Księga Hioba 27:7 – znaczenie i zastosowanie

Po tym, jak Hiob uroczyście oświadczył, że postępuje uczciwie, dodał te słowa, by jeszcze wyraźniej się oczyścić z zarzutów. Pokazał, jak bardzo obawiał się, że zostanie uznany za obłudnika.

Mówi, jak głęboko niepokoiła go ta myśl, ponieważ uważał los obłudnika i człowieka bezbożnego za najgorszy z możliwych (Księga Hioba 27:7). „Niech mój nieprzyjaciel będzie jak bezbożny” — mówi, używając przysłowia podobnego do słów: „Niech taki sen przypadnie tym, którzy cię nienawidzą” (Księga Daniela 4:19). Hiob ani nie usprawiedliwiał w sobie żadnego zła, ani nie schlebiał sobie, udając, że go nie ma. Gdyby mógł życzyć najgorszemu wrogowi najgorszego możliwego losu, życzyłby mu losu człowieka bezbożnego, wiedząc, że nie da się życzyć niczego gorszego. Nie znaczy to, że wolno nam życzyć komukolwiek, by stał się bezbożny, ani uważać kogoś za bezbożnego, jeśli taki nie jest. Powinniśmy raczej być gotowi wybrać wszelkie zewnętrzne trudności, nawet ubóstwo, wygnanie czy niewolę, zamiast losu człowieka bezbożnego, niezależnie od tego, jak wielkim powodzeniem cieszy się on na zewnątrz.

Następnie Hiob podaje powody, dla których tak uważa.

Pierwszy jest taki, że nadzieja obłudnika nie zakończy się dobrze (Księga Hioba 27:8). Bildad powiedział to już wcześniej (Księga Hioba 8:13–14), a podobnie wypowiedział się Sofar (Księga Hioba 11:20). Hiob zgadza się z nimi i z taką samą pewnością mówi o tym, że nadzieja obłudnika obróci się wniwecz. Dobrze służy to jego argumentowi, bo daje kolejny powód, dla którego nie porzucił prawości. Myśl o nędznym końcu ludzi bezbożnych, a zwłaszcza obłudników, powinna skłaniać nas do uczciwości i prawości, bo bez nich jesteśmy zgubieni na zawsze. Powinna też pobudzać nas do szukania pewności, że postępujemy uczciwie. Jak można zachować pokój, jeśli nie mamy pewności w sprawie najważniejszej ze wszystkich? Przyjaciele Hioba próbowali przekonać go, że cała jego nadzieja jest nadzieją obłudnika (Księga Hioba 4:6). Hiob odpowiada w istocie: „Za nic w świecie nie opierałbym się na tak słabym fundamencie. Czym jest nadzieja obłudnika?”.

Najpierw jest obłudnik, który sam siebie oszukuje. Ma korzyści i nadzieję — to jego jasna strona. To prawda, że obłuda może przynosić korzyści. Może zapewnić ludzkie uznanie i bogactwo tego świata. Jehu zdobył królestwo dzięki obłudzie, a faryzeusze zagarnęli wiele domów wdów. Na tych korzyściach obłudnik buduje swoją nadzieję, jakakolwiek by ona była. Uważa, że dobrze przygotował się na przyszłe życie, bo dobrze mu się wiedzie w tym obecnym, i na swój sposób sobie gratuluje.

Jest też obłudnik, który w końcu przejrzy. Zrozumie, że został straszliwie oszukany. Bóg zażąda jego duszy wbrew jego woli (Ewangelia Łukasza 12:20). Bóg jako Sędzia odbiera mu ją, by rozstrzygnąć o jej wiecznym losie. Wtedy obłudnik wpadnie w ręce żywego Boga, który natychmiast się nim zajmie. Czym będzie wtedy jego nadzieja? Okaże się próżna i fałszywa. Nic mu nie pomoże. Będzie musiał porzucić bogactwa tego świata, którym ufał (Księga Psalmów 49:17). Nie dostąpi też szczęścia przyszłego świata, na które miał nadzieję. Sądził, że pójdzie do nieba, lecz spotka go bolesne rozczarowanie. Może powoływać się na zewnętrzne wyznawanie wiary, przywileje i uczynki, ale wszystkie te wymówki zostaną odrzucone jako bezwartościowe. Usłyszy: „Odejdźcie ode Mnie, nie znam was”. Tak więc obłudnik, który zachowywał jedynie zewnętrzne pozory, mimo wszystkich swoich korzyści i nadziei będzie nieszczęśliwy w chwili śmierci.

Drugi powód jest taki, że modlitwa obłudnika nie zostanie wysłuchana (Księga Hioba 27:9). Czy Bóg wysłucha jego wołania, gdy przyjdzie ucisk? Nie. Nie można tego oczekiwać. Jeśli człowiek szczerze się nawróci, Bóg go wysłucha i przyjmie (Księga Izajasza 1:18). Jeśli jednak pozostanie niepokutujący i niezmieniony, nie powinien oczekiwać Bożej przychylności. Ucisk z pewnością nadejdzie. Kłopoty tego świata często zaskakują tych, którzy w swojej beztrosce czują się najbezpieczniej. A nawet jeśli nie, nadejdzie śmierć, a wraz z nią utrapienie, bo człowiek będzie musiał opuścić świat i wszystko, czym się w nim cieszył. Nadejdzie też wielki dzień sądu, a obłudników ogarnie strach (Księga Izajasza 33:14).

Wtedy obłudnik zawoła do Boga i będzie się żarliwie modlił. Ludzie, którzy za życia w dobrobycie lekceważyli Boga — w ogóle się nie modlili albo robili to niedbale — w ucisku zwrócą się do Niego i zaczną gorliwie wołać. Czy Bóg ich wtedy wysłucha? W sprawach tego życia Bóg już powiedział, że nie wysłuchuje tych, którzy w sercu trzymają się grzechu (Księga Psalmów 66:19), stawiają sobie tam bożki (Księga Ezechiela 14:4) albo odwracają się od słuchania Prawa (Księga Przysłów 28:9). „Idźcie do bogów, którym służyliście” (Księga Sędziów 10:14). Jeśli chodzi o przyszły sąd, pewne jest, że Bóg nie wysłucha wołania tych, którzy żyli i umarli w obłudzie. Ich żałosne skargi nie wzbudzą litości. „Będę się śmiał z waszej klęski”. Ich błagania zostaną odrzucone, a ich argumenty nie ostoją się. Sprawiedliwości nie da się przekupić, a ostatecznego wyroku cofnąć. Widać to w opisie sądu nad obłudnikami (Ewangelia Mateusza 7:22–23; Ewangelia Łukasza 13:26) oraz w historii nieroztropnych panien (Ewangelia Mateusza 25:11).

Trzeci powód jest taki, że religijność obłudnika nie daje mu radości ani nie jest trwała (Księga Hioba 27:10). Czy będzie znajdował upodobanie we Wszechmogącym? Nie, ani przez chwilę, bo bardziej niż Boga ceni światowe zyski i cielesne przyjemności. Zwłaszcza w ucisku nie będzie znajdował upodobania w Bogu. Czy zawsze będzie Go wzywał? Nie. W dobrobycie nie będzie się modlił, lecz zlekceważy Boga. W trudnościach także nie będzie Go wzywał, ale będzie bluźnił. Zmęczy się religijnością, gdy nie przyniesie mu korzyści albo gdy wyda mu się niebezpieczna.

Obłudnikami są ci, którzy wprawdzie wyznają wiarę, ale nie znajdują w niej radości i nie trwają w niej. Uważają ją za ciężar i nużący obowiązek. Korzystają z niej tylko wtedy, gdy służy ich celom, a potem ją porzucają. Wzywają Boga, gdy jest to modne albo gdy trwa w nich pobożne uniesienie, lecz przestają, gdy znajdą się w innym towarzystwie albo gdy uczucie minie. Obłudnicy nie trwają w wierze, bo nie znajdują w niej radości. Kto nie znajduje upodobania we Wszechmogącym, nie będzie Go stale wzywał. Im więcej pociechy daje nam wiara, tym mocniej będziemy się jej trzymać. Ludzi, którzy nie znajdują radości w Bogu, łatwo pociągają przyjemności tego świata, dlatego porzucają wiarę. Łatwo załamują się też pod ciężarem życiowych trudności i dlatego przestają wzywać Boga.