowadzą opisane znaki. To zdanie zawiera również uczciwość autora: nie udaje, że utrwalił wszystko. Ograniczony zapis może nieść pełne, zamierzone świadectwo. Jego miarą nie jest kompletność, lecz wierność temu, co ma ukazać: tożsamość Jezusa i życie w Jego imię.

Ewangelista pisze wprost: „I wiele innych znaków, których nie zapisano w tej książce, uczynił Jezus wobec uczniów” (Ewangelia Jana 20:30). Nie opisał więc wszystkiego, co się wydarzyło. Wybór ma cel, który Jan podaje zaraz potem: zapisano to, by wierzono, że Jezus jest Mesjaszem, Synem Bożym, a wierzący mieli życie w Jego imię (Ewangelia Jana 20:31). Ten werset dobrze czytać obok sceny z Tomaszem. Apostoł chciał zobaczyć i dotknąć, a Jezus odpowiedział: „Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli” (Ewangelia Jana 20:29). Wiara nie rośnie z liczby cudów. Opiera się na tym, co zostało przekazane i w czym Jezus objawił swoją tożsamość. W codziennym życiu łatwo o pokusę ciągłego szukania nowego znaku, jakby kolejny dowód miał uspokoić serce. Pismo jest jednak świadectwem dobranym tak, by prowadziło do zaufania i do życia w Jezusie. Jan przekazał tyle, ile potrzeba do wiary, a nie tyle, ile dałoby się zebrać. Zdanie o niezapisanych znakach pokazuje też, że Bóg działa szerzej, niż mieści się na kartach. Ta świadomość wzmacnia zaufanie do Pisma. Można ufać temu, co zapisane, i wierzyć, że Jezus pozostaje obecny także poza tym.

„I wiele innych znaków, których nie zapisano w tej książce, uczynił Jezus wobec uczniów” — Jan zamyka opowieść o znakach świadomością, że nie obejmuje ona wszystkiego. Zapis nie jest pełnym spisem tego, co Jezus uczynił. Jest świadectwem wybranym po to, by czytelnicy uwierzyli, że Jezus jest Mesjaszem, Synem Bożym, i mieli życie w Jego imię. To ważne rozróżnienie. Wiara chrześcijańska nie opiera się na twierdzeniu, że każda chwila została opisana ani że każde pytanie doczeka się w Biblii osobnej relacji. Ewangelia prowadzi ku osobie Jezusa przez znaki, które odsłaniają Jego tożsamość. Wśród nich są spotkanie z Marią przy pustym grobie i Jego obecność pośród uczniów, także Tomasza, któremu ukazuje rany. Nie wszystko zostało zapisane, ale to, co zapisano, ma określony cel: świadczyć o Jezusie i życiu, które jest w Nim. Pozostawiona luka nie unieważnia świadectwa. Przypomina raczej, że księga wskazuje poza siebie, ku żyjącemu Chrystusowi, którego uczniowie wyznają: „Mój Pan i mój Bóg!”.