Księga Hioba 9:22 – znaczenie i zastosowanie

Hiob dotyka tu głównej kwestii sporu z przyjaciółmi. Ci wciąż powtarzali, że sprawiedliwym zawsze dobrze się wiedzie na tym świecie, a cierpią wyłącznie bezbożni. Hiob twierdził odwrotnie: bezbożnym często się powodzi, natomiast sprawiedliwi nieraz zaznają wielkiego ucisku. Na tym polegał zasadniczy spór. Ponieważ przyjaciele nie dowiedli swojej tezy, Hiob obstawał przy własnej: mówił i powtarzał, że wszystkim przydarza się to samo.

W tym, co Hiob ma tu na myśli, jest wiele prawdy. Gdy Bóg zsyła doczesne kary lub dopuszcza cierpienia w tym życiu, często dotykają one zarówno dobrych, jak i złych. Anioł zagłady rzadko czyni różnicę między domami Izraelitów a domami Egipcjan, choć pewnego razu ją uczynił. Podczas sądu nad Sodomą, nazwanego karą wiecznego ognia (List Judy 1:7), Bóg nie zgładziłby sprawiedliwych razem z bezbożnymi ani nie potraktowałby sprawiedliwych jak bezbożnych (Księga Rodzaju 18:25). Jednak w karach dotyczących wyłącznie tego życia cierpią także sprawiedliwi, a czasem cierpią najbardziej.

Miecz dosięga jednego człowieka tak samo jak drugiego: Jozjasza tak samo jak Achaba. W ten sposób Bóg sprowadza na niewinnych i winnych wspólną zagładę. Dobrzy i źli zostali razem uprowadzeni do Babilonu (Księga Jeremiasza 24:5, Księga Jeremiasza 24:9). Gdy nagła plaga lub katastrofa porywa wszystkich, Bóg dopuszcza, by to samo nieszczęście, które prowadzi bezbożnych do zguby, stało się próbą dla niewinnych i ich wiary. Wtedy okaże się, że wiara przynosi chwałę, cześć i uznanie (Pierwszy List Piotra 1:7; Księga Psalmów 66:10).

Powinno to pomóc dzieciom Bożym cierpliwiej znosić trudności. Są one jedynie próbami, które mają służyć ich dobru i przynieść im chwałę. Jeśli Bóg ma w nich upodobanie, trudności nie powinny ich zniechęcać. Skoro Bóg zdaje się śmiać z próby niewinnych, bo wie, jak chwalebny będzie jej rezultat, oni także mogą śmiać się z zagłady i głodu (Księga Hioba 5:22), a nawet zatriumfować nad śmiercią, wołając: „O śmierci! Gdzie jest twoje żądło?”.

Z drugiej strony bezbożni wcale nie są szczególnym celem Bożych sądów. Przeciwnie: „ziemia została wydana w ręce bezbożnych” (Księga Hioba 9:24). Zdobywają wielkie posiadłości i ogromną władzę. Mają to, czego pragną, i robią, co chcą. Słowa te mogą odnosić się nawet do „złego”, czyli diabła, zwanego bogiem tego świata, który chełpi się, że świat został mu oddany (Ewangelia Łukasza 4:6). A może Hiob ma na myśli jakiegoś bezbożnego człowieka, być może znanego tyrana z tamtej okolicy, którego wielkie nieprawości i powodzenie były dobrze znane jemu i jego przyjaciołom.

Bezbożnym może przypaść ziemia, ale sprawiedliwym przypada niebo. Co jest lepsze: niebo bez ziemi czy ziemia bez nieba? W swojej opatrzności Bóg często wywyższa bezbożnych, a ukrywa tych, którzy powinni sądzić: ludzi mądrych i dobrych, zdolnych do sprawowania władzy. Jakby grzebie ich w zapomnieniu, a nawet dopuszcza, by zostali zepchnięci na margines i potępieni, z twarzami zasłoniętymi jak u przestępców, przez tych bezbożnych, w których ręce została wydana ziemia. Widzimy to każdego dnia. Jeśli nie czyni tego Bóg, to kto? Komu innemu można to przypisać, jeśli nie Temu, który panuje nad królestwami ludzkimi i daje je, komu chce (Księga Daniela 4:32)?

W słowach Hioba było jednak zbyt wiele emocji. Mówił ostro i niecierpliwie. Chcąc powiedzieć, że Bóg zsyła cierpienie, nie powinien był mówić: „Niszczy zarówno niewinnych, jak i bezbożnych”. Chcąc powiedzieć, że Bóg poddaje niewinnych próbie, nie powinien był mówić: „Śmieje się z niej”, bo Bóg nie zsyła cierpienia z własnej woli. Gdy spór lub zniechęcenie poruszają naszym duchem, musimy starannie dobierać słowa, by mówić o sprawach świętych z należnym szacunkiem.