Księga Hioba 33:14 – znaczenie i zastosowanie

Hiob skarżył się, że Bóg nie wyjaśnia mu, co z nim czyni, i doszedł do wniosku, że traktuje go jak wroga. Elihu odpowiada: „Nie, Bóg do ciebie przemawia, ale tego nie dostrzegasz. Wina leży po twojej stronie, nie po Jego. Nawet w tym, co tak boleśnie przeżywasz, Bóg działa dla twojego dobra”.

Elihu wskazuje ogólnie na dwie rzeczy. Po pierwsze, Bóg naprawdę troszczy się o nasze dobro: przemawia do nas raz i drugi (Księga Hioba 33:14). To znak Jego przychylności, że mimo oddalenia i konfliktu między nami a Nim nadal do nas mówi. Świadczy o Jego dobroci także to, że mówi nam o sprawach, które nas dotyczą: wskazuje, jaki jest nasz obowiązek i co jest dla nas dobre, czego od nas wymaga i czego możemy od Niego oczekiwać, ostrzega przed naszymi błędami i grożącym nam niebezpieczeństwem oraz pokazuje nam drogę. Czyni to raz i drugi, czyli nieustannie. Kiedy jedno ostrzeżenie zostaje zlekceważone, daje następne, bo nie chce, by ktokolwiek zginął.

Po drugie, często sami działamy na własną szkodę. Człowiek nie dostrzega Bożego głosu, czyli nie zwraca na niego uwagi ani go nie rozumie. Nie rozpoznaje, że to Bóg mówi, i nie przyjmuje tego, co Bóg mu ukazuje, bo wydaje mu się to niedorzeczne. Zamyka uszy, odcina się od światła, odrzuca Boże rady i w ten sposób nie uczy się niczego, nawet od samej mądrości. Bóg przemawia do nas przez sumienie, przez wydarzenia życia oraz przez swoich sług, o których Elihu powie więcej. W ten sposób pokazuje Hiobowi, że Bóg zarówno wyjawiał mu swoje zamiary, jak i działał dla jego dobra, choć Hiob czuł się odrzucony i traktowany jak obcy, a także doświadczał bólu i miał poczucie, że Bóg obchodzi się z nim jak z wrogiem. O ile nam wiadomo, w tamtych czasach nie było jeszcze spisanego objawienia Bożego, dlatego Elihu nie wymienia go tutaj jako jednego ze sposobów, w jakie Bóg przemawia. Dziś jest to jednak główny sposób.

Elihu wyjaśnia następnie, jak Bóg poucza i ostrzega ludzi za pośrednictwem ich sumienia. Takie ostrzeżenia często przychodzą we śnie, podczas spoczynku na łożu (Księga Hioba 33:15), gdy człowiek jest z dala od zgiełku świata. To dobry czas, by zwrócić się ku sobie, uczciwie zastanowić się nad sobą i porozmawiać we własnym sercu, leżąc samotnie i w ciszy (Księga Psalmów 4:4). Bóg często wybiera tę porę, by przemówić do ludzi bezpośrednio. Kiedy posyłał aniołów, swoich szczególnych posłańców, często wybierał chwilę, gdy ludzi ogarniał głęboki sen, ich zmysły odpoczywały, a umysł był bardziej otwarty na światło od Boga. W ten sposób objawiał swoją wolę prorokom przez widzenia i sny (Księga Liczb 12:6), ostrzegał Abimeleka (Księga Rodzaju 20:3), Labana (Księga Rodzaju 31:24) i Józefa (Ewangelia Mateusza 1:20), a także objawiał faraonowi i Nebukadnesarowi to, co miało się wydarzyć.

Bóg często wybiera tę samą spokojną porę, gdy porusza sumienie, swoje zwykłe narzędzie działania w duszy. Może się to dziać podczas głębokiego snu, bo niektóre sny mogą pochodzić z sumienia, a nie tylko z wyobraźni. Może się też dziać w półśnie, gdy człowiek znajduje się między snem a jawą i nocą rozmyśla o minionym dniu albo planuje następny. To odpowiedni czas, by serce zganiło człowieka za to, co zrobił źle, i wskazało mu, co powinien zrobić. Zob. (Księga Izajasza 30:21).

Te ostrzeżenia mają też moc. Gdy Bóg chce działać dla dobra ludzi przez przekonania i natchnienia płynące z ich własnego sumienia, najpierw otwiera im uszy. Otwiera uszy ludzi, które były zamknięte na głos mający ich obudzić (Księga Psalmów 58:5). Otwiera serce, jak otworzył serce Lidii, a przez to otwiera także ucho. Usuwa to, co je zatykało, aby napomnienie mogło dotrzeć do człowieka. Co więcej, skłania duszę do podporządkowania się sumieniu i postępowania według jego wskazań, bo taki jest skutek otwarcia ucha przez Boga: „Pan Bóg otworzył mi ucho, a ja się nie zbuntowałem” (Księga Izajasza 50:5).

Bóg sprawia też, że te ostrzeżenia pozostają w sercu. Utrwala w nim pouczenie przeznaczone dla danego człowieka i dostosowane do jego sytuacji. Wyciska je w duszy, jak pieczęć odciska się w wosku. Dzieło jest dokonane, gdy serce przyjmuje kształt nadany mu przez Boże pouczenie, niczym miękki materiał w formie.

Celem tych ostrzeżeń jest uchronienie ludzi przed grzechem, zwłaszcza przed pychą (Księga Hioba 33:17). Bóg chce odwieść człowieka od jego zamiarów, czyli złych planów. Może odmienić kierunek jego myśli i życia oraz powstrzymać go od grzechu, który jest już blisko. Może też odciągnąć go od jego zajęć, od gorączkowej pracy na rzecz świata i cielesnych pragnień, i skierować ku dziełu Bożemu. Niejeden człowiek, pędzący grzeszną drogą, został zatrzymany w porę przez napomnienie sumienia: „Nie czyń tej złej rzeczy, której Pan nienawidzi”.

Bóg posługuje się tym w szczególny sposób, by odwrócić uwagę człowieka od tego, co podsyca jego pychę, i pokazać mu, jak wiele ma powodów do pokory. Niektórzy odczytują te słowa jako odnoszące się do usunięcia pychy z człowieka, czyli wyrwania z niego korzenia zła, który prowadzi do tak wielu grzechów. Bóg najpierw uniża i pozbawia pychy każdego, komu chce błogosławić. Pycha czyni ludzi upartymi i sprawia, że za wszelką cenę obstają przy własnych planach. Dlatego Bóg odciąga ich od tych planów, poskramiając ich pychę.

Bóg działa tak również po to, by uchronić ludzi przed zgubą (Księga Hioba 33:18). Gdy grzesznicy nadal realizują złe plany i podsycają swoją pychę, ich dusze pędzą ku przepaści, pod miecz i ku zagładzie w tym życiu i w przyszłym. Lecz gdy Bóg posługuje się sumieniem, by odwrócić ich od grzechu, ocala ich dusze od przepaści, nawet tej najgłębszej, i chroni przed zgubą pod mieczem Bożego sądu. Wtedy nieprawość nie prowadzi ich do zguby. To, co odwraca ludzi od grzechu, ratuje ich od piekła i wybawia duszę od śmierci (List Jakuba 5:20). Jak wielkim miłosierdziem jest życie pod powściągającym wpływem przebudzonego sumienia. Jego rany są wierne, a więzy łagodne, bo dzięki nim dusza zostaje ocalona od wiecznej zguby.