Księga Hioba 26:5 – znaczenie i zastosowanie

W dyskusji Hioba z przyjaciółmi prawda wyraźnie się zarysowała, bo choć nie zgadzali się w wielu sprawach, w tej byli zgodni. Wszyscy mówili o nieskończonej chwale i potędze Boga. Prawda jaśnieje najpełniej, gdy ludzie nie próbują pokonać siebie nawzajem, lecz starają się jak najgodniej mówić o Bogu i jak najpełniej Go wysławiać. Dobrze byłoby, gdyby wszelkie spory religijne kończyły się w ten sposób: oddaniem czci Bogu jako Władcy wszystkiego i naszemu Panu, jednomyślnie i jednym głosem (List do Rzymian 15:6). Co do tego wszyscy powinniśmy się zgodzić.

Wiele zdumiewających przykładów ukazuje mądrość i moc Boga w stworzeniu i podtrzymywaniu świata. Gdy rozglądamy się po ziemi i wodach, widzimy wyraźne dowody Jego potęgi. Zawiesił ziemię nad pustką (Księga Hioba 26:7). Ogromny świat nie spoczywa na filarach ani nie jest zawieszony na osi, a jednak Bóg mocą swoją wszechmocną utwierdził go na miejscu. Ludzka zręczność nie potrafiłaby zawiesić nad pustką nawet piórka, lecz Boża mądrość zawiesiła w ten sposób całą ziemię. Jak mówi poeta, ziemia utrzymuje równowagę dzięki własnemu ciężarowi, a jak mówi apostoł, podtrzymuje ją potężne słowo Boga. To, co zawisło nad pustką, może podtrzymywać nasze stopy i ciała, ale nigdy nasze serca ani dusze.

Bóg wyznacza też granice morzu i zamyka je w ich obrębie (Księga Hioba 26:10), aby nie wróciło i nie zalało ziemi. Granice te pozostaną trwałe, niezmienne i niezniszczone, aż skończą się dzień i noc, a wraz z nimi sam czas. Widać w tym władzę Boga nad dzikimi wodami morza, o której mówi także Jeremiasz (Księga Jeremiasza 5:22). Widać w tym również troskę Boga o grzesznych ludzi żyjących na ziemi. Zasługują na Jego sąd i żyją dzięki Jego miłosierdziu, a jednak Bóg chroni ich przed kolejnym pochłonięciem przez potop. Zachowuje ich na kolejny sąd, bo czeka ich ogień.

Bóg kształtuje też to, co znajduje się pod wodami. Werset mówi o Refaitach, czyli olbrzymach żyjących pod wodami; może chodzić o ogromne stworzenia, takie jak wieloryby i inne olbrzymie istoty pośród licznych mieszkańców morza. Jak wyjaśnia biskup Patrick, moc Boga sięga nawet tam.

Potężnymi burzami i nawałnicami Bóg wstrząsa górami, nazwanymi filarami nieba (Księga Hioba 26:11), rozcina morze i uderza w jego wyniosłe fale (Księga Hioba 26:12). Na widok Pana morze ucieka, a góry skaczą jak owce (Księga Psalmów 114:3–4). Zobacz też (Księga Habakuka 3:6). Burza kreśli na wodzie linie, jakby ją rozdzielała, po czym cisza znów wygładza fale. Niektórzy sądzą, że Hiob żył w czasach Mojżesza lub później, i widzą w tych słowach nawiązanie do rozdzielenia Morza Czerwonego przed Izraelitami i zatopienia w nim Egipcjan. Tekst mówi: „Swoim rozumem przebija Rahaba”, a Rahab często oznacza Egipt, jak w (Księdze Psalmów 87:4) i (Księdze Izajasza 51:9).

Jeśli pomyślimy o krainie umarłych, ukrytej przed naszym wzrokiem, także tam dostrzeżemy moc Boga. Przez „krainę umarłych i zagładę” (Księga Hioba 26:6) możemy rozumieć grób i tych, którzy zostali w nim pochowani. Są pod okiem Boga nawet wtedy, gdy pozostają poza naszym zasięgiem wzroku, co umacnia naszą wiarę w zmartwychwstanie umarłych. Bóg wie, gdzie odnaleźć każdą rozproszoną część rozkładającego się ciała. Możemy też rozumieć te słowa jako odnoszące się do miejsca potępionych, gdzie oddzielone od ciał dusze niegodziwych cierpią nędzę i męki. To właśnie „kraina umarłych i zagłada”, o których powiedziano, że są otwarte przed Panem (Księga Przysłów 15:11), a tutaj — że są przed Nim obnażone. Może to wskazywać na (Objawienie Jana 14:10), gdzie grzesznicy cierpią w obecności świętych aniołów i Baranka.

To może pomóc wyjaśnić Księgę Hioba 26:5. Refaitów można tu rozumieć jako olbrzymów, którzy jęczą pod wodami, wraz z tymi, którzy tam z nimi mieszkają. Następnie czytamy: „Kraina umarłych jest przed Nim obnażona”. Obraz ten mógłby przedstawiać zatopionych olbrzymów z dawnego świata, jak rozumiał to uczony Joseph Mede, który podobnie odczytywał Księgę Przysłów 21:16, gdzie „zgromadzenie umarłych” może oznaczać zgromadzenie olbrzymów. Być może jest tam aluzja do zatopienia grzeszników z dawnego świata. Cóż ukazuje majestat Boga w sposób bardziej przerażający niż ostateczna zagłada niegodziwych i jęki tych, którzy żyją w ciemności? Ci, którzy nie chcą bać się Boga i oddawać Mu czci razem z aniołami, będą na wieki drżeć ze strachu razem z demonami. Nawet w tym Bóg zostanie otoczony chwałą.

Gdy spojrzymy w górę, ku niebu, również zobaczymy władzę i moc Boga. Rozciąga północ nad pustką (Księga Hioba 26:7). Uczynił to na początku, gdy rozpostarł niebiosa jak zasłonę (Księga Psalmów 104:2), i nadal je rozpościera. Będzie tak aż do ostatecznego spalenia świata, gdy niebiosa zwiną się jak zwój (Objawienie Jana 6:14). Bóg wspomina o północy, ponieważ Jego ziemia, podobnie jak nasza, leżała na północnej półkuli, a przestrzenią, nad którą niebo jest rozciągnięte, jest powietrze. Zobacz też (Księga Psalmów 89:12). W porównaniu z przyszłym światem ten świat jest pustą przestrzenią.

Bóg powstrzymuje też wody, które mają znajdować się nad niebem, aby nie spadły na ziemię tak jak kiedyś (Księga Hioba 26:8). Wiąże wodę w gęstych obłokach, jakby ciasno zamkniętą w worku, aż nadejdzie pora, by jej użyć. Choć w górze zgromadzona jest tak wielka ilość wody, obłok nie pęka pod jej ciężarem. Gdyby pękł, woda wylałaby się z niego jak z rynny. Zamiast tego przesącza się przez obłok stopniowo, jako deszcz, niosąc ziemi miłosierdzie — czy to w postaci lekkiego, czy ulewnego deszczu, zgodnie z wolą Boga.

Bóg ukrywa chwałę wyższego świata, której jasnego blasku my, słabi ludzie, nie potrafilibyśmy znieść (Księga Hioba 26:9). Zasłania oblicze swojego tronu, światło miejsca, w którym mieszka, i osłania je obłokiem, przez który sądzi (Księga Hioba 22:13). Bóg chce, byśmy żyli wiarą, a nie oglądaniem, bo tego wymaga czas próby. Gdyby teraz oblicze Jego tronu było w pełni widoczne, tak jak będzie w wielkim dniu, nie byłaby to sprawiedliwa próba. Aby ten blask nie przytłoczył naszego wzroku, Bóg rozciąga między nami a sobą zasłonę z ciemnych chmur.

Jaśniejące ozdoby nieba są dziełem rąk Boga (Księga Hioba 26:13). Swoim Duchem, wiecznym Duchem, który unosił się nad powierzchnią wód, i tchnieniem swoich ust (Księga Psalmów 33:6) ozdobił niebiosa. Nie tylko je stworzył, lecz także uczynił pięknymi. Nocą rozsiał na nich gwiazdy, a za dnia pomalował je światłem słońca.

Bóg stworzył ludzi tak, by spoglądali w górę, z twarzami zwróconymi ku niebu. Dlatego ozdobił niebo, by przyciągało nasz wzrok. Gdy widzimy jasny blask słońca, migotanie gwiazd, ich mnogość, porządek i różną wielkość, powinno nas to prowadzić do podziwu dla wielkiego Stwórcy, Ojca i źródła światła. Powinniśmy powiedzieć: jeśli podłoga jest tak bogato zdobiona, jaki musi być pałac? Jeśli widzialne niebiosa są tak wspaniałe, jakie muszą być te, których nie widzimy? Z pięknych ozdób zewnętrznej komnaty możemy wnioskować o kosztownym wyposażeniu sali, w której król przyjmuje gości. Jeśli gwiazdy są tak jasne, jakie muszą być anioły?

Nie wiadomo na pewno, co oznacza wijący się wąż, którego ukształtowały ręce Boga. Niektórzy uznają go za część ozdoby nieba, być może za Drogę Mleczną. Inni sądzą, że może chodzić o konkretną konstelację noszącą tę nazwę. To samo słowo oznacza Lewiatana, ogromne stworzenie morskie (Księga Izajasza 27:1), dlatego prawdopodobnie chodzi o wieloryba lub krokodyla, w których wyraźnie widać moc Stwórcy. Hiob mógł zakończyć na tej myśli, ponieważ sam Bóg czyni podobnie w 41. rozdziale.

Na koniec Hiob zamyka swoją wypowiedź pełnym czci „i tak dalej” (Księga Hioba 26:14). Mówi: „To tylko część Jego dróg” — przejawów Jego mądrości i mocy, przez które objawia się ludziom. Najpierw oddaje cześć temu, co niewielkiego zostało nam o Bogu ukazane. To, co powiedział on i Bildad, rzeczywiście należy do dróg Boga. I to jest coś, co naprawdę o Nim wiemy.

Hiob podziwia jednak również ogrom tego, co pozostaje ukryte. To, co wiemy, stanowi tylko niewielką część Bożych dróg. Nasza wiedza o Bogu jest niczym w porównaniu z tym, kim Bóg jest i co w Nim jest. Mimo wszystkich objawień, których Bóg nam udzielił, i mimo naszych poszukiwań wiele jeszcze pozostaje dla nas tajemnicą. Wciąż musimy mówić: „To tylko część Jego dróg”. Słyszymy o Nim coś przez Jego dzieła i Jego słowo, ale jak niewiele o Nim słyszymy! Jak niewiele o Nim mówimy! Poznajemy tylko częściowo i tylko częściowo mówimy.

Kiedy powiemy już o Bogu wszystko, co potrafimy, powinniśmy postąpić jak Paweł (List do Rzymian 11:33). Powinniśmy przestać próbować dotrzeć do samego dna, stanąć na skraju i oddać cześć głębi: „O głębokości bogactwa, mądrości i poznania Boga!”. W obecnym życiu poznajemy Go tylko w niewielkiej mierze. Jest nieskończony i nie da się Go w pełni pojąć. Nasze umysły są słabe i ograniczone, a pełne objawienie Jego chwały jest zachowane dla przyszłego życia.

Nawet grzmot Jego potęgi, jeden z najskromniejszych przejawów Jego działania w naszym świecie, przekracza nasze pojmowanie (Księga Hioba 37:4–5). Tym bardziej nie jesteśmy w stanie zrozumieć pełni Jego mocy, jej zasięgu, przerażających skutków i działania, a zwłaszcza potęgi Jego gniewu (Księga Psalmów 90:11). Bóg jest wielki i nie znamy Go w pełni.