Księga Hioba 27:1 – znaczenie i zastosowanie

Wypowiedź Hioba nazywa się tu przypowieścią, czyli przysłowiem, ponieważ była poważna, pełna znaczenia i pouczeń. Słowo to wywodzi się od wyrazu, który może oznaczać panowanie lub sprawowanie władzy. Niektórzy sądzą, że wskazuje to, iż Hiob przemawiał teraz jako ten, kto pokonał swoich przeciwników. Można powiedzieć, że potrafił skupić na sobie uwagę słuchaczy. Po długim sporze z przyjaciółmi Hiob uroczyście przysięgą potwierdził wszystko, co powiedział o swojej niewinności. Chciał w ten sposób zakończyć spór, uciszyć zarzuty i wziąć na siebie winę, jeśli mówił nieprawdę.

Zwróć najpierw uwagę na formę jego przysięgi: „Jak żyje Bóg, który odmówił mi sprawiedliwości” (Księga Hioba 27:2). Mówiąc o Bogu jako o żyjącym, Hiob sławi Go jako Boga wiecznie żywego i odwiecznego, który ma życie sam w sobie. Odwołuje się też do Boga jako jedynego i najwyższego Sędziego. Nie ma nikogo większego, na kogo można by się powołać w przysiędze, a przysięganie na kogokolwiek innego uwłacza Bogu. Jednak Hiob mówi też niewłaściwie, twierdząc, że Bóg odmówił mu sprawiedliwości. Ma na myśli to, że Bóg nie osądził jeszcze sprawiedliwie ich sporu i nie wystąpił w jego obronie.

Hiob mówi także, że Bóg napełnił jego duszę goryczą. Ma na myśli to, że Bóg nie tylko nie stanął po jego stronie, lecz zdawał się występować przeciwko niemu, zsyłając na niego tak wielkie cierpienie. Później Elihu koryguje Hioba za te słowa (Księga Hioba 34:5), ponieważ Bóg jest sprawiedliwy we wszystkich swoich drogach i nigdy nikomu nie odbiera sprawiedliwości. Słowa Hioba pokazują jednak, jak łatwo ogarnia nas zniechęcenie, gdy pomoc nie nadchodzi od razu. Męczy nas czekanie na czas Boga. Mimo to Hiob ufał, że ma słuszną sprawę i że Bóg jest dobry. Dlatego, choć przez chwilę wydawało mu się, że Bóg jest na niego zagniewany, nadal powierzał Mu swoją sprawę.

Po drugie, przyjrzyj się treści jego przysięgi (Księga Hioba 27:3-4). Hiob mówi, że nie będzie postępował niegodziwie ani wypowiadał kłamstw. Ogólnie rzecz biorąc, nie pozwoli sobie na kłamstwo. W tym sporze mówił zgodnie z tym, co naprawdę uważał, i nie chciał ranić swojego sumienia, mówiąc coś innego. Nie chciał głosić żadnej nauki ani twierdzić, że coś jest faktem, jeśli nie uważał tego za prawdę. Nie zaparłby się też prawdy, nawet gdyby miało to jeszcze bardziej utrudnić jego położenie. Przyjaciele nazywali go obłudnikiem, ale w razie potrzeby był gotów odpowiedzieć pod przysięgą.

Z jednej strony, gdyby naprawdę był winny, nie zaprzeczałby temu za nic w świecie. Wyjawiłby prawdę, całą prawdę i tylko prawdę, i poniósłby wstyd związany z obłudą. Z drugiej strony, ponieważ wiedział, że jest szczery, nie chciał zdradzić swojej uczciwości ani fałszywie oskarżać samego siebie. Nie pozwoliłby, by surowa i niesprawiedliwa krytyka przyjaciół zmusiła go do mówienia przeciwko sobie. Jeśli nie wolno nam fałszywie świadczyć przeciwko bliźniemu, nie wolno nam też tak świadczyć przeciwko samym sobie.

Hiob mówi też, że będzie się trzymał tego postanowienia przez całe życie, „dopóki tchnienie jest we mnie” (Księga Hioba 27:3). Nasze postanowienie, by odrzucać grzech, powinno być trwałe. W sprawach niepewnych nie powinniśmy być tak nieustępliwi, bo Bóg może jeszcze dać nam więcej światła. Jednak w tak oczywistej sprawie jak odrzucenie kłamstwa i oszustwa nie można być zbyt stanowczym. Słowa Hioba przypominają też, że nasze tchnienie nie będzie w nas trwać zawsze. Skoro wkrótce wydamy ostatnie tchnienie, nie powinniśmy używać tego, które daje nam Bóg, do czynienia zła. Dopóki oddychamy, nie powinniśmy mówić ani robić niczego, co po naszej śmierci mogłoby obrócić się przeciwko nam.

Tchnienie Hioba nazwano tchnieniem Boga, ponieważ to Bóg mu je dał. To kolejny powód, by nie mówić niegodziwie. Bóg daje nam życie i tchnienie, więc dopóki oddychamy, powinniśmy Go wielbić. Ta myśl prowadzi do znaczenia przysięgi Hioba w Księdze Hioba 27:5-6. W istocie mówi on: „Nie daj Boże, żebym zgodził się z waszym niesprawiedliwym osądem i nazwał siebie obłudnikiem. Nie, aż do śmierci nie porzucę swojej prawości”. Chce pozostać uczciwym człowiekiem. Nie przeklnie Boga, jak namawiał go do tego szatan za pośrednictwem jego żony (Księga Hioba 2:9). Hiob już myślał o śmierci i przygotowywał się na nią, dlatego postanowił nie wyrzekać się wiary, choć stracił wszystko, co miał na świecie. Najlepiej przygotowuje się na śmierć ten, kto pozostaje wierny aż do końca.

W tych słowach pobrzmiewa ta sama postawa, co w zdaniu: „Choćby mnie zabił, będę Mu ufać”. Nawet jeśli to cierpienie miało doprowadzić go do śmierci, nie odwróciłby się od Boga ani nie stracił zaufania do swojej wiary. Chce też powiedzieć, że zawsze będzie bronił prawdy o swojej uczciwości. Nie wyrzeknie się pokoju, pociechy ani dobrego imienia, które płynęły z jego prawości. Wie, że Bóg zna jego serce, a jego własne serce wie, że zawsze miał dobre intencje. Nie zaniedbywał świadomie tego, co wiedział, że powinien czynić, i nie trwał z rozmysłem w znanym mu grzechu. To, mówi, jest jego radością i nikt mu jej nie odbierze. Nigdy nie będzie kłamał na własny temat.

Często zdarza się, że ludzie prawi są osądzani i potępiani jako obłudnicy. Powinni jednak stanowczo odpierać takie oskarżenia, nie pozwalać, by ich zniechęcały ani skłaniały do gorszej oceny samych siebie. Jak mówi apostoł: „We wszystkim chcemy postępować uczciwie, mając czyste sumienie” (List do Hebrajczyków 13:18). Niech mocną obroną będzie dla Ciebie zachowanie czystego sumienia. Hiob często skarżył się na obelgi przyjaciół, ale mówi, że jego własne serce nie będzie go oskarżać. Innymi słowy, nie da swojemu sercu powodu do oskarżeń. Zachowa sumienie wolne od zarzutu i dopóki będzie to czynił, nie pozwoli, by serce go potępiło.

Kto może oskarżyć wybranych przez Boga? To Bóg usprawiedliwia, czyli uznaje ich za sprawiedliwych. Postanowienie, że nasze serce nie powinno nas oskarżać nawet wtedy, gdy daliśmy mu do tego powód, jest zniewagą wobec Boga, którego posłańcem jest sumienie, i wyrządza nam krzywdę. Dobrze jest, gdy po grzechu serce wewnętrznie nas za niego karci (Druga Księga Samuela 24:10).

Postanowienie, że serce nie będzie nas potępiać, kiedy nadal trzymamy się prawości, udaremnia więc knowania złego ducha. Kusi on szczerych chrześcijan, by zwątpili w to, że są dziećmi Boga, i podsuwa im myśl: „Jeśli jesteś dzieckiem Bożym…”. Jednocześnie taka postawa jest zgodna z działaniem Ducha Świętego, który świadczy o tym, że należą do rodziny Boga.