Księga Hioba 39:1 – znaczenie i zastosowanie

Bóg pokazuje teraz Hiobowi, jak niewiele wie o dzikich zwierzętach, które przemierzają pustkowia i żyją na wolności, a mimo to pozostają pod opieką Bożej Opatrzności, czyli Jego mądrego i pełnego miłości panowania nad stworzeniem.

I. Kozice skalne i łanie. Mowa o tym, jak wydają na świat i wychowują swoje młode. Bóg troszczy się o pokarm dla każdego zwierzęcia, a Jego opieka zachowuje przy życiu całe gatunki. O ile wiemy, żaden z nich dotąd nie wyginął.

Zwróćmy uwagę na dwie sprawy dotyczące ich młodych. Po pierwsze, ludzie nie wiedzą, kiedy zwierzęta te będą rodzić (Księga Hioba 39:1–2). Jak można twierdzić, że znamy ukryte zamysły Bożej Opatrzności albo wiemy, co przyniesie dzień, skoro nie znamy nawet czasu ciąży łani czy kozicy skalnej? Po drugie, choć poród jest bolesny i trudny, a zwierzęta nie otrzymują ludzkiej pomocy, dzięki dobroci Boga ich młode bezpiecznie przychodzą na świat. Cierpienie mija i zostaje zapomniane (Księga Hioba 39:3). Niektórzy uważają, że Księga Psalmów 29:9 sugeruje, iż Bóg pomaga rodzącej łani przez grzmot.

Powinno to być pociechą dla kobiet podczas porodu. Skoro Bóg pomaga nawet łaniom rodzić, czy tym bardziej nie pomoże swoim dzieciom na mocy przymierza i nie zachowa ich podczas porodu? Młode dobrze się też rozwijają (Księga Hioba 39:4). Po pewnym czasie przestają ssać mleko matki, wychodzą na pola zbożowe i nie są już od niej zależne. To przykład dla dzieci. Gdy dorosną, nie powinny wciąż polegać na rodzicach i oczekiwać, że ci będą im wszystko zapewniać. Powinny zarabiać na własne utrzymanie i odwdzięczać się rodzicom.

II. Dziki osioł, często wspominany w Piśmie Świętym i, jak niektórzy twierdzą, niemożliwy do oswojenia. O ludziach mówi się, że rodzą się jak źrebię dzikiego osła, tak trudno nimi kierować. Bóg dał dzikiemu osłu dwie rzeczy: dużą swobodę i otwarty, nieogrodzony dom.

Kto, jeśli nie Bóg, wypuścił dzikiego osła na wolność (Księga Hioba 39:5)? To Bóg dał mu jego naturę, a więc także taki sposób życia. Oswojony osioł musi pracować, lecz dziki nie nosi jarzma. Wolność tego rodzaju jest jednak wolnością dzikiego zwierzęcia. Szkoda, jeśli jakikolwiek człowiek pragnie takiego życia albo się nim chlubi. Lepiej pracować i być pożytecznym niż włóczyć się i być bezużytecznym.

Nie powinniśmy się dziwić, że Bóg pozwala niektórym ludziom żyć swobodniej, podczas gdy inni muszą ciężko pracować. Podobnie jest wśród zwierząt. Domem dzikiego osła jest pustkowie (Księga Hioba 39:6). Ma tam przestrzeń do wędrówki i może do woli wciągać nozdrzami wiatr, jak czytamy w Księdze Jeremiasza 2:24. Można powiedzieć, że żyje samym powietrzem, bo jego schronieniem jest jałowa ziemia.

Oswojony osioł, który służy ludziom, ma pod dostatkiem paszy i schronienie przy żłobie swojego pana, a żyje w żyznej krainie. Dziki osioł chce wolności, ale musi jej szukać w jałowym miejscu. Kto nie chce pracować, nie powinien oczekiwać, że będzie jadł. Człowiek, który pracuje, żywi się owocami własnych rąk, a nawet może dzielić się z innymi. Jakub, pasterz, ma pod dostatkiem pożywnej potrawy, podczas gdy Ezaw, myśliwy, niemal umiera z głodu.

Wersety 7–8 Księgi Hioba przedstawiają życie dzikiego osła dokładniej. Po pierwsze, nie ma on pana i nie daje się ujarzmić. Śmieje się z miejskiego zgiełku i lekceważy tłum. Gdy ludzie próbują go schwytać i otaczają go licznie, szybko się wymyka, a krzyk poganiacza nic dla niego nie znaczy. Jak zauważa biskup Patrick, dziki osioł drwi z gwarnego życia miasta, bo uważa się za szczęśliwszego na pustkowiu. Ostatecznie to, co człowiek ceni, w dużej mierze zależy od jego własnego osądu.

Po drugie, ponieważ dziki osioł nie ma właściciela, nikt się o niego nie troszczy. Musi sam zdobywać pożywienie. Jego pastwiskiem są górskie zbocza, na których pasza jest uboga. Wypatruje tu i tam odrobiny zielonej rośliny, gdziekolwiek ją znajdzie, podczas gdy oswojony osioł ma jedzenia pod dostatkiem i nie musi go szukać. Nieokiełznana natura tego i innych stworzeń pokazuje, jak bardzo nie nadajemy się do kierowania Bożą Opatrznością, skoro nie potrafimy nawet zapanować nad źrebięciem dzikiego osła.

III. Jednorożec, a najprawdopodobniej dziki wół — silne zwierzę (Księga Liczb 23:22), dumne i szlachetne (Księga Psalmów 112:10). Może służyć, ale nie chce tego robić. Bóg rzuca Hiobowi wyzwanie: niech spróbuje zmusić go do pracy. Hiob zdawał się oczekiwać, że wszystko będzie układało się po jego myśli. Bóg mówi więc w istocie: skoro twierdzisz, że potrafisz podporządkować sobie wszystko, zacznij od jednorożca i pokaż, co potrafisz. Skoro utraciłeś swoje woły i osły, zobacz, czy ten zwierz będzie pracował na ich miejscu (Księga Hioba 39:9). Czy zadowoli się tym samym żłobem? Nie.

Nie można go oswoić, uwiązać uprzężą ani zmusić do ciągnięcia pługa (Księga Hioba 39:10). Niektóre stworzenia chętnie służą ludziom i zdają się czerpać z tego radość. Wygląda nawet na to, że kochają swoich panów. Inne nigdy nie podporządkują się człowiekowi, a jest to jeden ze skutków grzechu. Ludzie zbuntowali się przeciwko swojemu Stwórcy, dlatego niższe stworzenia słusznie mogą buntować się przeciwko człowiekowi. Mimo to niektóre zwierzęta nadal nam służą, co świadczy o dobroci Boga. Choć dziki wół, o którym — jak sądzą niektórzy — tu mowa, nie będzie orał, wciąż są oswojone woły, które to robią, oraz inne zwierzęta, które z natury nie są dzikie i których człowiek może słusznie używać, sprawując nad nimi opiekę. Panie, czym jest człowiek, że tak o nim pamiętasz?

Nie można mu też zaufać (Księga Hioba 39:11–12). Choć ma wielką siłę, nigdy nie powierzono by mu pracy, tak jak można ją powierzyć wołu czy osłu, które dziecko może prowadzić lub poganiać, gdy niosą ciężar. Nie można polegać na dzikim wole przy żniwach, a tym bardziej oczekiwać, że zwiezie ziarno i zgromadzi je w stodole. Nie pomaga przy zbożu, więc nie jest tak dobrze karmiony jak oswojony wół, któremu nie należało zawiązywać pyska, gdy młócił zboże.

Dziki wół nie ciągnie pługa, ponieważ Stwórca nie przeznaczył go do takiej pracy. Gotowość do pracy jest równie wielkim darem Boga jak siła potrzebna do jej wykonania. Wielkim miłosierdziem jest, gdy Bóg daje zarówno siłę do służby, jak i gotowe do niej serce. Powinniśmy o to się modlić i sami przekonywać się do takiej postawy, bo zwierzęta nie potrafią tego robić. Wśród ludzi, podobnie jak wśród zwierząt, można nazwać dzikimi i pozostawionymi na pustkowiu tych, którzy nie chcą ani ciężko pracować, ani czynić dobra.