Ewangelia Jana 20:29 – znaczenie i zastosowanie

Tomasz chciał zobaczyć ślady gwoździ i włożyć rękę w bok Jezusa, zanim uwierzy. Ewangelia Jana 20:26-27 pokazuje jednak, że Jezus przyszedł do uczniów mimo zamkniętych drzwi i zaprosił Tomasza, by dotknął tego, czego potrzebował. Dopiero po tym spotkaniu pada wyznanie: „Mój Pan i mój Bóg!” (Ewangelia Jana 20:28). Słowa „Uwierzyłeś dlatego, że Mnie zobaczyłeś?” (Ewangelia Jana 20:29) stawiają pytanie o źródło wiary, lecz nie zamykają jej w samym widzeniu. Błogosławieństwo dotyczy tych, którzy nie widzieli, a uwierzyli, i obejmuje także czytelników Ewangelii, bo Ewangelia Jana 20:31 mówi, że te rzeczy zapisano, abyście wierzyli. Werset rozumie tęsknotę za znakiem i jednocześnie wskazuje wiarę, która rodzi się bez oglądania ran. Zdanie Jezusa nie wymazuje tęsknoty za widzeniem, a jednak pokazuje, że wiara może trwać tam, gdzie oczy nie sięgają. Wiara, o której mówi ten werset, rodzi się z zaufania wobec Chrystusa, który zna serce człowieka, i właśnie w tym zaufaniu odnajduje się błogosławieństwo.

Słowa Jezusa do Tomasza nie przeciwstawiają wiary myśleniu ani nie potępiają samego pragnienia świadectwa. Tomasz usłyszał relację uczniów, lecz domagał się zobaczyć rany Zmartwychwstałego; Jezus przychodzi do niego i odpowiada właśnie na tę potrzebę. Jego wyznanie „Mój Pan i mój Bóg!” pokazuje, że spotkanie prowadzi do rozpoznania, kim jest Jezus. Błogosławieństwo wypowiedziane w Ewangelii Jana 20:29 obejmuje tych, którzy nie widzieli Jezusa tak jak Tomasz, a jednak uwierzyli. Nie oznacza to wiary pozbawionej podstaw. Zaraz potem Ewangelista wyjaśnia, że znaki zostały zapisane, aby czytelnicy uwierzyli, że Jezus jest Mesjaszem, Synem Bożym, i mieli życie w Jego imię. Wiara kolejnych pokoleń opiera się więc na świadectwie uczniów przekazanym w Ewangelii, nie na osobistym oglądaniu ran. Kluczowe rozróżnienie dotyczy zatem nie wiary i rozumu, lecz bezpośredniego widzenia i zaufania świadectwu. Jezus ogłasza błogosławionymi tych, którzy przyjmują prawdę o Nim dzięki zapisanej relacji. Ich wiara nie jest mniej rzeczywista tylko dlatego, że nie mają doświadczenia Tomasza.

Tomasz powiedział wprost, czego potrzebuje: śladów gwoździ i dotknięcia ran. Jezus przychodzi właśnie do niego. Pokazuje ręce i bok, a potem zadaje pytanie: „Uwierzyłeś dlatego, że Mnie zobaczyłeś?” Brzmi ono jak zaproszenie do namysłu, a nie jak wyrzut. Zaraz potem Jezus mówi o tych, którzy nie widzieli, a uwierzyli, i to im przypisuje błogosławieństwo, czyli w Ewangelii Jana 20:29 wskazuje na wiarę, która nie opiera się na oglądaniu. Ten fragment porządkuje zwykłe rozumienie wiary. Wiara nie jest nagrodą za dowód, który otrzymali nieliczni. Jest zaufaniem do Jezusa, który wchodzi do zamkniętego pokoju i zostaje z uczniami. Ewangelia Jana 20:31 wyjaśnia, dlaczego te słowa zapisano: aby czytelnicy wierzyli, że Jezus jest Mesjaszem i Synem Bożym, i mieli życie w Jego imię. Kto sięga po Ewangelię, nie stoi przy pustym grobie ani przy ranach Jezusa, lecz przy świadectwie, które prowadzi do wiary. Błogosławieństwo dotyczy właśnie tej drogi, a nie tylko tych, którzy znaleźli się w pokoju razem z Tomaszem.

Jezusowe słowa do Tomasza padają po wyznaniu: „Mój Pan i mój Bóg!”. Uczeń zobaczył zmartwychwstałego Jezusa i rozpoznał w Nim nie tylko kogoś, kto wrócił do życia, lecz swojego Pana. Pytanie Jezusa nie przekreśla tego spotkania. Jego błogosławieństwo otwiera jednak drogę także tym, którzy nie zobaczą Go tak, jak zobaczył Tomasz. Wiara kolejnych pokoleń nie opiera się na osobistym dotknięciu ran Jezusa. Uczniowie świadczą o tym, co widzieli, a Ewangelia zachowuje ich świadectwo. Jan wyjaśnia, że zapisane znaki mają prowadzić do wiary w Jezusa, Mesjasza i Syna Bożego, oraz do życia w Jego imię. To nie obietnica, że każdy niepokój zniknie, lecz zaproszenie do ufności zakorzenionej w świadectwie o Zmartwychwstałym. Błogosławieństwo nie nazywa niewidzenia zaletą samą w sobie. Wskazuje na wiarę, która może trwać także wtedy, gdy obecność Boga nie jest oczywista dla zmysłów. Jak światło przekazane dalej przez świadków, wieść o Jezusie dociera do ludzi, którzy nie byli w zamkniętym domu z Tomaszem. Jego wyznanie pozostaje więc blisko, choć nie każdy może powtórzyć jego drogę.