Ewangelia Jana 20:23 – znaczenie i zastosowanie

Słowa o odpuszczaniu grzechów padają wieczorem, w domu, którego drzwi są zamknięte z obawy przed Żydami (Ewangelia Jana 20:19). Uczniowie niosą w sobie lęk i zmieszanie, a Jezus wchodzi między nich ze słowami: „Pokój wam!”. Zaraz po wezwaniu do przyjęcia Ducha Świętego pada zdanie: „Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane”. Brzmi ono raczej jak powierzenie niż wyrok wydany z góry. Wypowiedziano je do wspólnoty uczniów, którzy zostali posłani tak, jak Ojciec posłał Jezusa (Ewangelia Jana 20:21). Przebaczenie pojawia się tu jako część tej wspólnej drogi, w której ludzie przekazują to, co sami otrzymali. Tekst nie opisuje, jak ta służba ma wyglądać w codziennym życiu, więc nie należy z niego wyciągać gotowych rozwiązań dla każdej relacji. Poruszające jest to, że przebaczenie zostaje powierzone ludziom, którzy niedawno sami się zlękli i zamknęli. Bóg nie czeka, aż uczniowie poczują się w pełni pewni, lecz daje im tę służbę w miejscu, gdzie wciąż jest strach. Ten fragment pokazuje miłość, która przychodzi do zamkniętych drzwi i pozwala dotknąć ran, a z takiej bliskości może wyrastać odpowiedzialność za przebaczenie.

Słowa o odpuszczaniu i zatrzymywaniu grzechów padają w scenie, której centrum stanowi Zmartwychwstały Jezus: przychodzi do uczniów zamkniętych ze strachu, przynosi im pokój, posyła ich i daje Ducha Świętego. Werset 23 nie jest więc oderwaną zgodą na dowolne rozstrzyganie o cudzym losie. Opisuje powierzoną uczniom odpowiedzialność, zakorzenioną w misji Jezusa. Kluczowe rozróżnienie dotyczy przebaczenia jako Bożego daru i głoszenia jego skutków przez wspólnotę. Uczniowie nie stają się źródłem przebaczenia; ich słowa i decyzje mają świadczyć o tym, co Bóg czyni wobec grzechu. Odpuszczać znaczy ogłaszać przebaczenie tam, gdzie człowiek zwraca się ku Bogu, a zatrzymywać — nie nazywać pojednaniem postawy, która odrzuca prawdę i nawrócenie. Sam werset nie podaje szczegółowej procedury ani nie rozstrzyga, jak dokładnie ma ona wyglądać. Tradycje chrześcijańskie różnie opisują sposób wykonywania tego mandatu: katolicy wiążą go szczególnie z posługą sakramentalną, a protestanci częściej podkreślają zwiastowanie Ewangelii i odpowiedzialność wspólnoty. Wspólny punkt pozostaje ważny: władza uczniów jest służebna, otrzymana od Jezusa i związana z Duchem, nie zaś niezależna od Boga.

Te słowa padają wieczorem pierwszego dnia tygodnia, w domu z zamkniętymi drzwiami. Jezus właśnie posłał uczniów, mówiąc: „Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam”. Zaraz potem dodaje: „Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane”. Zadanie przebaczenia wyrasta więc z posłania. Przebaczać nie znaczy udawać, że zło nie istnieje. Wspólnota, która głosi odpuszczenie, musi umieć nazwać grzech po imieniu. Inaczej przebaczenie staje się tanią obietnicą, a nie pojednaniem. Kościoły rozumieją ten fragment różnie. Jedni widzą w nim podstawę sakramentu pokuty i pojednania, inni przede wszystkim zwiastowanie Ewangelii o odpuszczeniu w Chrystusie. Obie tradycje zgadzają się jednak, że odpuszczenie jest darem, który przechodzi przez ludzkie słowa. Ten tekst dotyka również codzienności. Rozmowa, w której jedna osoba przyznaje się do winy, a druga odpowiada prawdziwym przebaczeniem, staje się miejscem, gdzie widać wierność tej obietnicy.

Słowa Jezusa o odpuszczaniu i zatrzymywaniu grzechów padają po Jego zmartwychwstaniu, wśród uczniów zamkniętych ze strachu. Najpierw słyszą: „Pokój wam!”, potem otrzymują Ducha Świętego i zostają posłani. Nie jest to więc zgoda na samowolne sądzenie ludzi, lecz powierzenie wspólnocie odpowiedzialności za świadectwo o przebaczeniu. Kościoły chrześcijańskie różnie rozumieją, jak ta odpowiedzialność jest sprawowana: w sakramencie pojednania, w zwiastowaniu Ewangelii lub w życiu wspólnoty. Wspólny pozostaje ciężar tych słów. Przebaczenia nie wolno ani zamykać przed skruszonym człowiekiem, ani ogłaszać tak, jakby zło nie miało znaczenia. Pojednanie nie jest zaprzeczeniem prawdy; wyrasta z łaski Chrystusa, którego rany uczniowie właśnie zobaczyli. „Zatrzymanie” przypomina, że słowa o grzechu mają wagę, lecz tekst nie daje uczniom prawa do odwetu ani do rozporządzania Bożym miłosierdziem. Ich posłannictwo pozostaje pod znakiem Ducha i pokoju Jezusa. W tej scenie autorytet zaczyna się nie od siły, lecz od spotkania ze Zmartwychwstałym. Przebaczenie jest powierzonym świadectwem, nie ludzką własnością.