Księga Joela 4:18 – znaczenie i zastosowanie

Obietnice, którymi kończy się to proroctwo, spełniają się częściowo już teraz, w królestwie łaski, przynosząc pociechę i świętość wszystkim wiernym poddanym tego królestwa. W pełni spełnią się jednak dopiero w królestwie chwały. Nie znamy wydarzenia z dziejów wspólnoty Izraela, które odpowiadałoby całemu rozmachowi tych obietnic. Każdy pokój i dostatek, jakich Izrael doświadczał, choćby opisywano je bardzo mocnymi słowami, były tylko cieniem lepszych rzeczy, zachowanych dla nas. Bóg postanowił, że nawet oni, w swoim najlepszym stanie, nie osiągną pełni bez nas.

Pierwsza obietnica mówi o pokonaniu i poniżeniu wrogów Kościoła (Księga Joela 3:19). Egipt, dawny wróg Izraela, i Edom, który za sprawą Ezawa żywił głęboką i trwałą nienawiść do Izraela, staną się ruiną, jałową pustynią, niezdatną do zamieszkania. Staną się ludem przeklętym przez Boga, jak Idumejczycy (Księga Izajasza 34:5). Żaden naród, choćby był potężny i bogaty, nie zdoła osłonić się przed Bożym sądem.

Dlaczego Bóg występuje przeciwko tym potężnym królestwom? Z powodu przemocy, której dopuściły się wobec potomków Judy, i krzywd, jakie im wyrządziły (Księga Ezechiela 25:3, 8, 12, 15; 26:2). Przelały niewinną krew Żydów, którzy szukali u nich schronienia albo przechodzili przez ich ziemię, uciekając przed niebezpieczeństwem. Krew ludu Bożego jest dla Niego cenna i nie zlekceważy ani jednej jej kropli. W dniu ostatecznym ziemia, pełna przemocy wobec ludu Bożego, zostanie obrócona w ruinę, gdy spłonie wraz ze wszystkim, co na niej jest. Prędzej czy później ci, którzy uciskają i prześladują Izrael Boży, zostaną obaleni i powaleni w proch, a ostatecznie trafią w płomienie.

Druga obietnica mówi o wielkim szczęściu Kościoła. Już teraz jest on naprawdę szczęśliwy dzięki duchowym błogosławieństwom, choć wciąż zmaga się w tym świecie, ale o wiele szczęśliwszy będzie po zwycięstwie. Obietnica obejmuje trzy rzeczy: czystość, dostatek i trwały pokój.

Czystość pojawia się najpierw w rozważaniu, choć tutaj zostaje wymieniona na końcu jako przyczyna pozostałych błogosławieństw (Księga Joela 3:21). Bóg zapowiada, że oczyści krew, której dotąd nie oczyścił. Chodzi o krwawe i straszne grzechy, zwłaszcza o przelewanie niewinnej krwi. Obmyje nieczystość i winę, które ludzie ściągnęli na siebie przez grzech, czyniący ich niezdolnymi do wspólnoty z Bogiem, odrażającymi dla Jego świętości i wystawionymi na Jego sprawiedliwy sąd. To oczyszczenie dokonuje się dzięki źródłu otwartemu na grzech i nieczystość (Księga Zachariasza 13:1). Tego, czego nie mogły oczyścić ofiary i obmycia przewidziane w prawie obrzędowym, dokona krew Chrystusa. Jeśli zaś odczytamy te słowa jako zapowiedź szczęścia przyszłego życia, oznaczają one, że święci zostaną uwolnieni od wszelkiego zepsucia, z którego nie zostali w pełni oczyszczeni przez obrzędy ani przez wydarzenia tego życia. Nie pozostanie w nich wtedy żaden ślad grzechu.

Stanie się tak, ponieważ Pan mieszka na Syjonie, pośród swojego Kościoła, a jeszcze chwalebniej mieszka z Kościołem w niebie. Jego dom ma być święty na zawsze, więc tam, gdzie On mieszka, musi panować doskonała świętość i rzeczywiście będzie panować. Praca nad oczyszczaniem i odnową Kościoła postępuje powoli, a my wciąż musimy przyznawać, że coś w nas nie zostało jeszcze oczyszczone. Nadchodzi jednak dzień, w którym wszystko, co jest nie tak, zostanie naprawione. Wspólnota będzie w pełni piękna, bez skazy i plamy. Na ten dzień trzeba czekać.

Kolejną obietnicą jest dostatek. Został wymieniony jako pierwszy, ponieważ przeciwstawia się sądom zapowiedzianym we wcześniejszych rozdziałach (Księga Joela 3:18). Strumienie tego dostatku wyleją się na ziemię i uczynią ją żyzną: góry będą ociekać młodym winem, a wzgórza popłyną mlekiem. Obraz ten oznacza wielką obfitość odpowiedniego pożywienia zarówno dla słabych, jak i dla silnych. Wskazuje na bogate winnice i urodzajne pola, a także na liczne stada bydła na pastwiskach, dające mnóstwo mleka. Rzeki Judy nawodnią pola zbożowe, a ziemia stanie się jak Eden, dobrze nawodniona i obficie błogosławiona (Księga Psalmów 65:9).

Wydaje się jednak, że chodzi przede wszystkim o błogosławieństwa duchowe. Łaska i pociecha Nowego Przymierza są porównane do wina i mleka (Księga Izajasza 55:1), a Duch Święty do rzek wody żywej (Ewangelia Jana 7:38). Pod Nowym Przymierzem dary te są o wiele obfitsze niż pod Starym. Gdy wierzący otrzymują z pełni Chrystusa łaskę za łaską, gdy On ubogaca ich trwałą pociechą i napełnia radością oraz pokojem, gdy wierzą, wtedy góry ociekają młodym winem, a wzgórza płyną mlekiem. Zaproszenie brzmi, by umiłowani pili obficie i nasycali się. Kiedy Duch łaski zostaje wylany w obfitości, rzeki Judy płyną wodą i rozweselają nie tylko miasto naszego Boga, ale całą krainę (Księga Psalmów 46:4).

Źródłem tego dostatku jest dom Boży, skąd wypływają strumienie podobne do wód świątynnych, które wypływały spod progu świątyni (Księga Ezechiela 47:1), oraz do rzeki życia płynącej od tronu Boga i Baranka (Apokalipsa św. Jana 22:1). Psalmista mówi o Syjonie jako o miejscu, w którym biją wszystkie jego źródła (Księga Psalmów 87:7). Nawet jeśli pierwsza część tego wersetu odnosi się do ziemskich błogosławieństw, źródło wypływające z domu Pana należy rozumieć jako Bożą łaskę. Potrzebujemy jej tym bardziej, gdy otrzymujemy dobra doczesne, aby ich nie nadużywać. Sam Chrystus jest źródłem. Jego zasługa i łaska oczyszczają nas, orzeźwiają i sprawiają, że przynosimy owoc.

To źródło nawadnia Dolinę Sittim, położoną daleko od świątyni w Jerozolimie, za Jordanem, suchą i jałową. Pokazuje to, że łaska Ewangelii płynąca od Chrystusa dotrze daleko, także do świata pogan i najodleglejszych miejsc, i uczyni urodzajnymi tych, którzy od dawna leżeli jak jałowa pustynia. Ta łaska przelewa się i nieustannie płynie. Możemy czerpać z niej bez obawy, że kiedykolwiek wyschnie. Wypływa z domu Pana w górze, z Jego świątyni w niebie. Stamtąd pochodzi wszelkie dobro, którego już teraz kosztujemy dzięki jej strumieniom. Mamy nadzieję, że wkrótce będziemy pić u samego źródła i pić z niego na wieki.

Trzecią obietnicą jest trwały pokój, który wieńczy wszystkie pozostałe (Księga Joela 3:20). Juda będzie mieszkać na zawsze, gdy Egipt i Edom staną się pustkowiem, a Jerozolima przetrwa z pokolenia na pokolenie. To cenna obietnica. Oznacza przede wszystkim, że Kościół Chrystusa pozostanie na świecie aż do końca czasów. Gdy przeminie jedno pokolenie wyznawców Chrystusa, powstanie następne, a tron Chrystusa będzie trwał na wieki. Bramy piekła go nie przemogą.

Wszyscy żyjący członkowie tego Kościoła, czyli lud Judy i Jerozolimy, mieszkańcy tego miasta i tej ziemi, zostaną umocnieni w swojej radości na wieczne czasy. Nowa Jerozolima będzie trwać z pokolenia na pokolenie, ponieważ jest miastem o trwałych fundamentach, nie zbudowanym ludzką ręką, lecz wiecznym i znajdującym się w niebie.