Księga Hioba 33:1 – znaczenie i zastosowanie

Elihu przedstawia kilka argumentów, by przekonać Hioba, żeby cierpliwie go wysłuchał i uwierzył, że ma dobre intencje. Po pierwsze, Hiob powinien zauważyć, że Elihu nie staje po stronie jego trzech przyjaciół. W poprzednim rozdziale Elihu pokazał już, że nie zgadza się z tym, jak rozpatrywali sprawę Hioba, i odrzucał ich główną tezę. Dlatego mówi: „Hiobie, proszę, wysłuchaj tego, co mówię” (Księga Hioba 33:1). Wszyscy powtarzali wciąż to samo, ale Elihu podchodził do sprawy inaczej. Hiob powinien wysłuchać wszystkich jego słów, a nie tylko ich części, bo nie można sprawiedliwie ocenić wypowiedzi, nie słuchając jej do końca.

Po drugie, Elihu chce, by Hiob wiedział, że traktuje tę sprawę poważnie, a nie rzuca na szybko uwagi ani nie wykorzystuje okazji, by się popisać. Po długim milczeniu zabiera głos z rozwagą i jasno określonym celem (Księga Hioba 33:2). Przemyślał to, co chce powiedzieć, i jest gotowy mówić dalej, jeśli Hiob zechce go słuchać.

Po trzecie, Elihu zapowiada, że będzie mówił szczerze, zgodnie z własnym przekonaniem, i nie powie niczego innego (Księga Hioba 33:3). Jego słowa wypłyną z „prawości mego serca”, czyli będą szczerym wyrazem jego przekonań i poglądów. Były powody, by wątpić, czy trzej przyjaciele Hioba naprawdę wierzyli we wszystkie surowe oskarżenia, które przeciwko niemu wysuwali. Wyglądało na to, że bardziej bronią swojej teorii, niż mówią prawdę. Potępianie kogoś słowami tylko po to, by chronić własny argument, choć sumienie podpowiada nam co innego, jest czymś złym. Elihu nie chce tak postępować.

Po czwarte, Elihu mówi, że będzie wypowiadał się jasno i zrozumiale. Chce, by Hiob bez trudu pojął, co ma na myśli. Ci, którzy mówią o Bogu, powinni w miarę możliwości unikać niejasnego języka i mętnych myśli. Jasna wypowiedź pokazuje, że wiedzą, o czym mówią, są szczerzy i chcą pomóc słuchaczom.

Po piąte, Elihu zapowiada, że najlepiej, jak potrafi, wykorzysta rozum i zrozumienie, które dał mu Bóg — życie i rozumną duszę, które otrzymał od Ducha Bożego i tchnienia Wszechmocnego (Księga Hioba 33:4). Przyznaje, że jest młodszy od pozostałych doradców Hioba, ale nie chce, by Hiob lekceważył go z powodu młodego wieku. Elihu także jest dziełem Boga, ukształtowanym tą samą ręką i obdarzonym podobnym umysłem i zdolnościami. Skoro Bóg go stworzył, może posłużyć się nim dla dobra Hioba. My również powinniśmy tak myśleć i używać swoich zdolności, by czynić dobro tam, gdzie jesteśmy. Bóg dał nam życie, dlatego powinniśmy wykorzystać je w szlachetnym celu: oddawać Mu chwałę i zgodnie z Jego wolą służyć ludziom żyjącym w naszych czasach.

Po szóste, Elihu zapewnia, że jest gotowy wysłuchać odpowiedzi Hioba, jeśli ten zechce jej udzielić (Księga Hioba 33:5). Jeśli Hiob potrafi odpowiedzieć, powinien przedstawić swoją sprawę. Jeśli wciąż ma siły i jasny umysł, niech uporządkuje swoje myśli, a Elihu uważnie ich wysłucha. Kto potrafi rozumnie mówić, powinien także słuchać rozumnych argumentów.

Po siódme, Elihu przypomina Hiobowi, że ten nieraz pragnął, aby ktoś wystąpił w jego obronie przed Bogiem: ktoś, z kim mógłby swobodnie rozmawiać i komu mógłby przedstawić sprawę do rozstrzygnięcia, niczym sędziemu lub pośrednikowi pomagającemu obu stronom dojść do porozumienia (Księga Hioba 33:6). Elihu mówi, że na tę chwilę może pełnić taką rolę. Hiob pragnął, by ktoś wstawiał się za człowiekiem przed Bogiem (Księga Hioba 16:21), i pytał, gdzie mógłby znaleźć Boga (Księga Hioba 22:3). Prosił jedynie, by taki przeciwnik go nie przerażał (Księga Hioba 13:21). Teraz Elihu mówi w istocie: „Skoro właśnie tego pragnąłeś, potraktuj mnie w tej rozmowie tak, jakbym zajmował miejsce Boga. Przedstawię sprawę, którą Bóg ma przeciwko tobie, a ty możesz mi powiedzieć o swoich skargach”.

Po ósme, Elihu zapewnia, że nie ma nad Hiobem przewagi. „Ja także jestem ulepiony z gliny” (Księga Hioba 33:6). Innymi słowy, on również jest człowiekiem, ukształtowanym z tego samego materiału co pierwszy człowiek (Księga Rodzaju 2:7) i stworzonym przez tego samego Boga co Hiob. Hiob użył wcześniej tej myśli w rozmowie z Bogiem, prosząc, by Bóg nie obchodził się z nim surowo (Księga Hioba 10:9). Teraz Elihu odnosi ją do siebie. Warto pamiętać, że wszyscy jesteśmy ulepieni z gliny. Łaską jest też to, że Bóg często przemawia do nas przez ludzi podobnych do nas. W swojej mądrości umieścił skarb w glinianych naczyniach, czyli w kruchych ludzkich istotach, takich jak my (Drugi List do Koryntian 4:7).

Po dziewiąte, Elihu mówi, że Hiob nie ma powodu, by bać się tego, jak stanowczo podejmuje tę sprawę (Księga Hioba 33:7). Nie będzie go przerażał tak jak przyjaciele swoimi argumentami ani zasypywał ostrymi oskarżeniami. Nie wywoła też w Hiobie lęku, jaki mógłby ogarnąć go, gdyby sam Bóg ukazał się w majestacie, by z nim rozmawiać. Elihu stoi na równi z Hiobem, ulepiony z tej samej gliny, nie może więc wzbudzić przytłaczającego lęku, jaki towarzyszyłby bezpośredniemu ukazaniu się Boga. Jeśli chcemy pomóc ludziom zrozumieć prawdę, powinniśmy posługiwać się rozumem i uczciwymi argumentami, a nie strachem ani przymusem.