Ewangelia Jana 13:27 – znaczenie i zastosowanie

Ten fragment niesie ciężar, który trudno od razu nazwać. Przy wspólnym stole, w bliskości, jaką uczniowie znali od dawna, pada zdanie o wejściu szatana w człowieka. Ewangelia Jana 13:27 nie opisuje gwałtownej sceny, lecz cichą chwilę, w której zdrada zaczyna się dokonywać na oczach tych, którzy jeszcze niczego nie rozumieją (Ewangelia Jana 13:28). Słowa „Co chcesz czynić, czyń szybciej” brzmią w tym miejscu bardzo przejmująco. Tekst zapisuje je bez komentarza i nie wyjaśnia, jak mają być rozumiane. Widać w nich jednak spokój Jezusa, który nie udaje, że nie widzi nadchodzącego cierpienia. Samotność tej chwili nie dotyczy tylko Judasza, który wkrótce wychodzi w noc, jak zapisano w Ewangelii Jana 13:30. Dotyczy także Tego, który wie, dokąd zmierza, a mimo to nie przestaje umiłowywać swoich do końca (Ewangelia Jana 13:1). Ten werset zostawia napięcie między grozą a łagodnością. Nie rozstrzyga go ani pośpiechem, ani wyjaśnieniem, lecz prowadzi w noc, która nie jest jeszcze końcem historii. Zdanie z Ewangelii Jana 13:31 o chwale Syna Człowieczego pojawia się zaraz po nim, i to właśnie ta bliskość obu fragmentów mówi najwięcej o sensie tej chwili.

Werset łączy dwa poziomy opisu zdrady Judasza: ludzką decyzję i działanie zła. Już wcześniej Ewangelia mówi, że diabeł nakłonił jego serce do wydania Jezusa; teraz stwierdza: „wszedł w niego szatan”. Nie trzeba tych zdań sprowadzać do jednego wyjaśnienia. Tekst ukazuje Judasza jako uczestnika zdrady, a zarazem odsłania duchowy wymiar wydarzenia. Nie mówi natomiast, że Judasz przestaje odpowiadać za swoje czyny. Słowa Jezusa: „Co chcesz czynić, czyń szybciej” nie brzmią jak pochwała zdrady. W tej scenie Jezus wie, co się dzieje, i nie zostaje zaskoczony biegiem wydarzeń. Uczniowie nie rozumieją Jego wypowiedzi, więc biorą ją za polecenie związane z obowiązkami Judasza. Czytelnik widzi więcej niż oni: za pozornie zwyczajną sceną wieczerzy rozgrywa się dramatyczny konflikt. Ten moment należy czytać w świetle początku rozdziału: Jezus, wiedząc, że nadeszła Jego godzina, umiłował swoich do końca. Zdrada jest rzeczywistym złem, ale nie odbiera Jezusowi panowania nad Jego drogą. Gdy Judasz odchodzi w noc, Jezus mówi o chwale Syna Człowieczego. Jan ukazuje więc nie usprawiedliwienie zdrady, lecz miłość i wierność Jezusa pośród zła.

Ewangelia Jana 13:27 pokazuje moment, w którym decyzja podjęta wcześniej zostaje doprowadzona do końca. Ewangelia Jana 13:2 mówi, że diabeł już wcześniej nakłonił serce Judasza, aby wydał Jezusa. Wers 27 opisuje więc dalszy ciąg czegoś, co trwało dłużej, a nie nagły wybuch. Słowa Jezusa „Co chcesz czynić, czyń szybciej” nie są zachętą do zła ani jego aprobatą. Są skierowane do człowieka, który już wybrał drogę. Jezus nie udaje, że nie widzi, co się dzieje, i nie odwraca się od prawdy o tym, co nadchodzi. Praktycznie rzecz biorąc, wiele wyborów dojrzewa w ukryciu, zanim staną się widoczne. Ktoś może miesiącami odkładać szczerą rozmowę albo przymykać oko na drobną nieuczciwość w pracy, aż przychodzi chwila, w której zostaje już tylko ostatni krok. Ten fragment pokazuje, że takie decyzje w końcu prowadzą do konkretnego czynu. Ewangelia nie przedstawia tu żadnego przymusu ze strony Jezusa. Jezus zna prawdę o tym, co się dzieje, i pozostaje wierny temu, po co przyszedł. Wers 27 jest surowym świadectwem tego, jak poważne staje się zamknięcie serca wobec prawdy, gdy nadchodzi chwila wyboru.

Przy stole, gdzie Jezus podaje Judaszowi kawałek chleba, bliskość i zdrada stają obok siebie. Ewangelia Jana nie mówi, że chleb spowodował wejście szatana; wcześniej wspomina, że diabeł nakłonił już serce Judasza do wydania Jezusa. Ten szczegół chroni przed przypisywaniem złu mocy magicznej, a zarazem nie pozwala go zlekceważyć. Zło wchodzi w ludzkie wybory, ale człowiek nie staje się przez to bezwolnym narzędziem. Słowa Jezusa: „Co chcesz czynić, czyń szybciej” brzmią surowo. Nie są pochwałą zdrady ani zgodą na nią. Pokazują, że Jezus wie, co się dokonuje, i nie traci panowania nad sobą, choć nie zatrzymuje Judasza siłą. W tym samym rozdziale Jan mówi, że Jezus umiłował swoich do końca. Miłość ta nie jest naiwnością: widzi zdradę, a jednak nie przestaje być miłością. Po wyjściu Judasza zapada noc, lecz opowieść nie kończy się na jego odejściu. Jezus mówi o chwale, która właśnie się objawia. W tej scenie chwała Boga nie oznacza braku cierpienia, lecz wierność miłości pośród ciemności. To jeden z trudnych paradoksów tej Ewangelii: zdrada jest rzeczywista, ale nie ma ostatniego słowa.