Księga Hioba 31:9 – znaczenie i zastosowanie

Hiob podaje tu jeszcze dwa dowody swojej prawości. Po pierwsze, głęboko brzydził się cudzołóstwem. Nie kalał własnego łoża małżeńskiego, nie biorąc sobie nałożnicy ani nie patrząc pożądliwie na młodą kobietę. Dbał też o to, by nie kalać łoża małżeńskiego swojego sąsiada. Był wolny od tego grzechu zarówno w sercu, jak i w czynach.

Nie pożądał żony innego mężczyzny. Jej uroda nie zwodziła jego serca ani nie pociągała go ku nieczystym pragnieniom, takim jak te opisane w Księdze Przysłów 7:6 i następnych. Pokazuje to, od czego zaczynają się takie grzechy: od zwiedzionego serca. Każdy grzech oszukuje, ale nieczystość szczególnie łatwo zwodzi.

Hiob nigdy też nie planował potajemnego zaspokojenia pożądania. Nie czatował u drzwi sąsiada, czekając na okazję, by uwieść jego żonę podczas nieobecności męża (Księga Przysłów 7:19). Był głęboko przekonany, że cudzołóstwo jest poważnym przestępstwem. Uważał je za jeden z najgorszych grzechów, jakie może popełnić człowiek: ciężko obraża ono Boga i niszczy dobro duszy.

Hiob wiedział, że wina cudzołóstwa może pociągnąć za sobą surowe konsekwencje. Gdyby był winny, jego własna rodzina mogłaby słusznie zostać okryta hańbą. Mówi: „Niech moja żona służy innemu” (Księga Hioba 31:10). Może to znaczyć, że zostałaby zmuszona do ciężkiej pracy albo wystawiona na pohańbienie, zależnie od tego, jak rozumie się ten zwrot. Bóg często karze grzech jednej osoby przez grzech innej, jak w przypadku Dawida (Druga Księga Samuela 12:11). Nie usprawiedliwia to niewiernej żony, ale pokazuje, że Bóg pozostaje sprawiedliwy. Zobacz także Księgę Ozeasza 4:13. Ci, którzy nie dochowują wierności swoim współmałżonkom, nie powinni się dziwić, gdy oni również okażą się niewierni.

Hiob wiedział też, że mógłby słusznie zostać wystawiony na publiczną hańbę. Cudzołóstwo, jak mówi, jest występkiem „podlegającym osądowi” i karze wymierzanej przez sędziów (Księga Hioba 31:11). Nawet gdyby winny był sam sędzia, tak jak Hiob, władza świecka powinna ukarać to zło. Już w czasach patriarchów, przed Mojżeszem, cudzołóstwo uznawano za przestępstwo podlegające karze. Jest to niegodziwy czyn, przed którym powinien ostrzegać miecz sprawiedliwości.

Hiob wiedział również, że cudzołóstwo może zniszczyć jego majątek. Nazywa je ogniem (Księga Hioba 31:12). Pożądanie jest jak ogień w duszy, a o tych, którzy mu ulegają, mówi się, że płoną żądzą. Niszczy w człowieku to, co dobre, między innymi przekonanie i pokój, pozostawiając puste sumienie. Roznieca też gniew Boga, który, jeśli nie zostanie zmyty krwią Chrystusa, prowadzi do wiecznej zguby. Może wyniszczyć także ciało (Księga Przysłów 5:11) i roztrwonić majątek człowieka. Płonące pragnienia sprowadzają płonące sądy. Hiob może też mieć na myśli zagładę Sodomy, która miała być przestrogą dla kolejnych pokoleń żyjących w podobnym grzechu.

Po drugie, Hiob okazywał wielką życzliwość sługom i łagodnie nimi zarządzał. Miał liczny dom, którym dobrze kierował. Było to oznaką jego prawości. Potrafił panować nad namiętnościami i pragnieniami, a Pismo Święte mówi, że człowiek panujący nad własnym duchem jest lepszy niż zdobywca miasta (Księga Przysłów 16:32).

Hiob nie lekceważył skarg swoich sług ani służących, nawet gdy spierali się z nim (Księga Hioba 31:13). Jeśli się z nim nie zgadzali, był gotów wysłuchać ich argumentów. Gdy go obrazili albo ktoś ich oskarżył, dawał im uczciwą możliwość zabrania głosu w swojej obronie. Jeśli skarżyli się na trudne warunki, nie uciszał ich ani nie odpowiadał ostro. Pozwalał im przedstawić swoją stronę i naprawiał krzywdy, gdy ich skargi były uzasadnione. Był życzliwy nie tylko wtedy, gdy dobrze mu służyli, lecz także wtedy, gdy się z nim spierali. To ważny przykład dla tych, którzy mają sługi: powinni zapewniać im to, co słuszne i sprawiedliwe, oraz traktować ich tak, jak sami chcieliby być traktowani (List do Kolosan 4:1; List do Efezjan 6:9). Nie powinni rządzić surowo ani postępować z pychą.

Wielu sług Hioba zginęło, gdy mu służyli (Księga Hioba 1:15–17). Pozostali okazali się wobec niego nieżyczliwi i nielojalni, gardząc jego losem, choć on nigdy nie gardził ich sprawami (Księga Hioba 19:15–16). Mógł jednak czerpać pociechę ze świadomości, że w czasach powodzenia dobrze ich traktował. Gdy tracimy bliskich albo sługi, albo gdy stają się wobec nas zgorzkniali, wielkim wsparciem jest świadomość, że sumienie nie zarzuca nam zaniedbania obowiązków wobec nich.

Dwie myśli skłaniały Hioba do życzliwego traktowania sług. Najpierw myślał o Bogu jako swoim Sędzim. Zastanawiał się, co pocznie, gdy Bóg powstanie, jeśli sam będzie surowy dla swoich sług. Wiedział, że ma Pana w niebie, przed którym musi zdać sprawę, a który powstanie i nawiedzi ludzi. Powinniśmy więc pamiętać o tym, co stanie się w dniu Jego nawiedzenia (Księga Izajasza 10:3). Jeśli wiemy, że zguba spotkałaby nas, gdyby Bóg rozliczył nas surowo, powinniśmy łagodnie postępować z każdym, z kim mamy do czynienia.

Myślał także o Bogu jako Stwórcy zarówno jego samego, jak i jego sług. Gdy kusiło go, by postąpić surowo, odmówić im sprawiedliwości albo zlekceważyć ich uzasadnione skargi, przypominał sobie na czas: „Czyż Ten, który ukształtował mnie w łonie matki, nie ukształtował również jego?” (Księga Hioba 31:15). On i jego sługa byli stworzeniami zależnymi od Boga, ukształtowanymi tą samą ręką. Łączyła ich ta sama natura i obaj pochodzili od jednego Ojca. Choć ludzie różnią się pozycją społeczną, zdolnościami umysłowymi, siłą fizyczną i miejscem w życiu, wszystkich stworzył ten sam Bóg. To mocny powód, by nie wyśmiewać naturalnych słabości ani nie uciskać tych, którzy zajmują niższą pozycję. Powinniśmy traktować innych tak, jak sami chcielibyśmy być traktowani.

Zasada sprawiedliwości nakazuje jednakowo cenić i traktować ludzi, uznając ich za równych. Ludzi łączy wyraźne podobieństwo: wszyscy zostali stworzeni według tego samego wzoru, tą samą mocą i w tym samym celu. Dlatego powinniśmy stawać na równi z tymi, z którymi mamy do czynienia. Choć warunki życia są różne, w każdej sprawie jesteśmy zobowiązani postępować wobec innych tak, jak chcielibyśmy, by oni postępowali wobec nas.