Księga Hioba 24:13 – znaczenie i zastosowanie

Te wersety opisują inny rodzaj grzeszników: tych, którzy unikają kary, bo nikt ich nie odkrywa. „Są wrogami światłości” (Księga Hioba 24:13). Niektórzy rozumieją to przenośnie. Tacy ludzie grzeszą przeciw światłu natury, światłu Bożego prawa i światłu własnego sumienia. Twierdzą, że znają Boga, ale nie chcą, by to, co wiedzą, nimi kierowało, rządziło ani ich korygowało.

Inni rozumieją te słowa dosłownie. Choć mają do dyspozycji światło dnia, wybierają noc jako najlepszą porę do popełniania złych czynów. Dlatego grzeszne czyny nazywa się uczynkami ciemności, bo ten, kto postępuje źle, nienawidzi światła (Ewangelia Jana 3:20). Nie zna dróg światłości, czyli trzyma się od niej z daleka. Gdy ktoś go zobaczy, nie zostaje tam, gdzie może zostać rozpoznany.

Hiob opisuje najgorszych grzeszników. Niektórzy grzeszą świadomie, nawet gdy ostrzega ich własne sumienie, i przez to dodają bunt do swojego grzechu. Inni planują i starannie obmyślają swoje czyny, stosując rozmaite sztuczki, by ukryć niegodziwość. Błędnie sądzą, że jeśli zdołają zataić swoje grzechy przed ludźmi, będą bezpieczni. Zapominają jednak, że przed wzrokiem Boga nie ukryją się ci, którzy czynią zło, choćby otaczała ich ciemność i cień śmierci (Księga Hioba 34:22).

W tym fragmencie Hiob wskazuje na trzy rodzaje grzeszników, którzy unikają światła. Pierwsi to mordercy (Księga Hioba 24:14). Wstają o świcie, gdy tylko zaczyna się dzień, by zabijać ubogich wędrowców, którzy wcześnie wychodzą do pracy, być może idąc na targ z niewielką ilością pieniędzy lub towarów. Morderca napada nawet na ludzi naprawdę biednych i potrzebujących. Ryzykuje własne życie, by odebrać życie innym, a czasem zabija dla samego zabijania, nie tylko dla zysku. Niegodziwi wkładają wiele wysiłku w swoje złe plany. Ich gorliwość powinna zawstydzać naszą opieszałość w czynieniu dobra.

Drudzy to cudzołożnicy. Oczy „pełne cudzołóstwa” (Drugi List Piotra 2:14), nieczyste i pożądliwe, czekają na zmierzch (Księga Hioba 24:15). Podobnie postępowała cudzołożna kobieta (Księga Przysłów 7:9). Cudzołóstwo ukrywa się ze wstydu. Nawet najbardziej bezwstydni grzesznicy starają się zataić swój grzech. Jeśli nie zachowują czystości, przynajmniej starają się postępować ostrożnie. Mimo wszelkich prób, by pomniejszyć hańbę tego grzechu, wciąż pozostaje hańbą nawet mówienie o tym, co dzieje się w ukryciu (List do Efezjan 5:12). Cudzołóstwo ukrywa się również ze strachu, bo zazdrosny mąż wpada w gniew i w dniu sądu nie okaże pobłażania (Księga Przysłów 6:24–25). Pomyśl, ile wysiłku ludzie wkładają w dogadzanie ciału i zaspokajanie pożądliwości, a potem w ukrywanie tego, co zrobili. Lepiej byłoby ten sam wysiłek poświęcić na osłabianie i krzyżowanie ciała, co ostatecznie prowadzi do życia i nieba. Gdyby grzesznik zmienił serce, nie musiałby ukrywać twarzy. Mógłby stanąć przed Bogiem bez wstydu.

Trzeci rodzaj to włamywacze, czyli złodzieje włamujący się do domów (Księga Hioba 24:16). Za dnia obserwują domy, przyglądają się wejściom i wybierają najłatwiejszą drogę dostania się do środka. Nocą włamują się, by zabijać, kraść lub cudzołożyć. Noc sprzyja napadowi i utrudnia obronę. Gospodarz nie wie, kiedy przyjdzie złodziej, więc śpi (Ewangelia Łukasza 12:39), a gospodarz i jego dobytek są narażeni. Dlatego prawo traktuje włamanie do domu nocą z przestępczym zamiarem jako poważne przestępstwo.

Hiob zauważa też, być może jako część ukrytej kary, że tacy grzesznicy żyją w ciągłym strachu przed odkryciem (Księga Hioba 24:17). Poranek jest dla nich jak cień śmierci. Światło dnia, witane przez uczciwych ludzi, budzi w nich grozę. Przeklinają słońce nie dlatego, że jego żar pali ich jak Maurów, lecz dlatego, że ich demaskuje. Jeśli ktoś ich rozpozna, odzywa się ich własne sumienie i stają się oskarżycielami samych siebie. Żyją w trwodze cienia śmierci. Grzech niesie ze sobą hańbę, a jego kresem jest hańba bez końca.

Zobacz, jak nędzne jest życie grzeszników: nieustannie się boją. Zobacz też ich głupotę: lękają się, że zobaczą ich ludzie, lecz nie boją się spojrzenia Boga, który zawsze ma ich na oku. Boją się, że zostaną przyłapani na tym, co robią, choć sami nie boją się tego robić.