Księga Hioba 35:9 – znaczenie i zastosowanie

Elihu odpowiada na kolejną wypowiedź Hioba, ponieważ uznał, że rzuca ona cień na Bożą sprawiedliwość i dobroć. Nie pozostawia więc jej bez komentarza. Hiob skarżył się, że Bóg zdaje się nie dostrzegać wołania uciśnionych, którzy cierpią z rąk swoich ciemiężycieli (Księga Hioba 35:9). Ubodzy cierpią pod ciężką ręką pysznych tyranów i raz po raz wołają o pomoc, ale zdaje się, że nic to nie daje.

Hiob mówił już wcześniej o podobnej sprawie: ranni wołają przeciw tym, którzy ich skrzywdzili, a Bóg nie wymierza złym takiej kary, na jaką zasługują (Księga Hioba 24:12). Hiob nie wiedział, jak pogodzić to z Bożą sprawiedliwą władzą.

Elihu twierdzi, że problem nie leży po stronie Boga. Bóg jest gotów wysłuchać uciśnionych i im pomóc. Kłopot tkwi w samych cierpiących: proszą, ale nie otrzymują, bo proszą niewłaściwie (List Jakuba 4:3). Ich wołanie często jest jedynie krzykiem bólu i rozpaczy, a nie pokorną modlitwą. To krzyk zranionej ludzkiej natury, a nie głos wiary. Jak mówi prorok Ozeasz, nie wołają do Boga szczerym sercem, choć zawodzą na swoich łożach (Księga Ozeasza 7:14).

W ucisku ludzie powinni szukać Boga. Cierpienie ma nas obudzić i skłonić do tego, by jak najwcześniej zwrócić się do Niego (Księga Psalmów 78:34). Wielu jednak spośród tych, którzy cierpią z powodu ucisku, wcale nie myśli o Bogu ani nie dostrzega Jego działania w swoim położeniu. Gdyby Go dostrzegali, znosiliby ból cierpliwiej i czerpali z niego więcej dobra. Smutne jest to, jak mało prawdziwej pobożności można znaleźć wśród ubogich i nieszczęśliwych. Wielu narzeka na swoje cierpienia, lecz niewielu pyta: „Gdzie jest Bóg, mój Stwórca?”. Niewielu odwraca się od grzechu, wraca do Tego, który zsyła karcenie, i szuka Jego oblicza oraz przychylności, by znaleźć pocieszenie.

Bóg jest naszym Stwórcą, Tym, który dał nam życie, a to powinno skłaniać nas, by o Nim pamiętać (Księga Koheleta 12:1). Wyrażenie „moi Stwórcy” ma formę liczby mnogiej; niektórzy widzą w tym wskazówkę odnoszącą się do Trójcy, trzech Osób w jedności Boga. Skoro Bóg nas stworzył, powinniśmy Go szukać. Powinniśmy pytać, gdzie jest, by oddawać Mu cześć, uznawać naszą zależność od Niego i szukać Jego opieki oraz ochrony. Powinniśmy też szukać Go, by przyjąć Jego wskazówki i znaleźć szczęście w Jego przychylności. Smutne, że ludzie pytają: „Gdzie jest przyjemność? Gdzie są pieniądze? Gdzie można ubić dobry interes?”, ale nie pytają: „Gdzie jest Bóg, mój Stwórca?”.

Kolejnym powodem, by być wdzięcznym Bogu w ucisku, jest to, że daje On wewnętrzne pocieszenie nawet wtedy, gdy zewnętrzne trudności nie ustępują. Daje pieśni wśród nocy, czyli radość i pokój w ciemnych, pełnych smutku chwilach. W Bogu, Jego opatrzności i obietnicach jest dość, by nie tylko nas podtrzymać, lecz także napełnić wdzięcznością, a nawet radością pośród cierpienia. Jeśli wpatrujemy się wyłącznie w swoje trudności i nie dostrzegamy Bożego pocieszenia, słusznie może On odrzucić nasze modlitwy.

Bóg podtrzymuje także nasze rozumowanie i zdolność pojmowania (Księga Hioba 35:11). Uczynił ludzi mądrzejszymi i bardziej zdolnymi niż zwierzęta żyjące na ziemi. To powód do wdzięczności nawet w ciężkim cierpieniu. Cokolwiek utracimy, nadal mamy nieśmiertelne dusze, cenniejsze niż cały świat. Ludzie mogą zabić ciało, ale nie mogą skrzywdzić duszy. A jeśli cierpienie nie odbiera nam rozumu ani nie zakłóca sumienia, mamy za co dziękować.

Dlatego właśnie w ucisku powinniśmy szukać Boga. Najwyższym przeznaczeniem rozumu jest to, że umożliwia nam życie religijne. Pod tym względem otrzymaliśmy więcej niż zwierzęta. Zwierzęta mają niezwykłe instynkty, dzięki którym znajdują pożywienie, leczą się i szukają schronienia, ale nie potrafią pytać: „Gdzie jest Bóg, mój Stwórca?”. Mogą wykazywać coś na kształt zręczności czy zdolności planowania, lecz nie znają kultu ani religii. Te rzeczy są właściwe tylko ludziom. Jeśli więc uciśnieni wołają wyłącznie z powodu potęgi swoich prześladowców, a nigdy nie zwracają się ku Bogu, postępują nie lepiej niż nierozumne stworzenia. Zapominają o mądrości, która wynosi ich wysoko ponad zwierzęta.

Bóg pomaga zwierzętom, bo wołają do Niego zgodnie ze swoją naturą i możliwościami (Księga Hioba 38:41; Księga Psalmów 104:21). Jak więc ludzie mogą oczekiwać ulgi, skoro potrafią szukać Boga jako swojego Stwórcy, a mimo to wołają jedynie jak zwierzęta? Ucisk ma nas upokorzyć i wyrwać z nas pychę, lecz wielu pozostaje dumnych i nie daje się złamać nawet w cierpieniu (Księga Hioba 35:12). Nadal wołają przeciw tym, którzy ich krzywdzą, zalewają wszystkich skargami, a nawet występują przeciw Bogu i Jego opatrzności. Nie otrzymują jednak odpowiedzi. Bóg nie zsyła wybawienia, a ludzie również mogą nie poświęcać im wiele uwagi.

Dlaczego tak się dzieje? Elihu mówi, że przyczyną jest pycha ludzi czyniących zło. Są niegodziwi i trzymają się grzechu w sercu. Dlatego Bóg ich nie wysłucha (Księga Psalmów 66:18; Księga Izajasza 1:15). Bóg nie słucha przychylnie takich grzeszników.

Być może sami ściągnęli na siebie cierpienie swoją niegodziwością. Są niejako nędzarzami diabła, więc kto miałby się nad nimi litować? Nie na tym jednak koniec. Nadal trwają w pysze i dlatego nie szukają Boga (Księga Psalmów 10:4). A jeśli nawet do Niego wołają, nie otrzymują odpowiedzi, bo Bóg wysłuchuje pragnień pokornych (Księga Psalmów 10:17).

Bóg w swojej opatrzności wybawia tych, których najpierw Jego łaska przygotowała na wybawienie. Nie jesteśmy na nie gotowi, jeśli w bolesnych doświadczeniach nasze serca pozostają niepokorne, a pycha wciąż w nas żyje. Sprawa jest więc jasna: gdy modlimy się do Boga o uwolnienie od ucisku i cierpienia, a ono nie ustępuje, nie dzieje się tak dlatego, że ręka Pana jest za krótka albo Jego ucho zbyt przytępione. Przyczyną jest to, że cierpienie nie wykonało jeszcze swojego dzieła. Nie zostaliśmy jeszcze dostatecznie upokorzeni, a za to, że ono trwa, możemy winić samych siebie.

Ci ludzie nie są też szczerzy, prawi i uczciwi wobec Boga w swoich modlitwach. Dlatego Bóg ich nie wysłuchuje i nie odpowiada (Księga Hioba 35:13). Nie wysłucha próżności, czyli obłudnej modlitwy: pustych słów płynących z ust, które nie mówią prawdy. Głupotą jest sądzić, że Bóg powinien wysłuchać takiej modlitwy, skoro bada serce i pragnie prawdy w najgłębszym wnętrzu człowieka.