Księga Hioba 35:14 – znaczenie i zastosowanie

Elihu kolejny raz błędnie twierdzi, że Hiob powiedział: „Mówisz, że Go nie zobaczysz” (Księga Hioba 35:14). Ma na myśli po pierwsze to, że Hiob skarżył się, iż nie rozumie surowego postępowania Boga i nie dostrzega jego celu (Księga Hioba 23:8–9). Chodzi mu też o to, że Hiob niemal stracił nadzieję, iż znów doświadczy Bożej dobroci i zazna lepszych dni. Podobnie brzmiały słowa Ezechiasza: „Nie zobaczę Pana” (Księga Izajasza 38:11).

Ludzie często tak myślą. Gdy wiedzie się nam dobrze, sądzimy, że nasz spokój będzie trwał wiecznie. Gdy przychodzą trudności, wydaje nam się, że nigdy się nie skończą. Oba te przekonania są jednak nierozsądne. Zachowujemy się tak, jakby jutro miało być dokładnie takie samo jak dziś. To równie bezsensowne, jak twierdzić, że piękna pogoda już się nie zmieni albo że przypływ nigdy nie ustąpi.

Elihu odpowiada, że Hiob nie miał powodu mówić z taką beznadzieją, gdyby właściwie zwrócił się ku Bogu. Słowa „rozprawa odbędzie się przed nim” znaczą, że Bóg dokładnie wie, co czyni. Działa z doskonałą mądrością i sprawiedliwością. Zna cały plan swojej opatrzności, czyli mądrego panowania nad wszystkim, podczas gdy my go nie znamy. Przed nami jest także dzień sądu, kiedy pozorny chaos Bożej opatrzności stanie się zrozumiały, a wszystko, co dziś wydaje się mroczne, zostanie wyjaśnione.

Wtedy Hiob pojąłby pełne znaczenie tych bolesnych wydarzeń i z radością ujrzałby oblicze Boga. Dlatego Elihu mówi, że Hiob powinien zaufać Bogu, polegać na Nim, czekać na Niego i wierzyć, że wszystko dobrze się skończy. Gdy pamiętamy, że Bóg jest nieskończenie mądry, sprawiedliwy i wierny oraz że jest Bogiem sądu (Księga Izajasza 30:18), mamy wszelkie powody, by ufać, że we właściwym czasie przyjdzie nam z pomocą.

Elihu dodaje, że jeśli Hiob wciąż nie widział końca swoich cierpień, to dlatego, że nie zaufał Bogu i nie czekał na Niego tak, jak powinien (Księga Hioba 35:15). Słowa „bo tak nie jest” znaczą w rozumieniu Elihu, że brak zaufania Hioba sprawił, iż do jego cierpienia dołączyło niezadowolenie Boga. Elihu sądził, że Bóg dotknął Hioba w gniewie, ponieważ Hiob nie chciał Mu zaufać, lecz żywił o Nim surowe myśli.

Jeśli w naszych cierpieniach pojawia się gniew Boga, winy powinniśmy szukać w sobie. Często dzieje się tak dlatego, że niewłaściwie na nie odpowiadamy. Sprzeciwiamy się Bogu, stajemy się niespokojni i niecierpliwi, nie ufamy Jego trosce. W ocenie Elihu tak właśnie było z Hiobem. „Własna głupota człowieka prowadzi go do zguby, a jego serce pała gniewem na Pana” (Księga Przysłów 19:3).

Elihu uważał, że Hiob pogrążony w wielkim bólu nie dostrzegał tego, jak powinien, i nie rozumiał, że jego własna postawa była częścią problemu. Dlatego Elihu stwierdza, że Hiob „otwiera usta na próżno” (Księga Hioba 35:16). Ma na myśli, że skargi Hioba i jego żądanie sprawiedliwości są bezcelowe, podobnie jak jego próby dowodzenia własnej niewinności, ponieważ nie ufa Bogu i nie czeka na Niego. Hiob powiedział wiele i wypowiedział wiele słów, lecz zdaniem Elihu wszystko to było pozbawione poznania i nie prowadziło do niczego, bo Hiob nie szukał pocieszenia w Bogu ani nie uniżył się przed Nim.

Na próżno zwracamy się do Boga lub bronimy siebie, jeśli nie szukamy celu, jakiemu służy cierpienie. Na próżno prosimy o ulgę, jeśli nie ufamy Bogu. „Kto wątpi, podobny jest do morskiej fali, pędzonej i miotanej wiatrem” i nie powinien oczekiwać, że coś otrzyma od Pana (List Jakuba 1:7). Możliwe też, że Elihu odnosi się do całej wypowiedzi Hioba. Po wskazaniu, że niektóre jego słowa były wyraźnie błędne, stwierdza, że pozostałe części mowy także cechowały się niewiedzą i błędnym rozumowaniem.

Elihu nie potępia Hioba jako obłudnika, jak robili to pozostali przyjaciele. Zarzuca mu jedynie, że mówił pochopnie, gdy poniosły go emocje, tak jak Mojżesz, który w gniewie wypowiedział nieprzemyślane słowa. Gdy tak postępujemy — a któż nie potyka się w mowie? — upomnienie jest łaską. Powinniśmy przyjmować je cierpliwie i życzliwie, tak jak Hiob, nie powtarzać tego, co powiedzieliśmy niewłaściwie, lecz przyznać się do błędu.