Księga Hioba 34:10 – znaczenie i zastosowanie

Celem Elihu jest pomóc Hiobowi pogodzić się z cierpieniem i uspokoić jego wzburzonego ducha. W poprzednim rozdziale wykazał, że Bóg nie chciał skrzywdzić Hioba, zsyłając na niego cierpienie, lecz zamierzał wykorzystać je dla jego duchowego dobra. Teraz dodaje kolejny argument: Bóg nie wyrządził Hiobowi krzywdy i nie ukarał go bardziej, niż na to zasłużył. Jeśli pierwszy argument nie przekonał Hioba, ten przynajmniej powinien go uciszyć.

Elihu zwraca się do wszystkich obecnych: „Słuchajcie mnie, ludzie rozumni” (Księga Hioba 34:10). Innymi słowy, jeśli są mądrzy, zgodzą się z tym, co powie dalej. Jego główne twierdzenie jest proste: sprawiedliwy Bóg nigdy nie wyrządza krzywdy żadnemu ze swoich stworzeń. Jego postępowanie jest sprawiedliwe, nawet gdy nasze takie nie jest.

Elihu jasno przedstawia tę prawdę zarówno w formie przeczącej, jak i twierdzącej: Bóg nikogo nie krzywdzi. Nie może postępować niegodziwie, a Wszechmocny nie może czynić zła (Księga Hioba 34:10). Byłoby to sprzeczne z doskonałością Jego natury i czystością Jego woli (Księga Hioba 34:12). Bóg nie postąpi niegodziwie, a Wszechmocny nie wypaczy sprawiedliwości. Nie może ani nie chce postępować niesprawiedliwie czy traktować kogokolwiek surowo.

Nigdy nie ukarze tam, gdzie nie ma grzechu, ani nie wymierzy kary większej, niż jest to słuszne. Jeśli ktoś odwoła się do Niego albo gdy będzie wydawał ostateczny wyrok, rozważy fakty i nie okaże stronniczości, bo byłoby to wypaczeniem sprawiedliwości. Nigdy nikogo nie skrzywdzi ani nie odmówi nikomu tego, co mu się należy. Samo niebo wkrótce zaświadczy o Jego sprawiedliwości. Jako Bóg, nieskończenie święty i doskonały, nie może czynić zła, tak jak nie może kłamać, umrzeć ani zaprzeć się samego siebie.

Choć jest Wszechmocny, nigdy nie wykorzystuje swojej mocy tak, jak często czynią to ludzie mający władzę, by wspierać niesprawiedliwość. Jest Szaddajem, Bogiem, któremu niczego nie brakuje, dlatego nie może być kuszony do zła (List Jakuba 1:13). Jego moc nigdy nie jest oddzielona od świętości. Wymierza sprawiedliwość wszystkim (Księga Hioba 34:11): odpłaca każdemu stosownie do jego czynów. Dobre czyny zostaną nagrodzone, a złe zostaną ukarane albo trzeba będzie za nie zapłacić. Wcześniej czy później, w tym życiu albo w przyszłym, każdy otrzyma to, co odpowiada jego postępowaniu.

Taka jest zasada sprawiedliwego sądu: każdemu oddać według jego czynów. Sprawiedliwym należy powiedzieć, że będzie im się dobrze wiodło, a niegodziwym, że spotka ich zło. Jeśli wierna służba nie wydaje się teraz nagradzana, a grzechy pozostają bez kary, nadejdzie dzień, gdy Bóg w pełni odpłaci każdemu za jego czyny. Odpłata będzie tym większa, że nastąpi po czasie zwłoki.

Elihu mówi o tym z przekonaniem: „Tak, z całą pewnością” (Księga Hioba 34:12). To prawda, której nikt nie powinien odrzucać ani podawać w wątpliwość. Możemy uznać za rzecz rozstrzygniętą, że Bóg nie postąpi niegodziwie. Elihu z wyraźnym oburzeniem odrzuca też samą myśl o czymś przeciwnym: „Niech to będzie dalekie od Boga”, by miał czynić zło. Nie godzi się również, byśmy podejrzewali Go o zło lub mówili cokolwiek, co brzmiałoby jak oskarżenie pod Jego adresem.

Elihu podaje następnie dwa powody. Po pierwsze, władza Boga jest absolutna. „Kto powierzył Mu władzę nad ziemią?” Innymi słowy, kto ustanowił Go zwierzchnikiem całego rodzaju ludzkiego? Tylko On rządzi królestwami ludzi i czyni to z własnej władzy. Nikt nie przekazał Mu tej władzy.

Ponieważ władza należy do Niego, czyni wszystko, co zechce, wśród zastępów niebieskich i na ziemi. Dlatego nie można oskarżyć Go o niesprawiedliwość. Czyż Sędzia całej ziemi nie ma postępować sprawiedliwie? (Księga Rodzaju 18:25). Gdyby w Bogu była niesprawiedliwość, jak mógłby rządzić światem i go sądzić? (List do Rzymian 3:5-6). Ten, kto ma tak nieograniczoną władzę, musi też być doskonale czysty.

To także dobry powód, by poddawać się wszystkiemu, co Bóg dopuszcza w naszym życiu. Czy Ten, który rozporządza całym światem, nie może rozporządzać również nami i naszymi sprawami? Bóg nie otrzymuje swojej mocy od nikogo innego. Jego władza jest pierwotna, tak jak pierwotne jest Jego istnienie. Gdyby nie był doskonale sprawiedliwy, cały świat i wszystkie jego sprawy szybko pogrążyłyby się w zamęcie.

Ziemscy władcy mają nad sobą kogoś, przed kim muszą odpowiadać, ponieważ mogą postąpić niewłaściwie. Bóg nie ma nikogo nad sobą, bo nie może uczynić niczego, co wymagałoby naprawy. Skoro jest władcą absolutnym, powinniśmy Mu się poddać. Nie ma wyższej władzy, do której można by się odwołać.

Po drugie, mocy Boga nie można się oprzeć. Gdyby postanowił zwrócić się przeciw człowiekowi i wejść z nim w spór, a tym bardziej gdyby postanowił go zniszczyć, nikt nie zdołałby się przed Nim ostać. Gdyby postępował z ludźmi wyłącznie według swojej suwerennej woli albo według ścisłej sprawiedliwości, nikt nie mógłby tego znieść. Duch i tchnienie człowieka szybko by zniknęły, a wszyscy ludzie razem by pomarli (Księga Hioba 34:15).

Wielu ludzi postępuje uczciwie tylko dlatego, że nie ma siły postąpić inaczej. Nie czynią zła, bo nie mogą uniknąć jego konsekwencji. Bóg zaś może szybko i łatwo zmiażdżyć każdego, a jednak nie używa arbitralnie swojej władzy, by kogokolwiek niszczyć. Można to wyjaśnić tylko niezmienną doskonałością Jego natury.

Widzimy tu, co Bóg może z nami uczynić. Może szybko obrócić nas w proch. Nie musi nawet podejmować w tym celu szczególnego działania. Wystarczy, że przestanie podtrzymywać swoją opatrznością nasze życie, że odbierze ducha i tchnienie, które pochodzą od Niego i nadal pozostają w Jego ręku, a natychmiast umrzemy. Podobnie dzieje się ze zwierzęciem w pompie próżniowej, z której usunięto powietrze.

Widzimy też, co Bóg może z nami uczynić, nie wyrządzając nam krzywdy. Może odebrać życie, które nam dał, a którego jesteśmy jedynie dzierżawcami z Jego woli i do którego prawa sami się pozbawiliśmy. Dopóki podtrzymuje je swoją łaską, nie mamy powodu skarżyć się na niesprawiedliwość, nawet jeśli odbiera nam inne pociechy.