Księga Hioba 38:1 – znaczenie i zastosowanie

Zwróćmy najpierw uwagę na to, kto przemawia. To Pan, Jahwe, a nie stworzony anioł, lecz samo odwieczne Słowo, druga Osoba błogosławionej Trójcy. To przez Niego zostały stworzone światy, a Tym, o kim mowa, jest Syn Boży. Ten sam przemawiał później z góry Synaj. Tutaj zaczyna od stworzenia, tam od wyzwolenia Izraela z Egiptu, a z obu tych wydarzeń wynika obowiązek podporządkowania się Jemu.

Elihu powiedział, że Bóg przemawia do ludzi, a oni tego nie zauważają (Księga Hioba 33:14). Tym razem jednak nie mogli tego przeoczyć, a my mamy jeszcze pewniejsze słowo prorockie (Drugi List Piotra 1:19). Po drugie, zwróćmy uwagę, kiedy Bóg przemówił. Stało się to wtedy, gdy wszyscy powiedzieli już swoje, a jednak nikt nie zdołał dowieść swojej racji. Właśnie wtedy nadeszła pora, by Bóg wkroczył, bo Jego sąd jest zawsze sprawiedliwy.

Nawet gdy nie wiemy, kto ma rację, a może nie jesteśmy pewni także siebie, może nas pocieszać świadomość, że Bóg wkrótce rozstrzygnie sprawę w dolinie rozstrzygnięcia (Księga Joela 3:14). Hiob uciszył trzech przyjaciół, ale nie zdołał dowieść swojej niewinności w najważniejszej sprawie. Elihu uciszył Hioba, lecz nie potrafił skłonić go, by przyznał, że jego sposób argumentowania był niewłaściwy. Teraz przychodzi Bóg i dokonuje obu tych rzeczy. Najpierw wykazuje Hiobowi, że mówił zbyt zuchwale, a Hiob musi wyznać: „Postąpiłem źle”. Potem, gdy już go upokorzy, okazuje mu uznanie, pokazując, że trzej przyjaciele potraktowali go niesprawiedliwie.

Bóg nadal czyni dla swoich ludzi te dwie rzeczy. Ukazuje im ich winy, aby mogli się ich zawstydzić. Pokazuje też innym ich prawość i sprawia, że jaśnieje ona jak światło, aby ci, którzy wydawali niesprawiedliwe sądy, mogli się ich zawstydzić. Po trzecie, zwróćmy uwagę, jak Bóg przemówił: spośród wichury, tej kłębiącej się, zasnutej chmurami burzy, którą Elihu dopiero co opisał (Księga Hioba 37:1, Księga Hioba 37:2, Księga Hioba 37:9). Wichura poprzedziła także widzenie Ezechiela (Księga Ezechiela 1:4) i widzenie Eliasza (Pierwsza Księga Królewska 19:11). Mówi się, że Bóg kroczy w wichurze (Księga Nahuma 1:3), a tutaj posłużył się nią jako narzędziem swojego słowa, pokazując, że nawet burzliwy wiatr jest Mu posłuszny.

Pokazuje to również, jak potężny jest głos Boga. Nie zagłuszył go huk burzy, przeciwnie, dało się go wyraźnie usłyszeć pośród jej zgiełku. W ten sposób Bóg chciał wstrząsnąć Hiobem i przywołać go do uwagi. Niekiedy Bóg odpowiada swoim ludziom surowym napomnieniem, jakby przemawiał z wichury, ale zawsze czyni to sprawiedliwie. Po czwarte, zwróćmy uwagę, do kogo Bóg przemówił. Odpowiedział Hiobowi i skierował swoje słowa do niego, aby najpierw pokazać mu, co było niewłaściwe, a dopiero później uwolnić go od fałszywych oskarżeń. Tylko Bóg może naprawdę przekonać człowieka o grzechu, a tych, których zamierza podźwignąć, najpierw musi upokorzyć.

Ci, którzy pragną usłyszeć głos Boga, tak jak Hiob, z pewnością usłyszą Go we właściwym czasie. Po piąte, zwróćmy uwagę na to, co Bóg powiedział. Możliwe, że Elihu albo ktoś inny z obecnych zapisał dokładnie słowa wypowiedziane spośród wichury, bo czytamy, że gdy przemówił grom, Jan był gotów pisać (Apokalipsa św. Jana 10:4). A jeśli słów tych nie zapisano wtedy, autor tej księgi został natchniony przez Ducha Świętego, więc możemy być pewni, że relacja jest prawdziwa i dokładna. Jak powiedział Chrystus, Duch miał przypominać różne rzeczy, i tutaj tak właśnie uczynił.

Pierwsze słowa Boga skłaniają do głębokiego zastanowienia. Zarzuca On Hiobowi niewiedzę i zuchwałość w tym, co powiedział (Księga Hioba 38:2). „Kto to jest, że tak mówi? Czyżby Hiob? Co, człowiek? Czy tak słabe, nierozumne i małe stworzenie ma mówić Bogu, co powinien uczynić, albo spierać się z Nim o to, co uczynił? Czyżby Hiob? Co, mój sługa Hiob, człowiek znany z nienaganności i prawości? Czy może aż tak zapomnieć o sobie i postępować wbrew temu, kim jest? Kto zaciemnia zamysł słowami bez wiedzy? Niech wystąpi, jeśli śmie, i obstaje przy tym, co powiedział”.

Poważnym przewinieniem jest zaciemnianie mądrych zamysłów Boga przez nasze nierozważne słowa. Musimy przyznać, że nie wiemy wystarczająco dużo o Bożych zamiarach. Są zbyt głębokie, byśmy mogli je zgłębić. Zupełnie nie na miejscu jesteśmy, gdy próbujemy je wyjaśniać tak, jakbyśmy je rozumieli. A jednak często zbyt pochopnie wypowiadamy się o nich z przekonaniem i pozorną rozwagą, a w rzeczywistości tylko jeszcze bardziej wszystko zaciemniamy. Gdy rozprawiamy o porządku Bożych postanowień, o celach, powodach i sposobach Jego działania w opatrzności i łasce, wprowadzamy zamęt w sobie i w innych. Prosta wiara i szczere posłuszeństwo pozwalają lepiej wniknąć w tajemnice Pana niż cała filozofia szkół i twierdzenia tak zwanej nauki.

To pierwsze słowo Boga ma jeszcze większe znaczenie, ponieważ Hiob później odwołuje się do niego, gdy pokutuje, a właśnie ono go uciszyło i upokorzyło (Księga Hioba 42:3). Powtarza je jako strzałę, która wciąż tkwiła w nim: „To ja jestem głupcem, który zaciemnia zamysł”. Mogłoby się wydawać, że tę naganę można skierować do Elihu, bo to on przemawiał jako ostatni i wciąż mówił, gdy rozpętała się wichura. Hiob jednak odniósł te słowa do siebie i tak właśnie powinniśmy przyjmować wierne napomnienie, zamiast zrzucać je na innych.

Bóg rzuca następnie Hiobowi wyzwanie, by przedstawił dowód, który usprawiedliwiałby jego kwestionowanie Bożych zamysłów (Księga Hioba 38:3). „Przepasz teraz biodra jak dzielny mąż. Przygotuj się do sporu. Ja będę Ci zadawał pytania, a Ty, jeśli potrafisz, odpowiesz mi, zanim ja odpowiem na Twoje”. Ci, którzy próbują rozliczać Boga, muszą liczyć się z tym, że sami zostaną zapytani, aby mogli dostrzec własną niewiedzę i pychę. Bóg przypomina Hiobowi jego własne słowa: „Wołaj, a ja odpowiem” (Księga Hioba 13:22). Teraz Bóg mówi: „Uzasadnij swoje słowa”.