Księga Joela 4:1 – znaczenie i zastosowanie

Często słyszymy o roku, w którym Bóg odkupi swój lud, i o roku, w którym rozliczy wrogów Syjonu. Joel opisuje, co wydarzy się w tym czasie i czego dokona Bóg, gdy on nadejdzie. Takie chwile powracają w historii, a u kresu czasu nadejdzie ten ostateczny raz.

Będzie to rok odkupienia, ponieważ Bóg sprowadzi Judę i Jerozolimę z powrotem z niewoli (Księga Joela 3:1). Nawet jeśli lud Boży długo i ciężko znosi niewolę, nie będzie ona trwała wiecznie. Niewola Izraela w Egipcie zakończyła się wyzwoleniem i wprowadzeniem go do chwalebnej wolności dzieci Bożych. W końcu nadeszła odpowiedź na wezwanie, by wypuścić mojego syna, aby mógł Mi służyć. Tak samo stanie się z niewolą babilońską, a Pan Jezus wyprowadzi też biedne, zniewolone dusze spod władzy grzechu i szatana.

Bóg ogłosi ten upragniony rok wyzwolenia, rok jubileuszowy, kiedy długi zostają darowane, słudzy uwolnieni, a więźniowie wypuszczeni na wolność. Wyznaczył konkretny dzień i czas, w którym sprowadzi swoje dzieci z niewoli i odkupi je spod władzy grobu. Ostatecznie będzie to dzień ostatni i kres czasu.

Będzie to również rok, w którym Bóg odpłaci za krzywdy wyrządzone Syjonowi. Może przez długi czas pozwalać wrogom zwyciężać nad swoim ludem, ale w końcu zażąda od nich zdania sprawy. Weźmie do niewoli tych, którzy wcześniej zniewalali jego lud (Księga Psalmów 68:18). Ci, którzy brali innych w niewolę, sami zostaną osądzeni (Apokalipsa św. Jana 13:10).

Osądzone zostaną wszystkie narody (Księga Joela 3:2). Oznacza to, że wszystkie narody ściągnęły na siebie winę przed Bogiem za krzywdy wyrządzone Jego ludowi. Prześladowanie to powszechny grzech tego świata. Świat cały pogrążony jest w złu, które zwraca się przeciwko pobożności. W życiu ludzi tego świata stary wąż, diabeł i władca tego świata, ukazuje swoją nienawiść do potomstwa kobiety. Nie powinniśmy się więc dziwić, że świat nas nienawidzi.

Żaden naród, który krzywdził lud Boży, nie uniknie kary. Kto dotyka Izraela Bożego, dotyka źrenicy Bożego oka. Jerozolima stanie się ciężkim kamieniem dla wszystkich narodów (Księga Zachariasza 12:3). Sąsiednie narody zostaną szczególnie rozliczone, zwłaszcza Tyr, Sydon i ziemie Filistynów, bo były uciążliwymi sąsiadami ludu Bożego (Księga Joela 3:4). Gdy Bóg osądzi większe i potężniejsze narody, które zniszczyły Izraela, nie pominie słabszych, położonych blisko niego, które przyczyniły się do nieszczęścia i czerpały z niego korzyści (Księga Zachariasza 1:15; Księga Ezechiela 26:2).

Osądzeni zostaną także drobni prześladowcy, nie tylko ci najpotężniejsi. Nawet jeśli nie mogli wyrządzić wielkiej krzywdy, odpowiedzą za zło, które usiłowali wyrządzić, i za nikczemność swoich działań.

Wszyscy zostaną zgromadzeni na sąd (Księga Joela 3:2). Zjednoczyli się przeciwko ludowi Bożemu, kierując się jednym zamiarem (Księga Psalmów 83:5), i razem usłyszą wyrok. Zostaną sprowadzeni do doliny Jehoszafata, niedaleko Jerozolimy, gdzie Bóg będzie dochodził swoich praw.

Jest to stosowne z kilku powodów. Przestępców należy sądzić w tym samym regionie, w którym popełnili swoje zbrodnie. Ich wstyd będzie tym większy, gdy zobaczą, że Jerozolima, którą od dawna pragnęli zniszczyć, stała się chwałą ziemi. Boża Jerozolima znajdzie też pocieszenie i doświadczy zaszczytu, gdy zobaczy, że Bóg broni jej sprawy. W tej dolinie na nowo rozegra się zwycięstwo Boga nad wrogami Jehoszafata, podobne do tego, które przyniosło radość i chwałę w dolinie Berachy (Druga Księga Kronik 20:26). Doktor Lightfoot sugeruje również, że właśnie w tej dolinie mogło obozować wojsko Sennacheryba, zanim anioł je zgładził.

Wrogowie zebrali się, by zniszczyć Jerozolimę, ale Bóg zgromadził ich ku ich własnej zgubie, niczym snopy zebrane na klepisku (Księga Micheasza 4:12). Jasno wskazuje, czego dotyczy sprawa: Jego ludu i Jego dziedzictwa, Izraela. Bóg będzie teraz gorliwie bronił ich sprawy. Jego lud jest Jego dziedzictwem, szczególną własnością, udziałem i skarbem pośród wszystkich narodów (Księga Wyjścia 19:5; Księga Powtórzonego Prawa 32:9). Ten lud jest Jego ziemią, więc ma On pełne prawo wystąpić przeciwko tym, którzy ją naruszają.

Oskarżenia wobec tych narodów są bardzo konkretne. Już wcześniej obrazili Boga, oddając cześć bożkom, ale tutaj chodzi przede wszystkim o to, jak potraktowali Jego lud i święte przedmioty z Jego domu. Byli okrutni wobec Izraelitów: rozpraszali ich pośród narodów i zmuszali, by szukali schronienia, gdzie tylko mogli, albo uprowadzali ich do niewoli i celowo rozdzielali, aby nie mogli się zjednoczyć dla własnego bezpieczeństwa. Podzielili ziemię i przywłaszczyli ją sobie. Rzucali nawet losy o lud Boży i sprzedawali go.

Gdy brali ludzi do niewoli, naśmiewali się z nich i traktowali ich tak, jakby byli bezwartościowi. Nie chcieli ich wypuścić, a jednocześnie uznawali, że nie są warci zatrzymania, więc rozrzucali ich jak kostki do gry. Być może dzielili jeńców losami, jak żołnierze podzielili się szatami Chrystusa. Czerpali z nich także zysk. Sprzedawali pojmanych, lecz robili to z taką pogardą, że przyjemność liczyła się dla nich bardziej niż zarobek. Chłopca wymieniali na zapłatę dla prostytutki, a dziewczynę na dzban wina, pokazując, jak niewiele znaczył dla nich syn lub córka Izraela. Sprowadzali ich do roli niewolników i służby w gospodzie albo domu publicznym.

Zwróćmy uwagę, że pieniądze zdobyte przez grzech często wydaje się na kolejne grzechy. Łupy, które wrogowie zdobyli przemocą, przeznaczali na pijaństwo i niemoralność seksualną. Tak często postępują wrogowie Boga i prześladowcy Jego ludu. Tyryjczycy i Filistyni, gdy pojmali dzieci Judy i Jerozolimy, brali je do niewoli podczas wojny albo porywali, a potem sprzedawali Grekom (Księga Ezechiela 27:13), tak by znalazły się daleko od własnych granic (Księga Joela 3:6). Dla Izraela, ludu Bożego, pierworodnego i zrodzonego w wolności, była to wielka hańba: kupowano go i sprzedawano pośród narodów.

Wrogowie bezprawnie zabrali też Boże srebro i złoto (Księga Joela 3:5). Niektórzy rozumieją, że chodzi tu o majątek Izraela. Bóg nazywa srebro i złoto swojego ludu własnością swoją, ponieważ lud otrzymał je od Niego i poświęcił Mu. Gdy więc ktoś go okradał, Bóg uznawał to za kradzież wymierzoną w siebie i odpłacał za nią.

Ci, którzy zagarniają majątek dobrych ludzi, zwłaszcza gdy ci cierpią za czynienie dobra, dopuszczają się świętokradztwa, czyli kradzieży tego, co należy do Boga. Zabierają Boże srebro i złoto. Wydaje się jednak, że w tym fragmencie chodzi konkretniej o naczynia i skarby świątyni. Bóg nazywa je swoimi cennymi i drogimi przedmiotami, które są bliskie Jemu oraz wszystkim, którzy do Niego należą.

Wrogowie zanieśli te święte przedmioty do swoich świątyń jako trofea zwycięstwa nad ludem Bożym. W swojej pysze chełpili się także nad Bogiem Izraela, a nawet nad własnymi bożkami. Tak właśnie niegdyś umieszczono arkę w świątyni Dagona. Całe to postępowanie było bezprawne. Bóg pyta: „Co macie ze mną i z moim ludem wspólnego? Jaką krzywdę wam wyrządziliśmy? Co dało wam powód do takiego działania?”. Nie mieli żadnego powodu. Lud Boży nie zasłużył na takie krzywdy, a jednak wrogowie spiskowali przeciwko niemu. Napadali na ludzi spokojnych, nieszkodliwych i niewyrządzających nikomu krzywdy. Czy mogą twierdzić, że Bóg lub Jego lud ich skrzywdzili i że tylko odpłacali złem za zło? Nie, nie mieli żadnego usprawiedliwienia.

To nic nowego, że ludzi, którzy byli dobrzy i uczciwi wobec sąsiadów, spotyka w zamian krzywda. Nawet ci, którzy nikomu nie szkodzą, mogą wiele wycierpieć. Wyrok na wrogów jest jasny. Bóg mówi w istocie: „Jeśli spróbujecie odpłacić Mnie, wszcząć ze Mną spór, wzbudzić Mój gniew i dotknąć źrenicy Mojego oka, szybko obrócę waszą odpłatę przeciwko wam samym”. Ci, którzy walczą z Bogiem, przekonają się, że nie mogą Mu się oprzeć. Bóg odpłaca nagle, gdy najmniej się tego spodziewają i nie mają czasu, by Go powstrzymać. Gdy zacznie się z nimi rozprawiać, szybko doprowadzi ich do zguby.

Mówiąc konkretniej, wrogom nie powiedzie się zło, które zaplanowali przeciwko ludowi Bożemu. Chcieli oddalić go od jego ziemi tak bardzo, by już nigdy nie mógł wrócić. Bóg mówi jednak: „Sprowadzę ich z miejsca, w którym ich sprzedaliście, i nie zostaną tam pogrzebani żywcem, choć taki był wasz zamiar”. Gdy ludzie sprzedają lud Boży, nie odbierają Bogu prawa własności do niego.

Spotka ich taka sama odpłata, jaką sami wymierzali innym, jak stało się z Adonibezekiem. Bóg zapowiada, że wyda ich synów i córki w ręce ludu Judy. Wtedy będą bezsilni wobec Judy, tak jak wcześniej Juda była bezsilna wobec nich. W ten sposób Żydzi zapanowali nad tymi, którzy ich nienawidzili, a pyszni zostali poniżeni. Słusznie mieli zostać sprzedani Sabejczykom, ludowi żyjącemu daleko. Niektórzy sądzą, że wypełniło się to podczas zwycięstw, które Machabeusze odnieśli nad wrogami Żydów. Inni uważają, że zapowiedź ta wskazuje na dzień ostateczny, kiedy pobożni otrzymają władzę, a święci będą sądzić świat.

Jedno jest pewne: nikt, kto zatwardził serce przeciw Bogu i Jego Kościołowi, nie cieszył się długo powodzeniem, nawet faraon. Pan powiedział to ku pokrzepieniu wszystkich swoich cierpiących sług: pomsta należy do Niego i On odpłaci.