Księga Hioba 7:17 – znaczenie i zastosowanie

Hiob rozmawia tu z Bogiem o tym, jak Bóg postępuje z ludźmi w ogóle (Księga Hioba 7:17–18). Pyta: „Czym jest człowiek, że tak bardzo zwracasz na niego uwagę?”. Można to rozumieć na dwa sposoby.

Po pierwsze, mogą to być gorzkie słowa skargi na Boże postępowanie, jakby wielki Bóg poniżał się, zwracając uwagę na ludzi. Władcy często uważają, że nie wypada im zajmować się osobami stojącymi znacznie niżej od nich, poprawiać ich błędów ani karać ich złego postępowania. Hiob pyta więc, dlaczego Bóg tak nieustannie naciska na człowieka, który nie może się z Nim równać, i raz po raz zsyła na niego utrapienia i próby. Przedstawia cierpienie jako codzienną gorączkę, powracającą regularnie niczym poranne światło. Mylnie rozumiemy Boga i Jego opatrzność, jeśli sądzimy, że zwracanie uwagi nawet na najmniejsze stworzenia uwłacza Jego godności.

Po drugie, mogą to być słowa pełnego pokory zdumienia Bożą łaską, podobne do pochwały wyrażonej w (Księdze Psalmów 8:4) i (Księdze Psalmów 144:3). Hiob nadal uznaje dobroć Boga wobec ludzi, choć skarży się na własne cierpienie. Jakby mówił: „Czym jest człowiek, tak słaby i nieszczęsny, że Ty, wielki i chwalebny Boże, tak się nim zajmujesz?”. Czym jest człowiek, że Bóg obdarza go godnością, zawierając z nim przymierze, czyli wiążącą relację opartą na obietnicy, i dopuszczając go do wspólnoty ze sobą? Czym jest człowiek, że Bóg tak bardzo się o niego troszczy, miłuje go i traktuje jak kogoś bliskiego? Czym jest człowiek, że Bóg każdego ranka obdarza go miłosierdziem, jak przyjaciel, który zagląda z wizytą, albo lekarz, który codziennie obchodzi pacjentów? Czym jest człowiek, że Bóg co chwila go doświadcza, uważnie mu się przyglądając, jak ktoś zatroskany i czujny? Zawsze zdumiewa to, że człowiek, istota tak mała, może być radością nieba.

Potem Hiob przechodzi do własnej sytuacji. Skarży się na cierpienie i opisuje je jako najdotkliwsze, jak często robią to ludzie pogrążeni w bólu. Mówi, że jest celem Bożych strzał, jakby Bóg mierzył wyłącznie w niego (Księga Hioba 7:20). Czuje się także ciężarem dla samego siebie, jakby własne życie było zbyt trudne do udźwignięcia. Kiedy wydaje się, że Bóg występuje przeciwko nam, nie potrafimy znaleźć pocieszenia w sobie. Hiob mówi też, że jego udręka nie ustaje (Księga Hioba 7:19). Pyta, kiedy Bóg cofnie rękę albo przynajmniej nieco złagodzi nacisk, żeby Hiob mógł przełknąć ślinę. Choroba zdaje się utrudniać mu oddychanie i przełykanie. Prosi choćby o odrobinę ulgi, o chwilę wytchnienia i powrotu do sił.

Hioba głęboko niepokoją także jego grzechy. Nawet najlepsi ludzie mają powody, by opłakiwać swoje grzechy, a im lepsi są, tym bardziej nad nimi boleją. Hiob otwarcie wyznaje przed Bogiem: „Zgrzeszyłem”. Bóg nazwał go człowiekiem nienagannym i prawym, a jednak Hiob wyznaje swój grzech. Można być szczerym i prawym, a zarazem nie być wolnym od grzechu. Prawdziwa skrucha zostaje przyjęta za pośrednictwem Pośrednika, Tego, który staje między Bogiem a ludźmi, i w ewangelicznym sensie uznana za doskonałą. Hiob bronił się przed przyjaciółmi, twierdząc, że nie jest obłudnikiem ani człowiekiem niegodziwym, ale przed Bogiem nadal wyznaje, że zgrzeszył. To, że udało nam się uniknąć ciężkich grzechów, nie czyni nas niewinnymi. Nawet najlepsi z nas muszą wyznawać swoje grzechy przed Bogiem.

Określenie Boga jako tego, który czuwa nad ludźmi i ich strzeże, prawdopodobnie jeszcze bardziej uwydatnia winę Hioba. Bóg troszczył się o niego, a mimo to Hiob zgrzeszył przeciwko Niemu. Kiedy dotyka nas cierpienie, słuszne jest wyznanie, że sprowadził je na nas nasz grzech. Szczere wyznanie winy uciszyłoby wiele gorzkich skarg.

Hiob pyta też, jak może pojednać się z Bogiem: „Co mam Ci uczynić, skoro tak bardzo zgrzeszyłem przeciwko Tobie?”. Kiedy człowiek jasno widzi swój grzech i szczerze się do niego przyznaje, nie może nie czuć, że trzeba coś zrobić, by grzech go nie zniszczył. Nie można po prostu pozostawić sprawy tak, jak jest. Trzeba podjąć jakieś działanie, by naprawić wyrządzone zło. Jeśli naprawdę czujemy, jak wielkie grozi nam niebezpieczeństwo, będziemy gotowi zrobić wszystko, by otrzymać przebaczenie, i zapytamy, co powinniśmy uczynić (Księga Micheasza 6:6–7). Hiob pyta, co powinien uczynić wobec Boga, nie po to, by zaspokoić Bożą sprawiedliwość, co może uczynić tylko Pośrednik, lecz by przygotować się na przyjęcie Bożej przychylności na warunkach przymierza ewangelicznego. Jego pytanie świadczy o tym, że nadal widzi w Bogu tego, który strzeże i zbawia ludzi, a nie ich niszczy. W pokucie musimy zachować dobre wyobrażenie o Bogu i pamiętać, że nie cieszy Go zguba Jego stworzeń, lecz pragnie, by zawróciły ze złej drogi i żyły. „Ty jesteś Zbawcą ludzi. Bądź moim Zbawcą, bo powierzam się Twojemu miłosierdziu”.

Na koniec Hiob błaga o przebaczenie (Księga Hioba 7:21). Silne emocje zaostrzały jego skargi, ale sprawiały też, że modlił się z większą żarliwością. Pyta, dlaczego Bóg nie przebacza mu grzechu. Czyż Bóg nie jest pełen miłosierdzia i gotowy przebaczać? Czyż to nie Bóg wzbudził w nim skruchę? Dlaczego więc nie miałby mu przebaczyć i znów pozwolić mu usłyszeć radosne dźwięki? Hiob z pewnością prosi o więcej niż tylko o ustanie fizycznego cierpienia. Błaga o powrót Bożej przychylności, bo czuje, że ją utracił. „Panie, przebacz mi moje grzechy i przywróć pocieszenie, które płynie z przebaczenia. Wtedy zdołam znieść moje utrapienia”. Kiedy Bóg przebacza nam popełnione grzechy, Jego łaska uwalnia nas także od grzechu, który panuje w naszym wnętrzu. Gdzie Bóg usuwa winę za grzech, tam łamie również jego władzę.

Hiob podkreśla swoją prośbę, myśląc o tym, jak bliska jest śmierć: „Już niedługo będę spał w prochu”. Śmierć złoży nas w prochu i sprawi, że tam zaśniemy — może już wkrótce, a może bardzo szybko. Hiob skarżył się na bezsenne noce, kiedy sen nie przychodził (Księga Hioba 7:3–4, 13–14). Ci, którzy nie mogą zasnąć na miękkim posłaniu, wkrótce zasną w prochu, a wtedy nie będą ich dręczyć przerażające sny ani przewracanie się z boku na bok. Hiob jakby mówi: „Możesz rano zechcieć okazać mi łaskę, ale już mnie nie będzie. Wtedy będzie za późno”.

Jeśli nie otrzymam przebaczenia za życia, na zawsze przepadnę i będę zgubiony. Świadomość, że wkrótce umrzemy i że śmierć może przyjść nagle, powinna skłaniać nas wszystkich do gorliwego zabiegania o przebaczenie grzechów i uwolnienie od winy.