Księga Hioba 39:19 – znaczenie i zastosowanie

Bóg ukazał już swoją moc w silnych i nieujarzmionych stworzeniach. Teraz pokazuje ją w stworzeniu niemal równie silnym, a zarazem łagodnym i pożytecznym dla ludzi: w koniu, zwłaszcza przygotowanym do walki. W ziemi Joba hodowano szlachetne konie. Job prawdopodobnie miał ich wiele, choć nie wymienia się ich wśród jego dobytku. W tamtym regionie bardziej ceniono zwierzęta wykorzystywane w gospodarstwie, ponieważ konie służyły głównie do wojny i na pokaz.

Pomyśl o tym potężnym, dumnym i dostojnym zwierzęciu. Koń ma wielką siłę i odwagę, ale nie zawdzięcza ich człowiekowi. Jego siłę dał mu Bóg, źródło wszelkiej naturalnej mocy, choć Bóg nie ma szczególnego upodobania w sile konia (Księga Psalmów 147:10). Pismo Święte mówi też, że koń nie daje pewnego bezpieczeństwa (Księga Psalmów 33:17). Żadne inne pospolite zwierzę służące człowiekowi nie ma tyle siły do biegania, ciągnięcia i dźwigania. Koń jest odważny i trudno go przestraszyć, a jednak nawet dziecko może go prowadzić i koń nie buntuje się przeciw swojemu panu. Nie należy jednak pokładać ufności w jego sile, szukając ochrony (Księga Ozeasza 14:3; Księga Psalmów 20:7; Księga Izajasza 31:1, 31:3).

Imponujący jest również jego wygląd. Jego kark jest «odziany grzmotem» — to określenie odnosi się do długiej, rozwianej grzywy, która nadaje mu majestatyczny i groźny wygląd. Gdy koń parska, zadziera głowę i rozpryskuje pianę, jego nozdrza robią wrażenie, a on sam wygląda strasznie na polu bitwy (Księga Hioba 39:20). Być może konie żyjące w tamtym czasie i miejscu były piękniejsze i dostojniejsze niż te, które widujemy dzisiaj.

Koń jest też nieustraszony w walce. Rusza naprzód bez lęku, nawet gdy grozi mu śmierć. Jest pełen energii i ochoty do zabawy, grzebie kopytem w dolinie, jakby niemal nie zauważał ziemi pod sobą (Księga Hioba 39:21). Zdaje się dumny ze swojej siły i w jego przypadku ta duma jest na miejscu, bo służy ludziom pod ich kierownictwem. Zupełnie inaczej zachowuje się dziki osioł, który wykorzystuje swoją siłę, by uparcie opierać się człowiekowi (Księga Hioba 39:8).

Koń pędzi naprzeciw uzbrojonym ludziom, a nie kieruje nim ani sprawiedliwość sprawy, ani nadzieja na zaszczyt. Pobudzają go jedynie dźwięk trąby, okrzyki dowódców i głosy żołnierzy, które jakby rozpalają jego naturalną odwagę. Zadziwiające, jak dobrze Bóg przystosował nierozumne stworzenia do zadań, do których je przeznaczył, i jak chętnie się ich podejmują (Księga Hioba 39:25).

Koń nie zna też strachu. Śmieje się z niebezpieczeństwa i nie cofa, gdy słyszy szczęk miecza, brzęk kołczanu czy widzi włócznię. Nic z tego go nie odstrasza, a jego odwaga zdaje się udzielać jeźdźcowi (Księga Hioba 39:22). Pędzi z taką siłą i zapałem, jakby połykał ziemię, pełen furii i mocy (Księga Hioba 39:24). Żywiołowość przystoi koniowi, ale gwałtowność i gniew nigdy nie przystoją człowiekowi.

Obraz bojowego konia pomaga zrozumieć postępowanie dumnych grzeszników. Pismo Święte mówi, że każdy podąża własną drogą, jak koń pędzący do bitwy (Księga Jeremiasza 8:6). Kiedy ktoś całym sercem trwa przy złu, popychany grzesznymi pragnieniami i namiętnościami, trudno go przestraszyć gniewem Boga albo zgubnymi skutkami grzechu. Nawet jeśli sumienie stawia mu przed oczami przekleństwo prawa, śmierć będącą zapłatą za grzech i grozę Wszechmocnego wyruszającego do walki, on śmieje się z tego strachu i idzie dalej. Nawet głośne ostrzeżenia duszpasterzy mogą nie przekonać go, że zagrożenie jest rzeczywiste. Łatwo jednak przewidzieć, dokąd prowadzi taka droga.