Księga Hioba 39:26 – znaczenie i zastosowanie

Ptaki powietrzne, podobnie jak zwierzęta lądowe, ukazują wspaniałą moc Boga i Jego troskę. Bóg wskazuje tu szczególnie na dwa dostojne ptaki: jastrzębia i orła. Jastrząb jest silnym, sprawnym drapieżnikiem, a Bóg zwraca uwagę na jego szybki i pewny lot. Zimą leci na południe, podążając za słońcem, zwłaszcza gdy zrzuca pióra i wyrastają mu nowe. Ta mądrość nie pochodzi od człowieka, lecz od Boga.

Możliwe, że za czasów Hioba umiejętności jastrzębia w polowaniu nie wykorzystywano do ludzkiej rozrywki, jak działo się to później. Szkoda, gdy wyszkolonego jastrzębia, nauczonego latać na rozkaz człowieka i dostarczać mu rozrywki, wykorzystuje się w sposób przynoszący ujmę Bogu. Umiejętności tego ptaka pochodzą od Boga, a nawet jego pożyteczność dla ludzi powinna skłaniać nas do oddawania Bogu chwały.

Orzeł także uchodzi za ptaka królewskiego, a zarazem jest drapieżnikiem. Może nam to pomóc zrozumieć, dlaczego Bóg czasem pozwala, by niegodziwi przez pewien czas żyli w dostatku. Orzeł słynie z tego, jak wysoko lata. Żaden ptak nie wznosi się tak wysoko, nie ma tak silnych skrzydeł ani tak dobrze nie znosi słońca. Bóg pyta Hioba, czy orzeł wzbija się wysoko na jego rozkaz i czy dzieje się tak dzięki jego mocy. Nie. Orzeł wznosi się dzięki naturalnej sile i instynktowi, które dał mu Bóg, daleko poza zasięgiem Hioba.

Bóg zwraca też uwagę na wytrzymałość orlego gniazda. Dom orła jest jego twierdzą: znajduje się wysoko na urwisku, pośród skał. Dzięki temu orzeł i jego młode są mniej narażone na niebezpieczeństwo. Grzeszni ludzie często czują się w swoim złym postępowaniu równie bezpiecznie jak orzeł w skalnym gnieździe, ale Pan może ich stamtąd strącić (Księga Jeremiasza 49:16). Im wyżej niegodziwi zdają się wznosić ponad ziemskie trudności, tym bardziej powinni pamiętać, że są blisko sądu niebios.

Bóg wspomina również o bystrym wzroku orła. Jego oczy sięgają daleko, choć patrzy w dół i wypatruje zdobyczy. Pod tym względem przypomina obłudnego człowieka, który udaje pobożność, a sercem pozostaje przywiązany do przyziemnych zysków, na przykład do wielkiej nagrody albo nawet do domu wdowy, który zamierza zagarnąć pod pozorem pobożności. Wzniosłe pozory skrywają jego prawdziwy cel, podobnie jak fałszywe oznaki wiary obłudnika.

Orzeł pokazuje też, jak zdobywa pokarm dla siebie i swoich młodych. Chwyta żywe stworzenia, rozdziera je i zanosi pokarm pisklętom, które instynktownie uczą się pić krew. Dla ptaków to naturalne, trudno jednak uwierzyć, że ludzie, obdarzeni rozumem i sumieniem, mogą pragnąć krwi, gdyby historia nie dostarczyła nam tak wielu smutnych przykładów. Orzeł żywi się również padliną. Tam, gdzie leżą polegli, pojawiają się te ptaki. Drapieżniki potrafią z daleka wyczuć miejsce bitwy. Dlatego gdy Bóg osądza swoich wrogów, ptaki zostają ukazane jako zaproszone na wielką ucztę Boga, by pożywić się ciałami królów i dowódców (Apokalipsa św. Jana 19:17–18).

Jezus również posługuje się tym obrazem: gdzie znajduje się padlina, tam zgromadzą się orły (Ewangelia Mateusza 24:28). Każde stworzenie podąża ku pokarmowi, który jest dla niego przeznaczony, ponieważ Bóg umieścił w nim takie pragnienie. Te i wiele innych przykładów instynktu oraz umiejętności zwierząt, których nie potrafimy w pełni wyjaśnić, powinny uczyć nas pokory. Przypominają o naszej słabości i ograniczonym poznaniu, a także wzywają, by oddawać chwałę Bogu, źródłu wszelkiego istnienia, mocy, mądrości i doskonałości.