Księga Hioba 22:1 – znaczenie i zastosowanie

Elifaz daje do zrozumienia, że skoro Hiob tak często skarżył się na swoje cierpienia, musiał uważać, że Bóg niesprawiedliwie go doświadcza. Była to naciągana i krzywdząca sugestia, a Hiob wcale tak nie myślał. Mimo to słowa Elifaza są prawdziwe same w sobie, choć niesłusznie odnosi je do Hioba.

Po pierwsze, kiedy Bóg obdarza nas dobrem, nie robi tego dlatego, że jest nam coś winien. Gdyby rzeczywiście był naszym dłużnikiem, ktoś mógłby próbować dowodzić, że niesprawiedliwie nas doświadcza. Kto jednak twierdzi, że wyświadczył Bogu tyle dobra, by Bóg stał się jego dłużnikiem, powinien to udowodnić, a wtedy nie utraci swojej nagrody (List do Rzymian 11:35). Kto kiedykolwiek dał Bogu coś, za co Bóg musiałby mu odpłacić?

Elifaz pokazuje, że nawet sprawiedliwość i moralna doskonałość najlepszego człowieka w niczym Bogu nie pomagają. Nie mogą więc niczego od Niego zyskać. Ludzka pobożność, czyli oddanie Bogu, nie przynosi Mu żadnego pożytku ani zysku (Księga Hioba 22:1-2). Gdyby cokolwiek mogło zaskarbić nam przychylność Boga, byłaby to nasza pobożność, sprawiedliwość i prawość. Jeśli nawet one na to nie wystarczą, nic innego tym bardziej nie wystarczy. Skoro posłuszeństwem, uczciwością i świętością człowiek nie może uczynić Boga swoim dłużnikiem, tym bardziej nie uczyni tego sprytem, wiedzą ani umiejętnościami przydatnymi w świecie.

Elifaz pyta więc, czy człowiek może być naprawdę pożyteczny dla Boga. Odpowiedź brzmi: nie. Mądry człowiek może być pożyteczny dla samego siebie. Nasza mądrość i oddanie Bogu są dla nas wielkim błogosławieństwem i mogą nadal nam służyć. Mądrość pomaga nam wiedzieć, jak postępować (Księga Koheleta 10:10), a pobożność jest pożyteczna pod każdym względem (Pierwszy List do Tymoteusza 4:8). Jeśli ktoś jest mądry, jest mądry dla własnego dobra (Księga Przysłów 9:12). Korzyści płynące z pobożności znacznie przewyższają straty, co staje się jasne, gdy uczciwie się je porówna. Czy jednak człowiek może być pożyteczny dla Boga w taki sam sposób? Nie. Bóg jest doskonały i niczego nie można Mu dodać. Człowiek jest słaby i ograniczony, więc nie może przynieść Bogu żadnej rzeczywistej korzyści. Czy blask świecy może pomóc słońcu albo kropla z wiadra powiększyć ocean? Mądry człowiek może pomóc sobie, korzystając z rady, ochrony, uznania i pociechy. Może też wzbogacić własne życie dzięki mądrości. Ale czy może uczynić Boga bogatszym lub lepszym? Nie. Bóg nas ani naszej służby nie potrzebuje. Bez Niego jesteśmy zgubieni, ale On jest doskonale szczęśliwy bez nas. Nawet gdyby nasze postępowanie było całkowicie doskonałe, co zyskałby na tym Bóg? A ponieważ tak bardzo odbiega ono od doskonałości, odpowiedź jest tym bardziej oczywista.

Po drugie, kiedy Bóg nas karci lub upomina, nie robi tego dlatego, że się nas boi albo nam zazdrości (Księga Hioba 22:4). Elifaz pyta, czy Bóg upomina Hioba ze strachu przed nim albo pozbawia go pomyślności z obawy, że Hiob stanie się zbyt potężny. Niektórzy władcy rzeczywiście tak postępują. Próbują powstrzymać rosnącego w siłę poddanego, by nie stał się dla nich zagrożeniem. Podobne kłamstwo szatan podsunął naszym pierwszym rodzicom: twierdził, że Bóg zabronił im jeść z drzewa poznania, bo bał się, że staną się jak bogowie i będą z Nim rywalizować. Było to jednak nikczemne kłamstwo. Bóg karci dobrych ludzi z miłości, nigdy ze strachu. Nie szuka zwady z ludźmi ani ich nie oskarża z obawy, że umniejszą Jego chwałę lub zagrożą Jego panowaniu.

Ludzie sprawujący władzę często karzą innych ze strachu. Faraon uciskał Izraelitów, bo się ich bał. Herod kazał zabić dzieci w Betlejem, bo bał się dzieciątka Jezus. Z tego samego powodu Żydzi prześladowali Chrystusa i Jego apostołów. Bóg jednak nigdy tak nie postępuje. Nie wypacza sprawiedliwości z obawy przed kimkolwiek (Księga Hioba 35:5-8).