Ewangelia Jana 18:40 – znaczenie i zastosowanie

Krzyk tłumu w tym zdaniu brzmi jak nagły wybór, ale w jego echu słychać coś cięższego. „Oni zaś ponownie zawołali: Nie tego, lecz Barabasza! A Barabasz był zbrodniarzem.” Słowo „ponownie” wiąże tę odpowiedź z pytaniem Piłata z Ewangelii Jana 18:39 o Króla żydowskiego. Tłum nie szuka uzasadnienia i nie waha się dłużej. Odrzuca Tego, którego Piłat wcześniej uznał za niewinnego, i woła za człowiekiem skazanym za zbrodnię. Serce zatrzymuje się przy tej prostocie, bo odsunięcie na bok bez żadnej winy należy do najcięższych doświadczeń. Tekst nie opisuje uczuć ani motywów tłumu, więc nie wolno ich dopisywać. Widać jednak, że napięcie tej sceny rodzi się z prostego zestawienia: niewinność stoi po jednej stronie, a wybór pada po drugiej. Wiersz kończy się informacją, że Barabasz był zbrodniarzem, bez dalszego komentarza, i właśnie ta cisza sprawia, że trudno przejść obok niego obojętnie. Ewangelia Jana 18:40 pokazuje, jak łatwo sprawiedliwość przegrywa z głosem większości, a mimo to nie przestaje być prawdą.

Odpowiedź tłumu zamyka scenę procesu ostrym kontrastem: Jezus zostaje odrzucony, a uwolniony ma być Barabasz, nazwany zbrodniarzem. Warto zachować dokładność: werset nie wyjaśnia motywów każdego wołającego ani nie mówi, że wszyscy zgromadzeni podzielali tę samą ocenę. Pokazuje jednak wybór, który stawia obok siebie niewinnego Jezusa i człowieka obciążonego przestępstwem. Ten kontrast nabiera znaczenia w bezpośrednim kontekście. Piłat wcześniej stwierdził, że nie znajduje w Jezusie winy, a mimo to proponuje Jego uwolnienie jako „Króla żydowskiego”. Jezus mówił o swoim królestwie i dawaniu świadectwa prawdzie; teraz prawda o Jego niewinności nie prowadzi do sprawiedliwego wyroku. Scena odsłania rozdźwięk między rozpoznaniem prawdy a postępowaniem zgodnym z nią. Nie trzeba z tego wyprowadzać prostego oskarżenia pod adresem każdej osoby w tłumie. Ewangelista przedstawia konkretną decyzję w konkretnej sytuacji, nie uniwersalne wyjaśnienie ludzkich motywów. Jej ciężar polega na tym, że wybór Barabasza nie unieważnia niewinności Jezusa. Przeciwnie, wyostrza niesprawiedliwość Jego odrzucenia.

W Ewangelii Jana 18:40 widać, jak łatwo wybrać rozwiązanie wygodne w danej chwili. Tłum woła: „Nie tego, lecz Barabasza!”, a Jan dopowiada krótko: „A Barabasz był zbrodniarzem”. Nie ma tu długich wyjaśnień. Scena jest krótka, a mimo to dokładnie pokazuje, co dzieje się, gdy hałas zastępuje rozeznanie. Obok siebie stoją dwa fakty. Piłat przed chwilą powiedział, że nie znajduje w Jezusie żadnej winy. Barabasz jest znany z przestępstwa. Wybór zapada w odpowiedzi na propozycję Piłata, który przypomina zwyczaj uwolnienia więźnia na Paschę. Tekst nie opisuje, co kierowało ludźmi. Mówi tylko, co wybrali. Do takiego wyboru nie trzeba wielkiego zła. Wystarczy zgoda na to, co łatwiej zaakceptować pod presją chwili. Z praktycznego punktu widzenia to ostrzeżenie dla każdego, kto podejmuje decyzje w zgiełku. Głos większości bywa donośny, ale nie zawsze jest mądry. Pytanie o prawdę, które w tej scenie pada z ust Piłata, łatwo zagłuszyć krzykiem. Jan nie komentuje tego długim wywodem. Zostawia obraz wyboru, którego konsekwencje ujawnią się w dalszych wydarzeniach tej historii.

Ewangelia Jana 18:40 zatrzymuje scenę przy wyborze, który brzmi niemal niewiarygodnie: zgromadzeni ponownie proszą o Barabasza, a odrzucają Jezusa, choć Piłat przed chwilą nie znalazł w Nim winy. Ewangelista dopowiada krótko, że Barabasz był zbrodniarzem. Ta wzmianka nie pozwala osłabić kontrastu ani pomylić uwolnienia z niewinnością. W tej chwili spotykają się dwa obrazy władzy. Jezus mówił o królestwie, które nie opiera się na przemocy, i o dawaniu świadectwa prawdzie. Barabasz zaś zostaje nazwany przez czyn, który naruszył porządek i życie innych. Zgromadzeni wybierają człowieka, którego uwolnienie przynosi natychmiastowy skutek, podczas gdy prawda stojąca przed nimi pozostaje niewygodna. Tekst nie odsłania motywów każdego z wołających; nie daje podstaw, by osądzać całe narody ani wszystkich, którzy znaleźli się po stronie tłumu. Jest w tym wyborze ciężar, którego nie należy wygładzać. Niewinny Jezus nie wymusza uznania swojej królewskości. Pozostaje wierny prawdzie, nawet gdy głosy wokół domagają się czegoś innego. Barabasz odchodzi wolny, a scena odsłania, jak krucha bywa ludzka sprawiedliwość. Wolność jednego nie unieważnia krzywdy, a odrzucenie Jezusa nie odbiera prawdzie jej światła.