Księga Hioba 26:1 – znaczenie i zastosowanie

Nie spodziewalibyśmy się, że Hiob, tak bardzo cierpiący i udręczony, odpowie przyjacielowi w taki sposób i zażartuje sobie z jego nieudolnej wypowiedzi. Bildad uważał, że wygłosił mocną, imponującą mowę, tak pełną powagi i dopracowaną, że zyskał opinię zarówno mędrca, jak i świetnego mówcy. Hiob dobitnie pokazuje jednak, że jego słowa nie były tak wartościowe, jak Bildad sądził, i z nich szydzi.

Po pierwsze, Hiob mówi, że w tym, co powiedział Bildad, nie było nic wielkiego (Księga Hioba 26:3). „Jak pomogłeś temu, kto nie ma siły?” — pyta ironicznie. Bildad sądził, że mówił bardzo jasno i dobrze wyjaśnił sprawę. Był bardzo zadowolony ze swoich myśli, jak często bywa z ludźmi, i zakładał, że tylko jego pogląd jest słuszny i zrozumiały. Kiedy jednak mówimy o chwale Boga, nie potrafimy w pełni wyjaśnić, jak rzeczy się mają. Widzimy tylko częściowo, jak przez zamglone szkło, i nie zobaczymy Boga takim, jaki jest, aż znajdziemy się w niebie. Tutaj nie potrafimy w pełni dobrać słów, by mówić o Nim (Księga Hioba 37:19).

Bildad sądził też, że powiedział bardzo dużo, choć użył niewielu słów, jakby wyczerpująco omówił sprawę. W rzeczywistości jego słowa były ubogie i błahe w porównaniu z wielkością i bogactwem tematu. Sens uwagi Hioba jest jasny: wiele słów nie musi oznaczać wiele treści.

Po drugie, Hiob mówi, że słowa Bildada niewiele pomogły. Jaki pożytek przyniosła cała ta przemowa? Jak pomogła słabemu albo pouczyła człowieka bez mądrości? (Księga Hioba 26:2–3). Hiob ma na myśli to, że Bildad nie przysłużył się ani Bogu, ani własnej sprawie, ani Hiobowi. Mamy obowiązek mówić w imieniu Boga i jest to zaszczyt. Nie powinniśmy jednak sądzić, że Bóg potrzebuje naszej pomocy ani że coś nam za nią zawdzięcza. Nie przyjmuje słów wypowiadanych w duchu kłótliwości, zamiast ze szczerym pragnieniem, by przyniosły Mu chwałę.

Bildad nie przysłużył się też własnej sprawie. Być może uważał, że przyjaciele wiele mu zawdzięczają za to, że pomagał im występować przeciw Hiobowi, kiedy brakowało im argumentów i czuli się słabi oraz bezradni. Nawet słabi dyskutanci, gdy poniosą ich emocje, często sądzą, że prawda zależy od nich bardziej, niż rzeczywiście zależy. Hiob mówi również, że Bildad nie przyniósł pożytku jemu. Bildad twierdził, że chce go pouczyć, skorygować i pocieszyć, ale jego słowa nie pasowały do sytuacji. Nie naprawiłyby błędów Hioba, nie pomogłyby mu znieść cierpienia ani nie doprowadziłyby do tego, by wyniósł z niego coś dobrego.

„Do kogo więc mówiłeś?” — pyta Hiob (Księga Hioba 26:4). Czy naprawdę do mnie? Czy uważasz, że jestem dzieckiem, które potrzebuje takiej lekcji? A może sądzisz, że takie słowa pasują do człowieka w moim położeniu? Nie wszystko, co prawdziwe i dobre, jest zarazem stosowne i wypowiedziane we właściwym czasie. Człowiek przygnieciony żalem i smutkiem, tak jak Hiob, potrzebował usłyszeć o łasce i miłosierdziu Boga bardziej niż o Jego wielkości i majestacie. Potrzebował pocieszenia, a nie gróźb ze strony Wszechmogącego.

Chrystus wie, jak powiedzieć właściwe słowo człowiekowi utrudzonemu (Księga Izajasza 50:4). Jego duszpasterze powinni uczyć się właściwie posługiwać Słowem Bożym i dawać każdemu to, czego potrzebuje. Nie powinni przygnębiać tych, których Bóg nie chce zasmucać — tak jak zrobił to Bildad. Hiob pyta więc: „Czyj duch przemawiał przez ciebie?”. Innymi słowy: czyja zbolała dusza mogłaby od takich słów odzyskać siły, otrzymać pomoc i znów stanąć na nogi? Często zawodzą nas przyjaciele, którzy powinni nas pocieszyć, ale Duch Święty, Pocieszyciel, zawsze wypełnia swoje zadanie i nie myli się w swojej służbie.