Księga Hioba 33:29 – znaczenie i zastosowanie

W tym miejscu Elihu kończy pierwszą część swojej mowy. Krótko mówiąc, wielkim i łaskawym celem Boga we wszystkich Jego działaniach wobec ludzi jest wybawić ich od trwałego nieszczęścia i doprowadzić do trwałej radości (Księga Hioba 33:29; Księga Hioba 33:30).

„Wszystko to Bóg czyni z ludźmi”. Działa przez sumienie, wydarzenia życiowe, swoich sług, dobrodziejstwa i trudności. Sprawia, że ludzie chorują, a potem przywraca im zdrowie. Wszystko to jest dziełem Boga. On ustanowił jedno obok drugiego (Księga Koheleta 7:14), ale we wszystkim działa Jego ręka. Wszystko czyni dla nas.

Powinniśmy patrzeć na wszystkie zrządzenia Bożej opatrzności, czyli na Jego mądre panowanie nad naszym życiem, jak na Jego działanie wobec ludzi i Jego starania, by do nich dotrzeć. Bóg na wiele sposobów chce czynić ludziom dobro. Jeśli jedna trudność nie spełni Jego zamysłu, dopuści inną. Jeśli i to nie przyniesie skutku, ześle dobrodziejstwo. Potem pośle posłańca, który wyjaśni znaczenie jednego i drugiego. Jak sugeruje pierwotne brzmienie, często robi to dwa albo trzy razy, nawiązując do wcześniejszych słów z Księgi Hioba 33:14: przemawia raz, a nawet dwa razy. Jeśli to nie pomaga, działa dwa, a nawet trzy razy. Zmienia sposób postępowania, jak wtedy, gdy ludzie mówili: „Graliśmy, a wy nie tańczyliście; śpiewaliśmy żałobne pieśni, a wy nie płakaliście”. Wraca też do tego samego sposobu i ponawia te same wezwania.

Dlaczego Bóg zadaje sobie tyle trudu dla ludzi? Chce zawrócić ich duszę znad przepaści (Księga Hioba 33:30). Gdyby troszczył się o nas tylko tak, jak my troszczymy się o siebie, bylibyśmy zgubieni. Sami doprowadzilibyśmy do własnej zagłady, lecz Bóg chce nas ocalić. W swojej łasce wskazuje drogę, która odwraca skutki tego, co nas niszczyło.

Wcześniejszy sposób działania, przez sny i widzenia, miał uchronić duszę przed przepaścią (Księga Hioba 33:18). Miał więc powstrzymać ludzi od grzechu. Ten późniejszy sposób, przez chorobę i słowo, ma zawrócić duszę z drogi zguby: podnieść tych, którzy popadli w grzech, aby nie pozostali w nim i nie zginęli. Celem jest, by wszyscy zawróceni znad przepaści przez nawrócenie zostali oświeceni światłem życia. Mają zaznać pociechy już teraz i wiecznego szczęścia. Tych, których Bóg ocala od grzechu i piekła — dwóch mrocznych rzeczywistości — wprowadzi do nieba, do dziedzictwa świętych w światłości. Do tego zmierza we wszystkich swoich przykazaniach i działaniach.

Panie, czymże jest człowiek, że otaczasz go taką troską! Powinno nas to skłaniać, byśmy współdziałali z Bożymi zamysłami, zabiegali razem z Nim o własne dobro, a nie występowali przeciwko Niemu. Ci zaś, którzy giną, nie mają wymówki: tak wiele uczyniono, by ich ocalić, a oni nie chcieli przyjąć uzdrowienia.

Następnie Elihu prosi Hioba, by przyjął jego słowa i uważnie je rozważył (Księga Hioba 33:31). Wszystko, co ma służyć naszemu dobru, zasługuje na uwagę. Jeśli Hiob chce zgłosić zastrzeżenia, może to zrobić (Księga Hioba 33:32). „Jeśli masz coś do powiedzenia w swojej obronie, odpowiedz mi. Choć ja mam jeszcze siły, a ty jesteś wyczerpany, nie będę Cię przytłaczał słowami. Mów, bo chcę Cię uznać za niewinnego, a nie potępiać, w przeciwieństwie do twoich pozostałych przyjaciół”. Elihu broni prawdy, a nie własnego zwycięstwa. Kiedy kogoś korygujemy, powinniśmy pragnąć, by mógł oczyścić się z zarzutów. Powinniśmy cieszyć się, gdy udaje mu się odeprzeć oskarżenia, i dawać mu wszelką uczciwą możliwość oraz zachętę, by to zrobił.

Jeśli Hiob nie ma nic do powiedzenia w odpowiedzi, Elihu zapowiada, że ma jeszcze coś do przekazania i prosi, by Hiob cierpliwie go wysłuchał (Księga Hioba 33:33). „Milcz, a nauczę Cię mądrości”. Ci, którzy chcą wykazywać się mądrością i uczyć się jej, powinni słuchać i zachowywać milczenie. Powinni być skorzy do słuchania, a nieskorzy do mówienia. Hiob był mądry i dobry, a jednak nawet mądrzy i dobrzy ludzie mogą stawać się jeszcze mądrzejsi i lepsi. Dlatego powinni nieustannie wzrastać, korzystając z pomocy mądrości i łaski.