Ewangelia Jana 15:26 – znaczenie i zastosowanie

Po tym, jak mówił o silnym sprzeciwie, jaki napotka Jego Ewangelia w świecie, i o trudnościach, które spotkają tych, którzy będą ją głosić, Chrystus składa obietnicę, by uwolnić swoich przyjaciół od lęku. Pokazuje, że Jego sprawa ma mocne oparcie: przede wszystkim w świadectwie Ducha (Ewangelia Jana 15:26), a także w świadectwie apostołów (Ewangelia Jana 15:27). Świadectwo jest właściwym oparciem dla prawdy.

Po pierwsze, Chrystus obiecuje, że Duch Święty będzie bronił Jego sprawy w świecie, bez względu na napotykany opór. Gdy samego Chrystusa znieważano, powierzył Ojcu swoją sprawę, której wyrządzono krzywdę. Nie stracił niczego, gdy milczał, bo przyszedł Pocieszyciel, przemówił z mocą w Jego obronie i doprowadził do zwycięstwa. Gdy przyjdzie Pocieszyciel, czyli Orędownik, posłany przez Chrystusa od Ojca, by zastąpić Jego cielesną obecność, złoży świadectwo o Nim wobec tych, którzy nienawidzą Go bez powodu.

Ten werset mówi o Duchu Świętym więcej niż niemal jakikolwiek inny fragment Biblii. Skoro zostaliśmy ochrzczeni w Jego imię, powinniśmy starać się poznać Go w takim zakresie, w jakim objawia Go Pismo Święte. Jest nazywany Duchem Prawdy i pochodzi od Ojca. Oznacza to, po pierwsze, że jest prawdziwą osobą Boską, a nie jedynie mocą czy cechą. Po drugie, jest wieczny i pochodzi od Ojca w sposób właściwy Bogu od wieczności. Tak jak człowiek wydycha powietrze, przekazując przez nie swoje myśli i siłę, tak błogosławiony Duch jest wypływem Bożego światła i mocy.

Chrystus mówi także o misji Ducha. Duch przyjdzie, by wylewać dary, łaskę i moc pełniej niż kiedykolwiek wcześniej. Przez długi czas to Chrystus był Tym, który miał przyjść, a teraz w podobny sposób mówi się o błogosławionym Duchu. Chrystus zapowiada, że pośle Go od Ojca. W Ewangelii Jana 14:16 powiedział, że poprosi Ojca, a On ześle Pocieszyciela, ukazując Ducha jako owoc wstawiennictwa Chrystusa. Tutaj mówi, że sam Go pośle, ukazując Ducha jako owoc królewskiej władzy i panowania Chrystusa po Jego wniebowstąpieniu.

Chrystus posyła Ducha jako Pośrednik, czyli Ten, który działa między Bogiem a ludźmi, teraz zmartwychwstały i wywyższony, by udzielać ludziom darów. Duch jest posłany także od Ojca: nie tylko z nieba, lecz zgodnie z wolą Ojca, z Jego mocą i władzą. Zostaje posłany do apostołów, aby prowadzić ich w głoszeniu, umacniać ich w służbie i przeprowadzić przez cierpienia. Został udzielony im oraz tym, którzy przyszli po nich w służbie, zgodnie z obietnicą z Księgi Izajasza 59:21.

Działanie Ducha opisano na dwa sposoby. Tytuł Pocieszyciela, czyli Orędownika, wskazuje, że przemawia On w obronie Chrystusa wobec niewiary świata, a wierzących pociesza w obliczu nienawiści świata. Jest także świadkiem Jezusa Chrystusa. Należy do trzech, którzy dają świadectwo w niebie, i jest pierwszym z trzech dających świadectwo na ziemi (Pierwszy List Jana 5:7–8). Nauczał apostołów, uzdalniał ich do czynienia cudów i natchnął Pismo Święte, które pozostaje trwałym świadectwem o Chrystusie (Ewangelia Jana 5:39). Moc służby pochodzi od Ducha, bo to On uzdalnia służących. Moc chrześcijaństwa także pochodzi od Ducha, bo to On uświęca wierzących. W obu tych działaniach Duch składa świadectwo o Chrystusie.

Po drugie, apostołowie również mieli dostąpić zaszczytu bycia świadkami Chrystusa, wspieranymi przez Ducha (Ewangelia Jana 15:27). Mieli świadczyć o Chrystusie, ponieważ byli z Nim od początku Jego służby. Zostali wybrani, by być Jego świadkami w świecie. Gdy Chrystus zapowiada, że Duch złoży świadectwo, dodaje, że oni także będą świadczyć. Działanie Ducha nie zastępuje naszego obowiązku, lecz pobudza nas do jego wypełnienia i w tym pomaga. Duch składa świadectwo, ale głoszący nadal muszą świadczyć, a ludzie muszą słuchać, bo Duch działa przez środki łaski.

Apostołowie byli pierwszymi świadkami powołanymi w wielkiej sprawie między Chrystusem a księciem tego świata, szatanem, którego panowanie zostało obalone. Ich zadaniem było mówić prawdę o Chrystusie: całą prawdę i tylko prawdę, aby przywrócić Mu należny honor. Uczniowie uciekli, gdy podczas procesu Chrystusa przed arcykapłanem i Piłatem powinni byli stanąć jako świadkowie. Później jednak, gdy Duch został na nich wylany, odważnie stanęli w Jego obronie wobec stawianych Mu zarzutów. Prawdziwość wiary chrześcijańskiej miała być wykazana przede wszystkim przez fakty, zwłaszcza przez zmartwychwstanie Chrystusa. Apostołowie zostali w szczególny sposób wybrani, by o nim świadczyć (Dzieje Apostolskie 10:41), i wiernie złożyli to świadectwo (Dzieje Apostolskie 3:15; Dzieje Apostolskie 5:32). Słudzy Chrystusa nadal są Jego świadkami.

Był to dla apostołów także wielki zaszczyt, ponieważ mieli współdziałać z Bogiem. Duch miał świadczyć o Chrystusie, a oni również mieli świadczyć, prowadzeni przez Ducha i zgodnie z Jego świadectwem. Duch chronił ich przed błędem w opisie tego, czego sami doświadczyli, i uczył ich tego, co mogli poznać jedynie dzięki objawieniu. Miało ich to umacniać wobec nienawiści i pogardy świata: Chrystus obdarzył ich zaszczytem i miał stać po ich stronie.

Apostołowie byli też przygotowani do tej służby, bo byli z Chrystusem od początku. Nie tylko słuchali Jego publicznego nauczania, lecz także spędzali z Nim wiele czasu. Chrystus chodził, czyniąc dobro. Wielu widziało tylko wielkie i miłosierne dzieła, których dokonywał w ich miejscowościach, natomiast ci, którzy podróżowali z Nim, widzieli je wszystkie. Mogli również obserwować czystość Jego życia i świadczyć, że nigdy nie zobaczyli ani nie usłyszeli w Nim niczego, co wskazywałoby choćby na najmniejszy ślad ludzkiej ułomności.

Mamy mocne podstawy, by przyjąć świadectwo apostołów o Chrystusie, ponieważ nie powtarzali pogłosek. Mówili o tym, co znali z największą możliwą pewnością (Drugi List Piotra 1:16; Ewangelia Jana 1:1; Ewangelia Jana 1:3).

Najlepiej świadczą o Chrystusie ci, którzy naprawdę trwają przy Nim w wierze, nadziei i miłości oraz żyją z Bogiem w bliskiej więzi przez Chrystusa. Głoszący powinni najpierw poznać Chrystusa, a dopiero potem Go głosić. O sprawach Bożych najlepiej mówi się na podstawie osobistego doświadczenia.

Wielkim atutem jest poznawać Chrystusa od początku i od samego początku dokładnie rozumieć wszystkie sprawy, jak pisze Łukasz o swoim starannym opisie (Ewangelia Łukasza 1:3). Wielkim błogosławieństwem jest także być z Chrystusem od najwcześniejszych dni życia. Wczesna i stała więź z Ewangelią Chrystusa sprawia, że człowiek staje się jak dobry gospodarz: mądry i pożyteczny w trosce o swoją rodzinę.