Księga Hioba 8:1 – znaczenie i zastosowanie

Bildad upomina Hioba za to, co ten powiedział (Księga Hioba 8:2). Powściąga jego gniew, choć sam może przemawiać z jeszcze większym gniewem. Można by sądzić, że Hiob mówił otwarcie i rozsądnie, a racja była po jego stronie. Jednak Bildad, niczym niecierpliwy polemista, zbywa to wszystko pytaniem, jak długo Hiob będzie mówił takie rzeczy. Zachowuje się tak, jakby Elifaz powiedział już dość, by uciszyć Hioba, a wszystko, co Hiob dodał, było nie na miejscu. Jak zauważa Caryl, upomnienia często wynikają z pomyłek, bo ludzie niewłaściwie rozumieją nawzajem swoje słowa.

Bildad porównuje słowa Hioba do gwałtownego wiatru. Hiob powiedział, że jego mowy są tylko wiatrem (Księga Hioba 6:26), dając do zrozumienia, że nie należy traktować ich jako wielkiego zagrożenia. Bildad odpowiada w istocie: ten wiatr jest jednak gwałtowny, burzliwy i niebezpieczny, więc trzeba się przed nim strzec. To, co Hiob miał na myśli jako skargę na słabość własnych słów, Bildad obraca w oskarżenie przeciwko niemu.

Bildad broni Boga w tym, co Bóg uczynił. Sama ta obrona jest słuszna, bo Bóg nigdy nie wypacza sprawiedliwości ani nie postępuje wbrew temu, co prawe (Księga Hioba 8:3). Nigdy nie krzywdzi niewinnych ani nie wymierza winowajcom kary surowszej, niż zasługują. Jest Sędzią całej ziemi i zawsze postępuje sprawiedliwie (Księga Rodzaju 18:25). Gdyby w Bogu była niesprawiedliwość, jak mógłby sądzić świat? (List do Rzymian 3:5-6). Jest Wszechmocny, czyli samowystarczalny, i niczego od nikogo nie potrzebuje. Ludzie bywają niesprawiedliwi, bo boją się innych albo zabiegają o ich przychylność, ale Bóg nie podlega takiej słabości.

Bildad niesprawiedliwie stosuje jednak tę prawdę do sytuacji Hioba. Zakłada, że dzieci Hioba, których śmierć była ważną częścią jego cierpienia, musiały dopuścić się jakiegoś poważnego grzechu. Uważa, że ich straszna śmierć dowodzi, iż były większymi grzesznikami niż inni, jak mówi w Księdze Hioba 8:4. Hiob mógł w pełni zgodzić się z tym, że Bóg nie wypacza sprawiedliwości, a zarazem nie uznawać, że jego dzieci zostały odrzucone przez Boga albo umarły z powodu jakiegoś wielkiego przewinienia. To prawda, że my i nasze dzieci zgrzeszyliśmy, i zawsze powinniśmy uznawać słuszność Bożego działania w tym, co nas spotyka. Mimo to wyjątkowe cierpienie nie zawsze jest karą za wyjątkowy grzech. Czasem staje się próbą niezwykłej wiary i cierpliwości. Gdy oceniamy czyjąś sytuację, powinniśmy, o ile nie ma wyraźnych dowodów przeciwnych, przyjąć życzliwszą interpretację, czego naucza Jezus (Ewangelia Łukasza 13:2-4).

Bildad daje też Hiobowi nadzieję, że jeśli rzeczywiście jest prawy, jak twierdzi, jego utrapienie w końcu dobrze się skończy (Księga Hioba 8:5-7). Mówi, że choć dzieci Hioba zgrzeszyły i umarły w grzechu, to jeśli sam Hiob jest czysty i prawy, a teraz szuka Boga i poddaje się Jego woli, wszystko może się jeszcze dobrze ułożyć. Można to rozumieć dwojako. Z jednej strony Bildad może próbować dowieść, że Hiob jest obłudnikiem, twierdząc, że długotrwałość jego cierpienia, a nie tylko jego dotkliwość, pokazuje, iż nie jest prawy. Z drugiej strony może chcieć zachęcić Hioba, by nie popadał w rozpacz, lecz postąpił właściwie i miał nadzieję na lepsze dni. Najpewniej zamierza go potępić, choć jego słowa brzmią jak rada.

Bildad udziela Hiobowi dobrej rady, niezależnie od tego, czy spodziewa się, że Hiob za nią pójdzie. Powtarza wskazówkę, której wcześniej udzielił Elifaz: szukać Boga wcześnie, poważnie i bez zwłoki (Księga Hioba 5:8). Mówi Hiobowi, by nie wyczerpywał się narzekaniem, lecz modlił się i z pokorą oraz wiarą prosił Wszechmocnego. Dodaje też, że w sercu Hioba musi być szczerość, czyli prawdziwa prawość, a w jego domu uczciwość, tak by całe jego życie było właściwym miejscem dla prawości. Bóg nie wysłuchuje modlitwy człowieka, który trwa przy złu (Księga Psalmów 66:18). Modlitwą, którą Bóg przyjmuje i na którą odpowiada, jest modlitwa ludzi prawych (Księga Przysłów 15:8).

Bildad daje Hiobowi nadzieję, że jeszcze doczeka się dobrych dni, choć w głębi duszy wątpi, czy Hiob na nie zasługuje. Mówi, że jeśli Hiob wcześnie zacznie szukać Boga, Bóg ocknie się, by mu pomóc, przypomni sobie o nim i zwróci się ku niemu, choć teraz może się wydawać, że o nim zapomniał. Jeśli dom Hioba będzie prawy, znów stanie się miejscem dobrobytu. Gdy powracamy do Boga, wypełniając to, co do nas należy, mamy dobre powody, by ufać, że On odpowie na to swoim miłosierdziem.

Hiob nie powinien mówić, że zostało mu tak niewiele, iż dobrobyt wydaje się niemożliwy. Nawet gdyby jego początek był bardzo skromny, jak garść mąki w beczce i odrobina oliwy w dzbanie, Boże błogosławieństwo mogłoby to znacznie pomnożyć. Właśnie tak Bóg często obdarza swój lud łaską i pocieszeniem: nie od razu, lecz krok po kroku. Początek może być skromny, ale wzrost prowadzi do pełnej dojrzałości. Światło pojawia się o świcie, a potem rozjaśnia się aż do południa. Ziarnko gorczycy wyrasta w wielkie drzewo. Nie powinniśmy więc lekceważyć małych początków, lecz z nadzieją wypatrywać tego, co większe.