Księga Hioba 8:20 – znaczenie i zastosowanie

Bildad kończy swoją mowę, krótko podsumowując swoje racje. Stawia przed Hiobem życie i śmierć, błogosławieństwo i przekleństwo, i mówi, że przyszłość pokaże, kim człowiek naprawdę jest. W jego rozumowaniu, jeśli Hiobowi się powiedzie, musi być prawy, a jeśli nadal będzie cierpiał, musi być niegodziwy.

Z jednej strony, gdyby Hiob był dobrym i uczciwym człowiekiem, Bóg by go nie odrzucił (Księga Hioba 8:20). Nawet gdyby przez jakiś czas zdawało się, że został opuszczony, Bóg przywróciłby go do dawnego stanu i stopniowo przemienił jego smutek w radość (Księga Psalmów 30:11). Pocieszenie Hioba byłoby tak wielkie, że znów by się śmiał, a przemiana ta byłaby zdumiewająca i niezwykła (Księga Hioba 8:21; Księga Psalmów 126:2). Ci, którzy go kochali, radowaliby się, a ci, którzy szydzili z jego upadku, zostaliby zawstydzeni.

To prawda, że Bóg nie odrzuca człowieka prawego. Może on przez jakiś czas znaleźć się w nieszczęściu, ale nie zostanie odrzucony na zawsze. Jeśli nie w tym życiu, to w przyszłym sprawiedliwi zostaną napełnieni radością. Nawet jeśli ich słońce zajdzie za chmurą, znów wzejdzie w jasnym blasku. Nawet jeśli ze smutkiem zejdą do grobu, nie przeszkodzi im to wejść do radości ich Pana. Prawdą jest również, że wrogowie ludu Bożego zostaną zawstydzeni, gdy zobaczą, jak święci dostępują czci.

Ta prawda nie dowodzi jednak, że Hiob przestałby być uznawany za prawego, gdyby nie odzyskał dawnego majątku i zdrowia. Człowiek pobożny może głęboko cierpieć, a mimo to pozostać prawym.

Z drugiej strony, gdyby Hiob był niegodziwcem, Bóg by go nie podtrzymywał, lecz pozostawił go, aby zginął w obecnym nieszczęściu (Księga Hioba 8:20). Jego dom obróciłby się wniwecz (Księga Hioba 8:22). Prawdą jest też, że Bóg nie będzie pomagał tym, którzy czynią zło. Sami stawiają się poza Jego ochroną i tracą Jego przychylność. Nie ujmie bezbożnego za rękę, czyli nie będzie z nim we wspólnocie, bo światłość nie może mieć prawdziwej wspólnoty z ciemnością. Nie wyciągnie też ręki, by ocalić bezbożnych od nieszczęścia, nawet wiecznego, w które sami się uwikłali. Mogą wtedy wołać o pomoc, ale będzie już za późno. Przepaść między nimi a Bogiem nadal będzie istnieć.

Prawdą jest również, że dom niegodziwych prędzej czy później obróci się wniwecz. Na zawsze bezpieczni są tylko ci, którzy za swoje schronienie obrali Boga (Księga Psalmów 90:1; Księga Psalmów 91:1). Ci, którzy pokładają ufność w czymkolwiek innym, doznają rozczarowania. Grzech sprowadza ruinę na ludzi i rodziny. Nie było jednak ani sprawiedliwe, ani pełne miłości twierdzenie, jak zdaje się czynić Bildad, że skoro rodzina Hioba upadła, a on sam stał się bezradny, to z pewnością jest bezbożny. Taki wniosek nie miał podstaw, dopóki nie przedstawiono żadnych innych dowodów jego niegodziwości. Nie powinniśmy wydawać osądów przed czasem. Musimy poczekać, aż zostaną ujawnione tajemnice wszystkich serc i Boże obecne działanie zostanie w pełni wyjaśnione, tak że wszyscy uznają to wyjaśnienie za przekonujące. Wtedy tajemnica Boga dopełni się.