Księga Hioba 23:13 – znaczenie i zastosowanie

Niektórzy sądzą, że Hiob skarży się tu, iż Bóg traktuje go niesprawiedliwie: karze go, nie zmniejszając ciężaru jego cierpienia, choć Hiob uważa, że ma niezbite dowody swojej niewinności. Nie chcę jednak myśleć, że święty Hiob oskarża świętego Boga o niesprawiedliwość. Jego słowa są mimo to gorzkie i niecierpliwe; próbuje niejako zmusić się do cierpliwości. Nie potrafi tego zrobić, nie mówiąc przy tym tak, jakby Bóg obchodził się z nim surowo, ale znosi to, bo nie może postąpić inaczej. Najdalej posuwa się do stwierdzenia, że trudno mu zrozumieć Boże postępowanie wobec siebie.

Hiob najpierw wypowiada kilka ważnych prawd, które mogłyby mu bardzo pomóc (Księga Hioba 23:13–14). Boże zamysły się nie zmieniają. Bóg trwa przy swoim zamyśle — kto może Go od niego odwieść? Niektórzy rozumieją te słowa jako stwierdzenie, że Bóg jest jeden albo jest jednością sam w sobie, a więc nie ma doradców, którzy mogliby nakłonić Go do zmiany zamiaru. Jest w pełni zgodny z samym sobą i nigdy nie zmienia ani zamysłu, ani sposobu działania. Zdarzało się, że modlitwa wpływała na sposób, w jaki Bóg działał w swojej opatrzności, czyli w mądrym kierowaniu biegiem wydarzeń, ale Jego wola i zamysł nigdy się nie zmieniły, bo Bóg zna wszystkie swoje dzieła od początku.

Hiob mówi też, że Bożej mocy nie da się przeciwstawić. Bóg czyni to, czego pragnie lub co zamierza, i nic nie może Mu przeszkodzić ani zmusić Go do przyjęcia nowych planów. Ludzie często pragną rzeczy, których nie wolno im zrobić, nie mogą zrobić albo nie powinni robić. Bóg ma jednak niepodważalną władzę, a Jego wola jest doskonale czysta i słuszna, dlatego właściwe jest, by ją wypełniał. Jego mocy nie można też powstrzymać. Nikt nie zdoła zatrzymać Jego ręki. Pan czyni wszystko, co Mu się podoba (Księga Psalmów 135:6), i zawsze będzie tak czynił, ponieważ wszystko, co robi, jest najlepsze.

Hiob dodaje, że Bóg czyni wszystko zgodnie z ustanowionym przez siebie planem (Księga Hioba 23:14). Wypełnia to, co zostało dla mnie przeznaczone. Wszystko, co nas spotyka, dzieje się z woli Boga (Księga Psalmów 57:3), a gdy Jego pełny plan się dopełni, okaże się, że wszystko było wspaniałe. Bóg wypełnia wszystko, co zostało wyznaczone, i tylko to, w czasie i w sposób, które zostały wyznaczone. Ta prawda powinna przynieść nam ukojenie, bo tego, co zostało postanowione, nie można zmienić. Może jednak zrobić coś więcej niż tylko nas uspokoić. Jeśli Bóg wyznaczył nam życie wieczne i chwałę jako ostateczny cel, wyznaczył także naszą obecną sytuację, to cierpienie i drogę, która do niego prowadzi. Powinno nas to upewnić, że wszystko służy naszemu dobru. Teraz nie wiemy, co Bóg czyni, ale później to zrozumiemy.

Hiob mówi również, że Boże postępowanie z ludźmi wpisuje się w zwykły bieg Jego opatrzności. „Wiele takich rzeczy jest u Niego” oznacza, że Bóg w swoim kierowaniu światem czyni wiele rzeczy, których nie potrafimy wyjaśnić, i musimy zdać się na Jego nieograniczoną władzę. Niezależnie od tego, jakie spotyka nas nieszczęście, inni także przez nie przechodzili. Nasza sytuacja nie jest wyjątkowa. Nasi bracia i siostry doświadczają tych samych cierpień (Pierwszy List Piotra 5:9). Czy chorujemy albo cierpimy, jesteśmy ubodzy i pozbawieni tego, co mieliśmy? Czy śmierć zabrała nam dzieci albo przyjaciele się od nas odsunęli? Takie rzeczy Bóg dla nas przeznaczył i wiele podobnych jest u Niego. Czyż ziemia ma zostać opuszczona ze względu na nas?

Hiob niewłaściwie jednak korzysta z tych dobrych prawd. Gdyby dobrze je przemyślał, mógłby powiedzieć: „Będę więc spokojny, zadowolony i pogodzony z tym, jak Bóg ze mną postępuje. Będę się więc radować nadzieją, że moje cierpienia dobrze się skończą”. On jednak mówi: „Dlatego trwożę się przed Jego obliczem” (Księga Hioba 23:15). Dusze, które trwożą się na myśl o obecności Boga, naprawdę są udręczone — jak psalmista, który wspominał Boga i popadał w niepokój (Księga Psalmów 77:4). Hiob jest tu bardzo zagubiony: przed chwilą niepokoiła go nieobecność Boga (Księga Hioba 23:8–9), a teraz niepokoi Go Jego obecność. „Gdy o tym myślę, ogarnia mnie lęk przed Nim”. To, czego teraz doświadcza, jeszcze bardziej go przeraża.

Rzeczywiście, sama myśl o Bogu może budzić w nas lęk, gdy rozważamy Jego doskonałą sprawiedliwość i czystość w zestawieniu z naszym grzechem i nędzą. Jeśli jednak pomyślimy też o Jego łasce okazanej przez Odkupiciela i o naszej odpowiedzi na tę łaskę, lęk ustąpi, a wzrośnie nadzieja. Zraniony duch Hioba wywarł na nim silne wrażenie. Hiob bardzo się bał (Księga Hioba 23:16). Wszechmocny przeraził go i odebrał mu siły, tak że niczego nie potrafił znieść i wszystkiego, co go poruszało, się lękał. Istnieje łagodna wrażliwość, taka jak u Jozjasza, którego serce było czułe i drżało na słowo Boga. Hiob ma jednak na myśli bolesną wrażliwość: wszystko, co jest blisko, wydaje się ciężarem, a wszystko, co czeka w przyszłości, budzi grozę.

Hiob był także bardzo rozgoryczony i niespokojny. Spiera się z Bogiem, bo nie umarł, zanim nadeszły jego cierpienia, i musiał ich doświadczyć (Księga Hioba 23:17). Gdyby jednak został powołany do grobu u szczytu powodzenia, także uznałby to za niesprawiedliwe. Może nam to pomóc przyjąć śmierć, kiedykolwiek nadejdzie, bo nie wiemy, przed jakim złem może nas uchronić. Gdy jednak przychodzi cierpienie, nierozsądnie jest żałować, że żyliśmy na tyle długo, by go doświadczyć. Lepiej stawić mu czoła najlepiej, jak potrafimy.

Hiob skarży się również, że przez tak długi czas pozostawał przy życiu pośród cierpień, a ciemność nie ustąpiłaby nawet wtedy, gdyby ukryto go w grobie. Łatwiej znosilibyśmy ciemność, gdybyśmy pamiętali, że nawet w niej światło potrafi cudownie zajaśnieć dla prawych. A jeśli nie pojawi się teraz, czeka ich później o wiele większa światłość.