Księga Hioba 23:8 – znaczenie i zastosowanie

Hiob mówi tu, że nie potrafi pojąć Bożego postępowania wobec niego i czuje się zupełnie zagubiony. Elifaz radził mu, by poznawał Boga, a Hiob zgadza się z tym w głębi serca. Jakby mówił: „Chętnie bym to robił, gdybym tylko wiedział, jak”. Pragnie stanąć przed Bogiem i przedstawić Mu swoją sprawę, ale Sędzia wydaje mu się ukryty.

Hiob nie zaprzecza, że Bóg jest obecny wszędzie. Mówi o trzech aspektach swojej sytuacji. Po pierwsze, jest tak udręczony, że nie potrafi jasno myśleć. Cierpienie tak nim wstrząsnęło, że nie umie uporządkować myśli ani spokojnie ocenić sytuacji. Gdy człowiek jest przytłoczony, nawet prawdy, które powinny go pocieszać, mogą wydawać się nieosiągalne.

Po drugie, Hiob nie potrafi znaleźć przyczyny swoich nieszczęść. Zbadał całe swoje życie, ale nie dostrzega grzechu, który wyjaśniałby to cierpienie. Nie uważa się za doskonałego, lecz nie potrafi znaleźć winy, która sprawiłaby, że Bóg traktowałby go w ten sposób. Po trzecie, nie wie, co wydarzy się dalej. Nie wie, czy Bóg go wybawi, kiedy to nastąpi ani w jaki sposób. Podobnie jak wspólnota opisana w Księdze Psalmów 74:9 nie widzi Bożych znaków ani nie wie, jak długo potrwa nieszczęście.

Mimo to Hiob znajduje oparcie w jednej pewnej rzeczy: Bóg zna drogę, którą Hiob podąża. Hiob nie rozumie ukrytego planu Boga i wie, że Boże drogi przewyższają ludzką zdolność osądu. Mówi jednak: „On zna drogę, którą podążam” (Księga Hioba 23:10). Bóg zna każdy krok Hioba, nawet gdy inni niesłusznie go oceniają. To wielkie pocieszenie dla ludzi szczerze wierzących, bo Bóg rozumie ich intencje nawet wtedy, gdy inni ich nie rozumieją.

Hiob ufa także, że Bóg uznaje jego postępowanie za słuszne. Wierzy, że choć mógł popełnić błędy, jego życie było ukierunkowane na dobro. W Księdze Psalmów czytamy, że Bóg zna drogę sprawiedliwych w tym sensie, że ją przyjmuje i uznaje (Księga Psalmów 1:6). Dawało to Hiobowi nadzieję, że gdy Bóg zakończy próbę, Hiob wyjdzie z niej jak złoto. Cierpienie było próbą, która miała go oczyścić, a nie doprowadzić do ostatecznej zguby. Miało się skończyć, pozostawiając go oczyszczonym, wypróbowanym i lepszym niż wcześniej.

Nadzieję Hioba umacniało świadectwo jego własnego sumienia. Wiedział, że żył w bojaźni Bożej. Trzymał się Bożych dróg, czyli podążał ścieżką, którą Bóg mu wskazał, i starał się naśladować Jego przykład. Nie odszedł od tej drogi ani przez całkowite odstępstwo, ani przez świadomy grzech. Kusiciel mocno na niego napierał, ale dzięki Bożej łasce Hiob wytrwał. Ci, którzy chcą postępować tak samo, powinni odważnie trzymać się tej drogi i pilnie czuwać.

Hiob mówi także, że kierował się Bożym słowem. Postępował według tego, co pochodziło z ust Boga, i nie chciał od tego odstąpić. Nawet gdy Boże przykazania prowadzą przez trudne miejsca, trzeba iść dalej i się nie poddawać. Hiob cenił Boże słowa bardziej niż pokarm niezbędny do życia. Traktował je jako coś, bez czego nie mógł się obejść. Zachowywał je w sercu jak zapasy na trudne czasy, by nie grzeszyć przeciwko Bogu i móc pomagać innym. Boże słowo jest dla duszy tym, czym pokarm dla ciała: podtrzymuje życie, dodaje sił i zaspokaja potrzebę, której nic innego nie może zaspokoić. Dlatego warto je cenić, szukać go, znajdować w nim radość i nim się karmić. Może też stać się pocieszeniem w trudnych chwilach, tak jak było nim dla Hioba.