Księga Hioba 29:1 – znaczenie i zastosowanie

Ludziom, którzy wiele stracili, często daje się przestrzeń, by mogli mówić. Nic nie porusza ich bardziej niż wspomnienie tego, czym cieszyli się dawniej, a co utracili. Dawna pomyślność staje się jedną z najprzyjemniejszych rzeczy, o których można pamiętać i opowiadać. Tak było z Hiobem, który zaczyna od życzenia, by wszystko znów było jak przedtem (Księga Hioba 29:2). Wspomina czasy, gdy dobrze mu się wiodło.

Życzenie Hioba ma dwa aspekty. Po pierwsze, pragnie odzyskać dawną zewnętrzną sytuację: dostatek, szacunek i wygodę. Nie myśli przede wszystkim o własnej wygodzie, lecz o swoim dobrym imieniu i chwale Boga, które zdawały się przyćmione przez jego cierpienie. Chce odzyskać dobrą opinię, by odpowiedzieć na krytykę przyjaciół i położyć kres ich zarzutom. Jeśli pragniemy życia, zdrowia i powodzenia po to, by Bóg był uwielbiony, a nasza wiara ukazywała się w dobrym świetle, takie pragnienie jest nie tylko naturalne, lecz także duchowe.

Po drugie, Hiob tęskni za dawnym stanem ducha. Ciąży mu obecne przygnębienie, które odczuwa, gdy wydaje mu się, że Bóg się od niego oddala. Pragnie więc, by jego serce znów otworzyło się na służbę Bogu i by mógł na nowo cieszyć się swobodą i bliskością w relacji z Nim. Były to dni jego młodości i sił (Księga Hioba 29:4), kiedy najpełniej mógł korzystać z tych błogosławieństw. Ci, którym dobrze wiedzie się w młodości, nie wiedzą, jakie trudne dni mogą jeszcze nadejść.

Dwa dary sprawiały, że tamte miesiące były dla Hioba tak szczęśliwe. Po pierwsze, znajdował pociechę w Bogu. To była główna radość jego pomyślności, jej źródło i słodycz: Boża przychylność i jej widoczne oznaki. Nie przypisywał swojego powodzenia szczęściu, własnym siłom ani własnym staraniom. Podobnie jak Dawid mógł powiedzieć, że to Boża przychylność umocniła jego pozycję (Księga Psalmów 30:7). Pobożne serce bardziej raduje się Bożym uśmiechem niż pochwałami świata.

Szczególnie cenne były dla pobożnego Hioba cztery błogosławieństwa. Pierwszym była pewność, że Bóg go chroni. Był to czas, gdy Bóg go strzegł (Księga Hioba 29:2). Hiob wiedział, że jest narażony na niebezpieczeństwo, i nie uważał ani majątku za bezpieczne schronienie, ani bogactwa za pewną podporę. Ufał Panu, który był jego warownią. Wiedział, że jest bezpieczny tylko dlatego, że Bóg go strzeże, i Jemu przypisywał zachowanie wszystkich swoich dóbr. Szatan dostrzegał ochronę, którą Bóg otoczył Hioba (Księga Hioba 1:10), a sam Hiob wiedział, że strzeże go Boża opieka (Księga Hioba 10:12). Naprawdę bezpieczni są tylko ci, których chroni Bóg.

Hiob cieszył się także Bożą przychylnością. Obraz Bożej lampy, która świeciła nad jego głową (Księga Hioba 29:3), oznacza światło Bożej dobroci oraz pewność i słodycz Jego miłości. W tym życiu doświadczamy tej przychylności zaledwie jak blasku lampy w porównaniu z tym, co czeka nas w przyszłości. Hiob znajdował w niej jednak tak głębokie zadowolenie, że dzięki temu światłu mógł iść przez ciemność. Światło to prowadziło go w niepewności, pocieszało w smutku, podtrzymywało pod ciężarem trosk i pomagało przejść przez trudności. Nawet ludzie, którym zewnętrznie dobrze się wiedzie, doświadczają ciemnych chwil. Ci jednak, którzy znają Bożą przychylność, mogą przechodzić przez nie z odwagą i pokojem.

Hiob cieszył się również bliską więzią ze Słowem i wolą Boga. Stwierdzenie, że Boża tajemnica spoczywała nad jego namiotem (Księga Hioba 29:4), oznacza, że Bóg swobodnie dzielił się z nim swoimi zamysłami, jak bliski przyjaciel rozmawiający z drugim przyjacielem. Hiob znał Boże myśli i nie pozostawał w ciemności, jak czuł się w ostatnim czasie. „Tajemnica Pana” należy do tych, którzy się Go boją, ponieważ odsłania im to, co zawiera Jego przymierze, a czego inni nie dostrzegają (Księga Psalmów 25:14). Niektórzy rozumieją to wyrażenie jako zgromadzenia ludu Bożego w domu Hioba na wspólny kult, którym Hiob z radością przewodził. Inni sądzą, że chodzi o aniołów Boga, którzy strzegli jego domu.

Hiob miał także pewność Bożej obecności. Bóg Wszechmogący był z nim (Księga Hioba 29:5). Teraz Hiob czuje się tak, jakby Bóg go opuścił, lecz w tamtych dniach Bóg był z nim i to znaczyło wszystko. Obecność Boga w domu człowieka, nawet w niewielkiej chacie, sprawia, że staje się on zarazem warownią i pałacem.

Po drugie, Hiob znajdował pociechę w swojej rodzinie. W domu wszystko układało się dobrze. Miał dość dzieci, by cieszyć się swoim majątkiem, i dość środków, by je utrzymać. Utrata jednego lub drugiego jest wielkim cierpieniem. Wokół Hioba zgromadziło się wiele dzieci. Były przy nim uważne i gotowe mu służyć, co stanowi szczególną pociechę dla kochających rodziców. Hiob mówi o tym z głębokim wzruszeniem, ponieważ stracił tę radość. Obecność dzieci uważał za jeden z dowodów, że Bóg jest z nim. Kiedy jednak tracimy dzieci, powinniśmy pamiętać, że nie tracimy Boga.

Hiob miał też pod dostatkiem wszystkiego, co było potrzebne do utrzymania tak licznej rodziny (Księga Hioba 29:6). Miał tyle masła, że mógłby nim umyć stopnie przy domu. Drzewa oliwne rodziły tak obficie, jakby ze skały wypływały strumienie oliwy. Hiob mierzy swój majątek nie srebrem i złotem, które często się gromadzi i przechowuje, lecz masłem i oliwą, których się używa. Majątek jest pożyteczny tylko wtedy, gdy sami korzystamy z jego dóbr i dzielimy się nimi z innymi.