Ewangelia Jana 13:20 – znaczenie i zastosowanie

Słowa te padają w chwili napięcia. Jezus właśnie mówi o zdradzie, a uczniowie jeszcze nie wiedzą, kto ją popełni. Na tym tle zdanie brzmi jak cicha zapowiedź, że więź z Jezusem nie zależy od tego, co dzieje się wokół. Przyjęcie tego, którego On posyła, jest przyjęciem Jego samego, a przyjęcie Jezusa jest przyjęciem Tego, który Go posłał. Jan prowadzi więc myśl od wysłannika ku Ojcu, jakby każde ogniwo wskazywało na źródło. Najbardziej poruszające w tym wersecie jest to, jak mówi o bliskości. „Kto przyjmuje tego, którego Ja poślę, Mnie przyjmuje.” W tym zdaniu przyjmowanie jest zwykłym gestem otwartości na słowo, które niesie ktoś inny. Tekst nie obiecuje, że takie przyjęcie zawsze będzie łatwe, ale pokazuje, że relacja z Bogiem przechodzi przez ludzi niosących Jego posłannictwo. Nawet gdy pojawia się zdrada, przyjmowanie pozostaje sprawą wiary w Tego, który posyła. Może właśnie dlatego ten fragment tak łagodnie dotyka serca. Bóg wiąże przyjmowanie z konkretnym spotkaniem z drugim człowiekiem, z czyimś słowem i obecnością, i właśnie tam Jego bliskość staje się namacalna.

Słowa Jezusa o przyjmowaniu wysłannika nie dotyczą jedynie gościnności. Ukazują ciągłość misji: kto przyjmuje tego, kogo posyła Jezus, przyjmuje samego Jezusa, a przez Niego także Ojca. Wysłannik nie działa więc wyłącznie we własnym imieniu; jego znaczenie wynika z tego, kto go posłał. To zdanie pada w rozdziale, w którym Jezus okazuje uczniom miłość, a zarazem zapowiada zdradę jednego z nich. Nie przedstawia misji jako nagrody za doskonałość uczniów ani nie sugeruje, że każdy ich czyn automatycznie ma Boże poparcie. Wcześniejsze słowa o słudze i wysłanniku przypominają raczej, że posłany nie jest większy od swojego pana. Jego wiarygodność wiąże się z wiernością temu, co otrzymał do przekazania. Dla wspólnoty chrześcijańskiej werset ten nadaje wagę przyjmowaniu tych, których Jezus posyła. Może chodzić o uczniów niosących Jego naukę, nie o bezkrytyczne uznawanie każdej osoby powołującej się na Boga. Kluczowe jest źródło misji: przyjęcie Jezusa prowadzi do Ojca, który Go posłał. Werset łączy więc pokorę posłańca z powagą powierzonych mu słów.

Werset ten pada tuż po umyciu nóg uczniom i przed zapowiedzią zdrady. W Ewangelii Jana 13:16 Jezus przypomniał, że wysłannik nie jest większy od tego, który go posłał. Werset 20 idzie dalej: przyjęcie posłanego jest przyjęciem Tego, który posłał. Przyjęcie Jezusa staje się więc przyjęciem Ojca. Ten werset dotyczy relacji. Kto przyjmuje wysłannika Chrystusa, spotyka się z posłaniem, które za nim stoi. Posłańcy pozostają ludźmi, dlatego ich przyjęcie wymaga wiary, a nie tylko sympatii. Można to zobaczyć w prostej sytuacji. Ktoś przychodzi do starszego sąsiada z zakupami i krótką rozmową. Sąsiad może potraktować tę wizytę jako zwykłą uprzejmość. Może też usłyszeć w niej troskę, która sięga dalej niż jeden dom. Werset nie obiecuje, że każde przyjęcie będzie łatwe ani że każdy wysłannik okaże się dobry. Mówi, czym jest przyjęcie tego, który został posłany. Najmocniejsze w tym fragmencie jest to, że posłanie nie kończy się na człowieku, który je niesie. Kto przyjmuje wysłannika, dotyka Tego, który go wysłał.

„Kto przyjmuje tego, którego Ja poślę, Mnie przyjmuje”. W tych słowach Jezus wiąże przyjęcie Jego wysłannika z przyjęciem samego siebie, a przez Niego — Ojca. Posłaniec nie staje się źródłem własnego autorytetu; jego znaczenie płynie z więzi z Tym, który go posyła. Słowa padają w wieczerniku, gdy Jezus wie, że zbliża się Jego godzina, i że jeden z uczniów Go zdradzi. Nie mówi więc o posłannictwie z bezpiecznego dystansu. Jego miłość trwa pośród niepewności i odrzucenia. Wcześniej przypomina uczniom, że wysłannik nie jest większy od tego, który go posłał. Przyjęcie posłanego wymaga zatem gotowości, by rozpoznać Boże działanie także w kimś, kto nie ma wielkiej pozycji ani nie przemawia własnym imieniem. Może to być człowiek przynoszący słowo prawdy albo służący bez rozgłosu. Sam obraz posłańca nie daje każdemu prawa do żądania posłuchu. Wskazuje raczej na relację i odpowiedzialność: wysłannik ma nieść obecność Tego, od którego pochodzi jego misja. W tym łańcuchu przyjęcia odsłania się jedność Ojca i Syna. Bóg przychodzi blisko przez posłanego, a nawet wieczernik naznaczony zdradą nie unieważnia tej bliskości.