Księga Hioba 33:8 – znaczenie i zastosowanie

W tych wersetach Elihu zarzuca Hiobowi przede wszystkim, że mówił rzeczy uwłaczające Bożej sprawiedliwości i dobroci. Nie powtarza plotek. Twierdzi, że sam słyszał, jak Hiob mówił o tym w obecności wszystkich zebranych (Księga Hioba 33:8). Gdyby usłyszał te słowa tylko na osobności, mógłby mieć nadzieję, że nie są tak poważne, jak brzmiały. Skoro jednak Hiob wypowiedział je otwarcie, słusznie było również otwarcie go skorygować. Osoby, które grzeszą publicznie, należy publicznie upominać. Gdy słyszymy słowa obrażające Boga, powinniśmy się im sprzeciwić. Jesteśmy odpowiedzialni za to, by zakwestionować słowa wypowiedziane w naszej obecności, które przedstawiają sprawy w niewłaściwy sposób, bo Pan mówi: „Jesteście moimi świadkami”.

Elihu twierdzi, że Hiob mówił tak, jakby był całkowicie niewinny (Księga Hioba 33:9). Hiob nie użył dokładnie takich słów. Przyznawał przecież, że zgrzeszył i nie jest czysty przed Bogiem. Mówił jednak między innymi: „Wiesz, że nie jestem niegodziwy” oraz „Będę trwał przy swojej sprawiedliwości” — i Elihu uznaje te słowa za podstawę swojego zarzutu. Prawdą było, że Hiob był człowiekiem nienagannym i prawym, a nie takim, za jakiego przedstawiali go przyjaciele. Nie powinien był jednak tak mocno podkreślać swojej prawości, jakby Bóg postąpił niesprawiedliwie, zsyłając na niego cierpienie. Być może Elihu niesprawiedliwie przedstawił Hioba tak, jakby ten uważał się za wolnego od wszelkiego grzechu, choć Hiob miał na myśli to, że żył uczciwie i nie dopuścił się ciężkich występków, o które oskarżali go przyjaciele. Kto jednak mówi pochopnie i bez namysłu, musi liczyć się z tym, że zostanie źle zrozumiany. Hiob powinien był staranniej dobierać słowa.

Elihu zarzuca też Hiobowi, że mówił tak, jakby Bóg był surowy, nieustannie wypatrywał jego win i wykorzystywał każdą sposobność, by go oskarżyć (Księga Hioba 33:10–11). Hiob mówił między innymi: „Wyszukuje przeciwko mnie powody” oraz „Czy nie wypatrujesz mojego grzechu?” (Księga Hioba 14:16–17). Powiedział też: „Uważa mnie za swojego wroga” (Księga Hioba 13:24; Księga Hioba 19:11) oraz: „Zakłada mi pęta na nogi”, co znaczy, że Bóg zamknął go w sytuacji, z której nie mógł ani walczyć, ani uciec (Księga Hioba 13:27). Dodał również: „Śledzi wszystkie moje ścieżki” (Księga Hioba 13:27). Elihu odbiera te słowa jako skargę, że Bóg niesprawiedliwie występuje przeciwko Hiobowi.

Elihu odpowiada, że Hiob nie powinien był tak mówić, lecz powinien ukorzyć się przed Bogiem i przez skruchę odwołać te słowa (Księga Hioba 33:12). Mówi, że w tej sprawie Hiob nie ma racji. To łagodniejszy zarzut niż ten, który stawiali pozostali przyjaciele Hioba. Twierdzili oni, że Hiob w ogóle nie jest sprawiedliwy, Elihu zaś mówi tylko, że w tej sprawie i w tych słowach Hiob się mylił. Nie postępował wobec Boga uczciwie. Być sprawiedliwym znaczy oddawać każdemu to, co mu się należy. Nie jesteśmy sprawiedliwi wobec Boga, jeśli nie uznajemy, że wszystkie Jego postępowania wobec nas są mądre i dobre oraz że we wszystkim, co czyni, jest sprawiedliwy. Elihu ma też na myśli to, że Hiob w tej chwili nie mówił jak człowiek sprawiedliwy. Nie podważał całego jego charakteru, lecz wskazywał, że tym razem słowa Hioba nie pasowały do jego charakteru. Nawet dobrzy ludzie mogą czasem mówić niewłaściwie. Powinniśmy powiedzieć również dobremu człowiekowi, kiedy zbłądzi; nie wolno nam schlebiać mu w jego błędach ani w gniewnych słowach. Nie powinniśmy jednak oceniać całego czyjegoś charakteru na podstawie jednej złej chwili lub kilku nieprzemyślanych słów. Wszyscy często się potykamy, dlatego nasza krytyka musi być sprawiedliwa.

Elihu podaje Hiobowi dwa powody, dla których powinien uznać, że mówił niewłaściwie. Po pierwsze, Bóg nieskończenie przewyższa człowieka, więc spieranie się z Nim jest nierozsądne. Elihu przypomina prostą prawdę: „Bóg jest większy niż człowiek”. Sam Hiob mówił wiele prawdziwych i wspaniałych rzeczy o Bożej wielkości, niepowstrzymanej mocy, suwerennym panowaniu, budzącym podziw majestacie i wiecznym istnieniu. Elihu zachęca go, by odniósł te prawdy do siebie. Jeśli Bóg jest większy niż człowiek, tym bardziej jest większy niż Hiob. Ta myśl powinna zawstydzić Hioba z powodu jego gorzkich i nierozważnych słów oraz skłonić go do ukorzenia się przed Bogiem. Jeśli naprawdę się nad nią zastanowimy, wystarczy, by uciszyć nasze skargi i sprzeciwy wobec Bożej opatrzności, czyli Jego mądrego kierowania naszym życiem. Bóg jest nie tylko mądrzejszy i potężniejszy od nas, więc spór z Nim nie ma sensu. Jest także świętszy, sprawiedliwszy i lepszy. Skoro są to najwyższe przymioty Jego natury, nie ma podstaw, by zarzucać Mu niesprawiedliwość. Bóg z pewnością ma rację.

Po drugie, Bóg nie musi zdawać przed nami sprawy ze swojego postępowania (Księga Hioba 33:13). Dlaczego więc Hiob wciąż się z Nim spiera? Ludzie, którzy skarżą się na Boga, w istocie wytaczają Mu sprawę i wzywają Go przed sąd. Ale po co mieliby to robić? Jaki mogliby mieć ku temu powód? To nierozsądne, by słabe i grzeszne stworzenia występowały przeciwko Bogu doskonałemu w mądrości, mocy i dobroci. To tak, jakby glina spierała się z garncarzem. Bóg nie ma obowiązku wyjaśniać nam wszystkich swoich działań. Nie musi mówić nam, co zamierza zrobić, jak i kiedy to zrobi ani jakich użyje środków. Nie musi uzasadniać przed nami każdej decyzji ani odpowiadać na każde nasze pytanie. Ostatecznie Jego wyroki same się obronią. Jeśli nie potrafimy się z nimi pogodzić, wina leży po naszej stronie, nie po Jego. Dlatego stawianie Boga przed sądem, jakby miał nam dowodzić swojej racji, jest zuchwałe i grzeszne. Zuchwałe i grzeszne jest również pytanie Go: „Co robisz?” albo „Dlaczego to robisz?”. Bóg nie wyjaśnia nam wszystkiego, choć objawia dość, byśmy wiedzieli, co jest słuszne — o czym Elihu powie w dalszej części (Księga Hioba 33:14). Są jednak sprawy ukryte, które należą wyłącznie do Boga, a nie do nas.