Księga Hioba 38:4 – znaczenie i zastosowanie

Aby upokorzyć Joba, Bóg najpierw pokazuje mu, jak niewiele wie, nawet o ziemi i morzu. Są nam bliskie i ogromne, a jednak Job nie potrafi wyjaśnić, jak powstały. Jeśli nie umie tego wyjaśnić, jak miałby pojąć niebo nad sobą, otchłań pod sobą, najdrobniejsze cząstki materii, a przede wszystkim ukryte zamysły Boga?

Bóg zaczyna od stworzenia ziemi. Jeśli Job twierdzi, że tak głęboko rozumie Boże zamiary, niech najpierw wyjaśni, jak powstał świat pod jego stopami, który Bóg dał ludziom. Niech powie, gdzie był, gdy stworzono ziemię, i czy brał udział w tym wielkim dziele (Księga Hioba 38:4). Bóg mówi w istocie: „Wysuwasz wielkie twierdzenia, ale czy byłeś tam, gdy zakładałem fundamenty ziemi?”. Pokazuje to wielkość i chwałę Boga. Tylko On jest Bogiem żywym i prawdziwym, Bogiem potężnym (Księga Izajasza 40:21; Księga Jeremiasza 10:11–12), dlatego powinniśmy ufać Mu w każdej chwili (Księga Izajasza 51:13, 16).

Pokazuje to także ludzką słabość i małość. „Gdzie wtedy byłeś?” — pyta Bóg człowieka, który zdobył wielką sławę i mówił tak, jakby rozumiał Boże zamysły. Wcale nas tam nie było. Nie istnieliśmy jeszcze, gdy powstawał świat. Nie było tam pierwszego człowieka, nie było też nas. Wyróżniony jest Chrystus, bo był obecny, gdy dokonywało się to wszystko (Księga Przysłów 8:22 i następne; Ewangelia Jana 1:1–2). My zaś pojawiliśmy się dopiero wczoraj i nic nie wiemy. Nie powinniśmy więc krytykować dzieł Boga ani próbować Nim kierować. Nie prosił nas o radę, gdy stwarzał świat, a mimo to stworzył go dobrze. Dlaczego mielibyśmy oczekiwać, że będzie kierował się naszymi wskazówkami, gdy nim rządzi?

Bóg mówi dalej: jeśli Job potrafi, niech opisze, jak powstał świat i jak ukształtowała się ta potężna i piękna budowla. Ci, którzy twierdzą, że rozumieją więcej niż inni, powinni umieć to udowodnić. Niech Job wykaże się wiedzą i wyjaśni, jak świat został ukształtowany z taką dokładnością oraz równowagą i harmonią wszystkich jego części (Księga Hioba 38:5). „Kto wyznaczył jego rozmiary i rozciągnął nad nim miarę?” — pyta Bóg. Czy Job był budowniczym, który sporządził plan i wszystko według niego wymierzył? Ziemia jest ogromna, a jednak została ukształtowana tak starannie, jakby wytyczono ją sznurem i miarą. Kto jednak potrafi wyjaśnić, jak nadano jej taki kształt?

Bóg pyta też, jak ziemia została tak mocno utwierdzona. Zawieszona na niczym, stoi niewzruszenie. Kto jednak potrafi powiedzieć, na czym opierają się jej fundamenty, że nie zapada się pod własnym ciężarem, albo kto położył jej kamień węgielny, aby jej części się nie rozpadły (Księga Hioba 38:6)? To, co czyni Bóg, trwa na wieki (Księga Koheleta 3:14). Nie powinniśmy więc znajdować winy w Jego dziele ani się o nie lękać. Jego stworzenie przetrwa i w pełni spełni swój cel. Jego panowanie nad wszystkim jest równie trwałe jak dzieło stworzenia, a dzieło odkupienia jest równie pewne. Sam Chrystus jest jego fundamentem i kamieniem węgielnym. Kościół stoi równie mocno jak ziemia.

Bóg pyta następnie Joba, czy potrafi powtórzyć pieśni pochwalne, które rozbrzmiewały w tamtej wielkiej chwili (Księga Hioba 38:7). Gwiazdy poranne to święci aniołowie, pierwsze jaśniejące istoty u zarania czasu. Zajaśnieli, zanim Bóg przywołał z ciemności światło, które miało rozświetlić wczesną ziemię, bezładną i pustą. Synowie Boży wznieśli radosny okrzyk, gdy ujrzeli założenie fundamentów ziemi. Świat nie został stworzony dla nich, lecz dla ludzi, a jego istnienie miało poszerzyć zakres ich pracy i służby. Wiedzieli jednak, że odwieczna Mądrość i Słowo, któremu mieli oddawać cześć (List do Hebrajczyków 1:6), będą rozkoszować się zamieszkanymi obszarami ziemi, a Jego radość będzie pośród ludzi (Księga Przysłów 8:31).

Aniołowie są nazywani synami Bożymi, ponieważ w znacznym stopniu odzwierciedlają Jego podobieństwo, mieszkają w Jego domu na wysokościach i służą Mu tak, jak syn służy ojcu. Uczymy się stąd, że chwałę Boga Stwórcy powinny radośnie i z triumfem wysławiać wszystkie rozumne istoty. Mają one pomagać wznosić pochwałę płynącą od niższych stworzeń, które wysławiają Boga samym tym, że ukazują dzieło Jego rąk. Uczymy się też, że chwalenie Boga jest zadaniem aniołów. Im gorliwiej oddajemy się pokornemu, wdzięcznemu i radosnemu uwielbieniu, tym bardziej pełnimy wolę Boga, tak jak czynią to aniołowie.

Aniołowie chwalili Boga wspólnie, jednym sercem i jednym głosem. W ich pieśni nie było niezgody. Najsłodsza harmonia rodzi się z chwalenia Boga. Czynili to wszyscy, także ci, którzy później upadli i opuścili swoje pierwotne miejsce. Nawet tych, którzy niegdyś chwalili Boga, zwodnicza moc grzechu może doprowadzić do bluźnierstwa. Bóg jednak i tak będzie wysławiany na wieki.

Następnie Bóg mówi o morzu i o tym, jak wyznaczył mu granice (Księga Hioba 38:8 i następne). Wskazuje to na trzeci dzień stworzenia, kiedy Bóg powiedział, by wody pod niebem zgromadziły się w jednym miejscu (Księga Rodzaju 1:9), i tak się stało. Na Boży rozkaz wody wytrysnęły z wielkiej otchłani, gdzie ziemia mieszała się z wodą, niczym dziecko wychodzące z łona (Księga Hioba 38:8). Wody, które pokrywały otchłań i sięgały ponad góry, szybko się cofnęły. Na Boże upomnienie uciekły (Księga Psalmów 104:6–7).

Nowo narodzone morze zostaje następnie odziane i owinięte (Księga Hioba 38:9). Chmura staje się jego okryciem, a gęsta ciemność — czyli brzegi tak odległe, że nie widać ich nawzajem — jest jak jego pieluszka. Zobaczmy, jak łatwo wielki Bóg panuje nad nieokiełznanym morzem. Choć pływy są silne, a fale potężne, obchodzi się z morzem jak piastunka z dzieckiem owiniętym w płótno. Pismo Święte nie mówi, że Bóg użył skał i gór jako pieluszek, lecz chmur i ciemności — rzeczy, które najmniej kojarzyłyby się z takim zadaniem.

Dla tego dziecka przygotowano także kołyskę. Bóg mówi: „Wyznaczyłem mu miejsce”, czyli ustanowił dla morza stałą siedzibę (Księga Hioba 38:10). W ziemi wyżłobiono rozległe doliny, zdolne pomieścić morze, i tam spoczywa ono w spokoju. Gdy czasem miotają nim burze, to — jak zauważa biskup Patrick — jedynie kołysanie kołyski, dzięki któremu dziecko śpi mocniej.

To samo dotyczy morza i każdego z nas: Bóg wyznaczył każdej rzeczy stałe miejsce. Ten, który z góry określił czas, wyznaczył również granice naszego zamieszkania. Dla tego dziecka, które przez ludzki grzech stało się dzikie i niebezpieczne, a na tym świecie jest źródłem wszelkiego niepokoju i zagrożenia, Bóg przygotował także więzienie. Wyznaczył mu kraty i drzwi (Księga Hioba 38:10). W ten sposób powściąga jego pychę i mówi: „Dotąd możesz się posunąć, dalej nie”.

Morze należy do Boga, bo je stworzył, i to On powstrzymuje jego napór. Mówi do niego: „Tu zatrzymają się twoje dumne fale” (Księga Hioba 38:11). Ukazuje to Bożą władzę nad morzem. Choć jest ono tak rozległe, a jego ruch potrafi być gwałtowny, Bóg trzyma je w ryzach. Fale nie wznoszą się wyżej, a przypływy nie sięgają dalej, niż On na to pozwala.

Powinno to napełniać nas bojaźnią wobec Boga (Księga Jeremiasza 5:22). Powinno też umacniać nasze zaufanie do Niego, bo Ten, który ucisza szum morza i huk jego fal, może również, gdy zechce, uspokoić wrzawę narodów (Księga Psalmów 65:7). Powinniśmy widzieć w tym także akt miłosierdzia wobec ludzkości i przykład Bożej cierpliwości wobec grzesznego świata. Bóg z łatwością mógłby ponownie zatopić ziemię w morzu, a każdy przypływ, który nadchodzi dwa razy dziennie, zdaje się przypominać nam o tej mocy. Powstrzymuje jednak morze, bo nie chce, aby ktokolwiek zginął, i zachowuje obecny świat aż do dnia ognia (Drugi List Piotra 3:7).