Księga Hioba 39:13 – znaczenie i zastosowanie

Struś to niezwykły ptak: jest bardzo duży, a jednak nie lata. Niektórzy nazywali go skrzydlatym wielbłądem. Bóg opisuje go tutaj i zwraca uwagę na kilka jego cech.

Po pierwsze, struś ma coś wspólnego z pawiem: piękne pióra (Księga Hioba 39:13). Niektórzy odczytują ten werset w ten sposób: „Czy dałeś pawiu dumne skrzydła?”. Piękne upierzenie często zdobi dumne ptaki. Paw od dawna jest symbolem pychy, a kiedy stroszy pióra i się nimi popisuje, nawet Salomon w całym swoim przepychu nie jest tak odziany. Struś także ma piękne pióra, a jednak jest nierozumnym ptakiem. Piękno nie zawsze idzie w parze z mądrością.

Inne ptaki nie zazdroszczą pawiu ani strusiowi barwnego upierzenia i nie narzekają, że same go nie mają. Dlaczego więc mielibyśmy narzekać, że inni noszą piękniejsze ubrania, niż możemy sobie pozwolić? Bóg rozdziela swoje dary na różne sposoby, a te, które wyglądają najbardziej imponująco, nie zawsze są najcenniejsze. Kto nie wolałby śpiewu słowika, bystrego wzroku i skrzydeł orła zdolnego wznieść się wysoko albo naturalnej troski bociana o młode niż pięknych skrzydeł i piór strusia, które nie unoszą go nad ziemię i nie idą w parze z taką troską?

Po drugie, struś ma cechę, która w szczególny sposób go wyróżnia.

1. Nie troszczy się o swoje młode. Dobrze, że dotyczy to tylko strusia, bo jest to bardzo zła cecha. Zwróć uwagę, jak pozostawia jaja bez ochrony. Nie odchodzi w ustronne miejsce, by uwić gniazdo, jak robią to wróble i jaskółki (Księga Psalmów 84:3). Większość ptaków i wiele innych stworzeń kieruje się silnym instynktem, który skłania je do ochrony i karmienia młodych. Struś jest jednak tak niezwykły, że składa jaja gdziekolwiek na ziemi i nie podejmuje żadnych starań, by je wysiedzieć. Jeśli wyklują się dzięki ciepłu piasku i słońca, dobrze. Może się tak stać bez pomocy samicy, bo sama ich nie ogrzewa (Księga Hioba 39:14). Nie dba nawet o to, by jaja były bezpieczne. Może je rozgnieść stopa wędrowca albo rozbić dzikie zwierzę (Księga Hioba 39:15).

Jak zatem rodzą się młode strusie i dlaczego gatunek ten nie wyginął? Możemy przypuszczać, że Bóg w swojej szczególnej opatrzności albo posługuje się ciepłem słońca i piasku, by wysiadywać jaja, jak sądzą niektórzy, albo że strusica nie zawsze zachowuje się w ten sposób, choć często tak robi.

Dlaczego pozostawia jaja bez ochrony? Po pierwsze, brakuje jej naturalnej czułości (Księga Hioba 39:16). Jest nieczuła na los swoich młodych. To przykre u każdego stworzenia, a tym bardziej u człowieka, który uważa się za wrażliwego. Szczególnie źle jest być nieczułym na los bezbronnych młodych, które nie potrafią się same ochronić i nie zrobiły nic, by zasłużyć na surowe traktowanie. Najgorzej, gdy stworzenie jest nieczułe na los własnych młodych, jakby do niego nie należały, choć przecież naprawdę są jego częścią. Trud związany ze złożeniem jaj idzie na marne, bo brakuje jej czułości i troski, jaką powinna im okazywać. Ci, którzy najmniej obawiają się, że ich praca pójdzie na marne, często właśnie ją tracą.

Po drugie, brakuje jej mądrości (Księga Hioba 39:17). Bóg jej tej mądrości nie dał. Pokazuje to, że umiejętność troszczenia się o młode, którą mają inne zwierzęta, jest darem od Boga. Kiedy jej brakuje, oznacza to, że Bóg jej nie udzielił. Zarówno nierozumność strusia, jak i mądrość mrówki mają nas uczyć mądrości.

Tak jak struś zaniedbuje swoje jaja, tak wielu ludzi zaniedbuje własną duszę. Nie zapewniają jej bezpiecznego miejsca i wystawiają ją na działanie szatana oraz jego pokus. To wyraźny dowód braku mądrości. Wielu rodziców zaniedbuje także swoje dzieci. Niektórzy nie zapewniają im nawet tego, co potrzebne ciału, i nie troszczą się o własny dom, o własną rodzinę i bliskich. Są więc gorsi niż niewierzący i równie nieodpowiedzialni jak struś. Jeszcze więcej rodziców zaniedbuje dusze swoich dzieci. Nie troszczą się o ich wychowanie i posyłają je w świat bez przygotowania i ochrony, zapominając, jak wiele zepsucia niesie świat za sprawą grzesznych pragnień, które z pewnością je przygniotą. W ten sposób ich trud włożony w wychowanie idzie na marne. Lepiej byłoby dla narodu, gdyby te dzieci nigdy się nie narodziły.

Zbyt wielu duszpasterzy podobnie postępuje z ludźmi powierzonymi ich opiece. Powinni być wśród nich i czuwać nad nimi, zamiast pozostawiać ich bez opieki na ziemi i zapominać, jak gorliwie szatan sieje chwasty, gdy ludzie śpią. Zaniedbują tych, nad którymi powinni czuwać, i w praktyce stają się na ich los nieczuli.

2. Struś troszczy się o siebie. Pozostawia swoje jaja w niebezpieczeństwie, ale kiedy sam jest zagrożony, żadne stworzenie nie stara się usilniej uciec. W obliczu niebezpieczeństwa unosi skrzydła i używa ich nie dla ozdoby, lecz dla szybkości. Dzięki nim biegnie tak prędko, że nawet jeździec pędzący na koniu nie zdoła go dogonić. Struś drwi z konia i jego jeźdźca (Księga Hioba 39:18). Stworzenia, którym brakuje naturalnej troski o innych, często najsilniej zabiegają o własne ocalenie. Jeździec niech nie chełpi się szybkością swojego konia, skoro takie stworzenie jak struś potrafi go wyprzedzić.