Księga Hioba 34:1 – znaczenie i zastosowanie

Elihu zwraca się teraz pokornie do słuchaczy i, niczym uważny mówca, stara się zyskać ich przychylność i uwagę. Nazywa ich mądrymi i rozumnymi, bo łatwiej rozmawiać z ludźmi, którzy potrafią rozsądnie myśleć (Księga Hioba 34:2). Nie zgadza się z nimi, a jednak uznaje ich mądrość. Ludzie skłonni do kłótni często nazywają wszystkich wokół głupcami, ale nawet gdy się z kimś nie zgadzamy, powinniśmy docenić to, co zasługuje na uznanie.

Elihu odwołuje się również do ich osądu i zgadza się, by sprawdzili to, co mówi (Księga Hioba 34:3). Uważne ucho potrafi ocenić, czy słowa są prawdziwe czy fałszywe, słuszne czy niesłuszne. Tak jak powinniśmy sprawdzać to, co słyszymy, tak powinniśmy też chętnie poddawać próbie własne słowa. Elihu nie zachowuje się tak, jakby tylko on miał prawo rozstrzygać tę sprawę. Zamiast tego zaprasza słuchaczy, by wspólnie ją zbadali, odłożyli na bok gniew, dawne urazy, uprzedzenia i upór, a kierując się rozsądkiem, poszukali tego, co dobre.

Następnie Elihu ostro oskarża Hioba o słowa, które w jego ocenie znieważały Boże rządy i władzę. Pyta słuchaczy, czy Hiob nie powinien za nie odpowiedzieć. Zarzuca mu, że upierał się przy swojej niewinności, mówiąc: „Jestem sprawiedliwy”, i nie chciał przyznać się do winy, jakby pytał: „Czy mam kłamać w swojej sprawie?” (Księga Hioba 34:5–6). Hiob powiedział też, że Bóg odmówił mu sprawiedliwości, czyli że czuł się potraktowany przez Boga niesprawiedliwie (Księga Hioba 27:2). Elihu dodaje, że Hiob mówił tak, jakby jego rana była nieuleczalna, choć twierdził, że nie popełnił nieprawości, i jakby Bóg nie miał mu pomóc (Księga Hioba 16:16–17).

Elihu mówi ponadto, że Hiob zdawał się twierdzić, iż służenie Bogu nie przynosi żadnej korzyści (Księga Hioba 34:9). Przyznaje, że pobożność daje prawdziwą radość: znajdować upodobanie w Bogu znaczy cieszyć się z Nim więzią, żyć z Nim w zgodzie i chodzić z Nim, jak chodził Henoch. To prawdziwy obraz pobożności, ukazujący dobroć Bożych dróg. Mimo to słowa Hioba zdawały się zaprzeczać, że służenie Bogu przynosi jakikolwiek pożytek, podobnie jak mówili ci, którzy twierdzili: „Na nic się nie zda służenie Bogu” (Księga Malachiasza 3:14). Elihu wyciąga taki wniosek ze słów Hioba, choć Hiob mógł nie mieć na myśli aż tak wiele. Jak zauważa Caryl, dobrzy ludzie czasem mówią więcej, niż zamierzali, a człowiek prawy często przyjmuje na siebie większą winę, niż mu się należy, zamiast się usprawiedliwiać, gdy postąpił źle.

Elihu zaostrza teraz oskarżenie. Pyta w istocie: „Któż jest podobny do Hioba?” (Księga Hioba 34:7). Ma na myśli: „Czy słyszeliście kiedyś, żeby ktoś mówił tak bez opamiętania?”. Opisuje Hioba jako człowieka, który „pije szyderstwo jak wodę”. Może to znaczyć, że Hiob zuchwale okazywał pogardę Bogu i przyjaciołom, że chętnie słuchał szyderczych wypowiedzi o innych albo że jego nierozważne słowa czyniły go łatwym celem kpin. Tak czy inaczej, Elihu uważa, że wypowiedzi Hioba naraziły go na pośmiewisko i zaszkodziły czci należnej religii. Powinniśmy prosić Boga, by nigdy nie pozostawiał nas samym sobie, tak abyśmy nie zrobili ani nie powiedzieli niczego, co wystawi nas na pośmiewisko głupców (Księga Psalmów 39:8).

Elihu twierdzi też, że Hiob zachowywał się jak ktoś, kto chodzi z niegodziwymi i przestaje z grzesznikami, bo jego osądy zdawały się stawać po ich stronie (Księga Hioba 34:8). Nie chodzi mu o to, że Hiob na co dzień przebywał w ich towarzystwie, lecz o to, że jego opinia wyglądała na taką, która ich popiera i dodaje im odwagi. Jeśli, jak zdawał się sugerować Hiob, znajdowanie upodobania w Bogu nic człowiekowi nie daje, to dlaczego nie puścić wodzy swoim pragnieniom i nie dołączyć do tych, którzy czynią zło? Ktoś, kto mówi: „Na próżno zachowywałem czystość”, nie tylko obraża lud Boży, lecz także dodaje otuchy wrogom Boga i powtarza ich słowa (Księga Psalmów 72:13–14).